I Love Life – Inspiratie

Koers houden of verplichtingen of beide?

‘Doe je best, doe wat je moet doen, doe je plicht.’ Woorden van deze strekking waren schering en inslag in mijn katholieke jeugd. Op naar een goed werkzaam leven.

Ik weiger

Vanaf nu doe ik het niet meer. Ik vertik het. Ik volg alleen nog mijn eigen koers. Doe wat je passie je ingeeft en leef vol vuur datgene waar je blij van wordt. Gepassioneerd en vol overgave doe je dat waar je voor geboren bent.

Vanaf nu wordt de agenda beheerst door mijn werk, mijn passies, mijn hobby’s en mijn wensen. En ik zie mezelf al zeggen: “Geen idee hoe je in IJmuiden moet komen, dan ga je maar niet. Wil je geen spruiten eten, pech, dan eet je maar niet. Wil je komen eten, sorry gast, het past mij niet.”

Aaargghh…… dit voelt niet goed. Dit voelt zo anders, zo niet leuk, zo niet aardig, zo niet…. Oeps, daar zit ‘m de kneep. Ik wil aardig gevonden worden. En dan graag zoals ik ben.

Aardig gevonden worden

Daar doe ik dus mijn best voor, dat is me tenslotte met de paplepel ingegoten. Ik houd rekening met iedereen. In de agenda staan de ploegenkalender van manlief en de activiteiten van de kinderen, de hond en het paard. Buiten dat hebben ze allemaal nog hun noden en behoeften. Daar houd ik rekening mee.

Regelmatig seks met lief, bakavondjes met dochter, etentjes met zoon en elke dag met de hond aan de wandel. Plus de overige aanhang.

Belangstellend informeren bij vrienden, familie, kennissen en collegea. Ik onthoud wat hen bezig houdt. Ik houd immers rekening met hen en onthoud dus ook dat ik op woensdagavond niet kan bellen, dan is het badmintonavond of zoiets.

Maar ik wil vrijheid, vrij om te doen wat ik wil en niet wat ik moet.

Tussen wensen en daden zitten praktische bezwaren

Ho, stop, dit gaat niet. Mijn onderbuikgevoel verteld mij dat ik me gelukkig voel bij mijn gezin, vrienden en collega’s. Dat ik mag zijn wie ik ben met mijn enthousiasme, directheid, naïviteit en drive. Dat zij maken dat ik kan doen wat ik doe, ondanks of juist dankzij alle ‘verplichtingen’.

Ik ben mijn eigen praktische bezwaar. Het ‘vinden-ze-me-wel-aardig’ stemmetje is privé gezien al aardig de kop afgehakt. Dat is eindelijk gelukt met de 'graag of niet' methodiek.

Dan nu zakelijk: daar is nog werk aan de winkel. Wil ik deze klant echt begeleiden, past deze huurder, wil ik naar dit netwerkevent of denk ik vooral aan de omzet die ook broodnodig is? Als ik iemand afwijs, vinden ze me dan nog aardig?

En daar zit ‘m de kneep

Met het nieuwe pad dat ik ingeslagen ben, neem ik nog mijn oude stemmetjes mee. Ineens werd het duidelijk. Net als privé krijg ik ook zakelijk alleen nog energie van dat ene netwerk, klant, huurder of zakenpartner die bij mij past.

Die mij als persoon prima vinden. Mijn klant of zakenpartner koopt niet alleen mijn product of service, nee, ze kopen een stukje mij. De drive, de inspiratie en het enthousiasme die kan ik alleen geven als ik volledig doe waar ik blij en gelukkig van wordt.

En eerlijk is eerlijk, ik wist het wel en jij weet het ook. Nu de volgende route uitzetten; Volg je eigen koers.

Verplichtingen geven ook

Het is de persoon die ik ben die maakt wat ik doe, waar ik gelukkig van word. Ook met een agenda die vol staat met ‘verplichtingen’. Zij geven mij de bandbreedte waartussen ik mij vol overgave kan bewegen.

Zou dat nou zo bedoelt zijn tijdens de wijze lessen van mijn ouders en leraren? Was dat maar zo gezegd, dan had ik er niet 40 jaar over gedaan.

Ik ben benieuwd hoe jij er voor zorgt dat je je eigen koers vaart. Laat het weten in onderstaand reactieveld, dan leer ook ik er van.

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

NB: met I Love Life, help ik ondernemers om hun koers te varen. Neem contact met mij op als je een persoonlijk gesprek over jouw koerst wilt.

8 Responses to “Verplichtingen en eigen koers varen gaat dat samen?”

  1. Jan Everts

    Mooi blog Michaëla, juist dat voegen naar de ander is zo herkenbaar. Blijkbaar niet alleen voor jou maar ook voor mij en zeker voor heel veel anderen.
    Ook ik heb een paar jaar geleden een knoop door gehakt. Het maakt mij niet zoveel uit wat de ander vindt, ik doe gewoon wat voor mij goed voelt.
    Lukt dat altijd? Nee zeker niet. Het patroon van vroeger zit blijkbaar zo diep dat het lastig blijft. Maar telkens als ik iets doe of wil doe waarbij mijn onderbuikgevoel zegt “is dit goed voor jou?” dan denk ik nog een keer na. En ook als ik er toch weer ingelopen ben voelt het gewoon niet goed. Dus ik luister steeds meer naar wat ik wil.

    Er zijn altijd 3 soorten reacties in wat je ook doet:
    1. mensen vinden je leuk
    2. mensen hebben geen mening
    3. mensen vinden je niet leuk.

    Voorheen deed ik alles om 3 om te buigen naar leuk, maar dat lukt niet. Niet iedereen in de wereld vind je aardig of leuk. Ik richt mij nu op de eerste twee reacties. Dat is de meerderheid. Dan vindt een klein percentage mij maar niet aardig..

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Inderdaad 3 soorten reacties Jan, goed verwoord. Die houd ik ook in gedachten. Het mooie is dat de nummer 3, mensen vinden je niet leuk, steeds kleiner wordt. Vooral omdat door dat onderbuikgevoel je die mensen steeds minder ontmoet of aanspreekt. Het is, zeker zakelijk gezien, richten op mensen die mij wel aardig vinden én die mijn werk waarderen, ongeacht of ze het er wel of niet mee eens zijn wat ik schrijf of doe. Dat levert dan weer mooie discussies en inzichten op.

      Beantwoorden
  2. Renée Daniëls

    Herkenbaar, Michaëla: ik heb ook een RK-achtergrond. 😉
    Bij ons was ‘ie er nog wat subtieler: “Wat zullen ze er wel niet van denken??”

    Die is letterlijk allesomvattend: ‘ze’ is niet-gedefinieerd en is daarmee iedereen, voor ‘er’ geldt hetzelfde, wat daarmee alles is. Verzin jij maar ‘ns wat iedereen van alles kan denken. Na jaren van oefening kom ik een end, maar het is zó vermoeiend om te doen …

    Jaren geleden heb ik besloten helemaal te stoppen met het voor anderen nadenken. Ik ben tenslotte niet telepathisch begaafd.
    Als er wat is, moet je het me maar gewoon zeggen. Scheelt mij een hoop energie en ons een hoop misverstanden. 😉

    Het lukt nog niet altijd even goed, ook ik trap nog wel ‘ns in deze valkuil. Vooral omdat veel mensen het moeilijk vinden om eerlijk te zeggen wat ze vinden of willen – ook zij willen aardig gevonden worden. Als jij ze dan niet meehelpt door voor ze te denken, ben jíj onaardig …
    Maar al doende blijven we leren, ja toch? Maakt het leven juist interessant. 🙂

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Klopt Renée, het maakt het leven interessant, al die leerprocessen. Het is zoals ook Jan het hierboven verwoord, drie reacties zijn mogelijk. Dan is het aan jezelf op welke reactie je reageert. De nuance zit dan in hoe dicht iemand bij je staat bij reacties. Er zijn een paar mensen, zowel privé als zakelijk, wiens mening ik op prijs stel. Zij geven mij goede feedback, die niet altijd even aardig is. Zolang ik die reactie ervaar als opbouwend en niet denkend ‘hij/zij vindt mij niet meer aardig’ is het een enorme verrijking.
      Enne…gelukkig ben ik ook niet telepathisch begaafd 🙂

      Beantwoorden
  3. Josine

    Mooie blog, Michaëla.
    Aardig gevonden worden, ligt vaak gevoelig. En dan leggen we bij onszelf ook nog de lat zo hoog ;-).
    En net als jij, volg ik hierin mijn eigen pad.
    Ik ben aardig tegen (bijna) iedereen die ik onderweg tegenkom. Ik ben enthousiast en ik luister naar je verhaal. En misschien weet ik de volgende keer niet meer wat je precies gezegd hebt. Wel weet ik dat ik dan weer aardig ben.
    Ik kan niet alle verhalen van iedereen meenemen. Ik heb het soms al zo druk met mijn eigen verhaal, haha! 🙂

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Ha Josine, druk met je eigen verhaal, klinkt heel bekend. Uiteindelijk weet je van een paar personen wat meer over hun verhaal en van een aantal heb je de klok horen luiden, maar is de klepel zoek. Niet erg, want de klokkenluider wil best nog een keer vertellen over wat hem bezig houdt.
      En ja, niet iedereen hoef je aardig te vinden, zolang je maar niet schoffeert. En dat doe jij zeker niet. Ik wens je mooie verhalen toe. Fijne dag, Michaëla

      Beantwoorden
  4. Alie

    Mooie oefening om te werken met wat ik recentelijk heb geleerd: Aardig en Onaardig horen bij elkaar. Als je jezelf kan openstellen kan je ze zelfs voelen in je lichaam. Daar waar je ze voelt laten ze je weten: hé je bent nog niet klaar met me!
    Openstellen is als een deur van je huis open zetten. In dat huis mogen deze “woorden” (het zijn eigenlijk energieen) thuiskomen.
    Laatst heb ik dat gedaan voor “onbegrip” het staat letterlijk op mijn voorhoofd geschreven: ik voel hem nog steeds hangen boven mijn wenkbrauwen. Ik mag dus nog even aan de bak 😉
    Klinkt super zweverig, maar voor mij werkt het. Er tegen vechten heeft totaal geen zin: omarm het en laat het thuiskomen!
    Succes allemaal!

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Zweverig of niet Alie, als het voor jou werkt is het prima. Wie weet werkt het voor anderen ook. Ik ga het zeker uitproberen. En als ie te nadrukkelijk aanwezig is, hang je er even een ‘doekje’ over heen, zoals bij een papegaaien kooi. Houd ie even zijn snavel. Fijne dag, Michaëla

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.