I Love Life – Inspiratie

Verantwoording en grenzen

Wanneer neem je zelf verantwoording?

Een klein kind zegt vaak: ‘zelf doen’. En er komen momenten dat hij het ook zelf moet doen. Opstaan, lopen, eten. Al kan dat laatste wel een aanslag zijn op het geduld van ouders en de hoeveelheid schoonmaakdoekjes.

Normaliter leert een kind te eten zonder te knoeien, fietsen zonder te vallen en zelfstandig naar de wc gaan. Op de basisschool staan ze nog vrolijk op, een paar jaar verder stagneert er iets. Er is veel aanmoediging nodig: ruim op, doe je schoenen uit, maak je huiswerk, zet je fiets binnen, maak de caviakooi schoon, denk aan het Sinterklaasgedicht….. Tot in den treure roepen we onze kinderen na of we gaan zelf de fiets maar binnen zetten.

Waarom doen we dat?

Kinderen, uitzonderingen daargelaten, zien de noodzaak er niet van in om hun kamer op te ruimen of de kattenbak schoon te maken. Hun zintuigen zijn niet gericht op rotzooi of geur. Er is geen noodzaak voor hen, zeker niet met de persoonlijk slaafjes in de vorm van ouders. Die wel zintuigen voor troep en stank hebben.

Een vlinder moet zelf uit de cocon kruipen. Het sterkt tijdens die worsteling zijn vleugels. Zonder die strijd is de vlinder altijd zwak.

Het is dus mijn ouderlijke plicht om mijn kind te laten worstelen met zijn zooi, zijn huiswerk en zijn verantwoording. Het is een eeuwig dilemma. Niemand heeft namelijk verantwoording voor zichzelf alleen, je hebt altijd rekening te houden met anderen. De arme cavia slaapt in zijn eigen keutels!

Grens trekken

Het is duidelijk dat er een grens is. Die is alleen vaag. Net zo vaag als de grens van Nederland met Duitsland. Het is dat er een bordje staat bij de grensovergang anders zou je het pas weten als je typische Duitse huizen ziet.

De grens moet je dus zelf bepalen. Dat geldt niet alleen voor de opvoeding van je kinderen. Dat geldt ook voor de omgang met anderen en met het nemen van verantwoording. Het is als de golven op het strand, zij trekken een grens maar zijn continue in beweging.

Er is hoop, dat heet flexibiliteit. Gelukkig is een kind flexibel en heb je als ouder een jaar of twintig om al je blunders te corrigeren. De ervaring leert dat ze naarmate ze meer verantwoording krijgen die zelf ook nemen. De grootste leerschool voor kinderen zijn andere kinderen. Die zeggen gewoon dat ze stinken (ga douchen), zien hun vieze kamer (ruim op) of je kind bemerkt dat de ander wel een voldoende haalt (toch eens huiswerk maken). Door schade en schande wordt men wijs.

Er is mijns inziens wel een grens. Dat zijn de dieren, zij hebben verzorging en aandacht nodig. Dus geen konijnenhok vol keutels, een hond die een plasje in de tuin moet doen of een paard dat alleen in de wei staat. Grenzen is verantwoording nemen. De verantwoording die je er als ouder bij kreeg toen je kind een dier kreeg.

Er zijn nog meer grenzen, zoals de ‘zwakkeren’ in de samenleving. Je kunt van iemand met een verstandelijke of fysieke beperking niet hetzelfde verwachten als van iemand die dat niet heeft. De grenzen van hun verantwoording liggen anders, maar ze zijn er wel.

Verantwoording

Abraham Lincoln zei: ”Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

De grens is eigenlijk verantwoording nemen voor je eigen leven. Nu zitten daar nuances aan vast. Allemaal redenen dat we niet verantwoordelijk zijn voor dingen die ons overkomen. Van een ongeluk tot een vervelende docent, van een bullebak van een baas tot het missen van een vlucht door stakende douaniers.

Maar niemand, niemand kan ons verhinderen om bij het opstaan te glimlachen. Om de dag te beginnen met een liedje. Om de vlinder te zien vliegen, de wind door je haren te voelen en te genieten van kleine dingen.

Dat is puur en alleen je eigen verantwoording.

Waar ligt jouw grens in verantwoording nemen? Ik ben benieuwd naar jouw golvende grens. Laat het weten in het reactieveld hieronder. Ik laat me graag verrassen.

Op jouw verantwoording. Met een glimlach!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Sarah Bürvenich

3 Responses to “Wanneer neem je zelf verantwoording?”

  1. Karin

    Wat een heerlijk stukje weer. Ik heb altijd wel geprobeerd om m’n kinderen zoveel mogelijk zelf hun zaakjes te laten opknappen. Behalve dat ik het belangrijk vind dat kinderen leren dat ze zelf dingen kunnen, komt daar ook een beetje luiheid van mijn kant bij kijken. Waarom zou ik het brood voor mijn kinderen klaar maken als ik daar zelf een hekel aan heb en ze zelf ook 2 handjes hebben? Bovendien had ik altijd het idee dat brood eerder opgegeten wordt als je het zelf klaargemaakt hebt en mocht kiezen wat en hoeveel je er op deed.
    Een wijze uitspraak die de moeder van een vriendin van mij ooit deed was, van af het moment dat je een kind krijgt moet je beginnen met het los te laten. Die eerst maanden dat je kindje nog niets anders kan dan eten en slapen is het nog van jou, maar zodra ze beginnen met rollen en kruipen gaan ze bij je vandaan en daar moet je ze zo goed mogelijk op voorbereiden. En ik geloof dat het tot op heden best goed gelukt is.

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Wat fijn dat je reageert Karin, het klopt, die wijze uitspraak. Vanaf het moment dat je een kind in handen krijgt is het grote loslaten begonnen. Nog verder kijkend, het loslaten van het leven begint op de dag dat je geboren wordt. Evenals de verantwoording nemen voor de besluiten die je elke dag bewust en onbewust neemt. Lekker filosofisch 🙂

      Beantwoorden
  2. Ashirda Oosterlee

    Dank je Michaela,
    Het golven van de eb en vloed: elke keer denk ik aan boek oei ik groei. Ooit in mij bezit geweest. Ik ben me bewust dat een grens aangeven niet mijn favoriete bezigheid is, maar ik doe het wel; collectes collectanten die tijdens eten koken aanbellen direct kort meedelen of telefoon. Ik heb geen facebook, ga op tijd naar bed terwijl menigeen nog even een boom opzet bijvoorbeeld. Maar de lijst hoe om te gaan met een grens wordt langer naarmate je je verdiept in deze materie.

    De opleiding Medierend leren die ik heb gevolgd, helpt mij me bewuster te maken hoe onze hersenen werken. Kinderen zijn echte onderhandellaars weliswaar, maar de hersenen ontwikkelen zich van, met en door elkaar. Tot 30 jaar zijn onze hersenen nog bezig uit te groeien. Na je 30ste is de frontale hersenkwab ook weer het eerste die achteruit gaat in functie, zaak is onze hersenen goed te blijven ontwikkelen wat gaat met vallen en opstaan. Grenzen aangeven in het dagelijkse leven blijft een uitdagende bezigheid.

    Bij StiBCO werken we (net als Stephen Covey) met het S>O<R model. Volwassen mensen hebben nu eenmaal meer ervaring dan kinderen. Dus om de fair play is het belangrijk te weten dat kinderen in zekere zin toch afhankelijk zijn van of je als volwassen mens voldoende informatie geeft en voorbereiding geeft zodat jongere en volwassene min of meer op gelijke voet een grens kunnen aangeven.
    Daarover gaat het wat mij betreft ook. Zo doende kun je als voorbeeld goed gevolgd worden.

    Nou, wordt vervolgd Michaela
    Tot snel
    Ashirda

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.