I Love Life – Inspiratie

Leven in de tweede helft

Sinds 1965 bestaat het dan echt. De midlifecrisis. Daarvoor werd de term niet gebuikt. Dat wil niet zeggen dat het er niet was, de midlifecrisis. Het was er wel, het werd echter, net als zo veel onderwerpen niet zo besproken.

De midlifecrisis personen. Je kent ze vast wel, mannen die ineens de sleur doorbreken; motorrijbewijs plus bijpassend snel scheurijzer, haren verven, een minnares nemen of alles achter zich laten en vertrekken. Die laatste zijn de uitzondering, maar je zal de partner maar zijn…..

Lekker zwart wit dus.

Vrouwen doen ook dergelijke dingen, ze zijn meestal minder heftig, minder zichtbaar en minder stereotiep neergezet.

Wat is een midlifecrisis dan eigenlijk?

Het is niets meer dan een periode van onrust en twijfel die komt nadat er een aantal veranderingen hebben plaatsgevonden. Zo tussen je 30e en 50e levensjaar. Die veranderingen zijn een natuurlijk iets. Je wordt ouder, je lichaam is minder sterk, lichamelijk herstel duurt langer, er is een generatie na jou die sneller is.

Je denkt de top van je leven te hebben bereikt en de vraag is dan: wat wil ik nou worden als ik groot ben? Zijn je dromen uitgekomen? Heb je je ideale leven geleidt?

Aanleiding tot dergelijke vragen zijn divers. Fysieke veranderingen, huwelijksproblemen, einde carrièreladder, gezinsveranderingen of een combinatie van factoren.

Op de vlucht

Iemand die in een midlifecrisis zit pakt zijn problemen niet aan maar ontvlucht ze juist. Vluchten is niets anders dan weggaan van de plek waar je niet (meer) wilt zijn.

Dat kan nog relatief onschuldig zijn zoals een motorrijbewijs halen of fanatiek gaan sporten om dat goddelijke lijf weer terug te krijgen. Het word pas ernstiger als er een 180 graden switch wordt gemaakt. Dat heeft niet alleen gevolgen voor degene die in de crisis zit maar ook voor zijn of haar omgeving.

Het vluchten heeft weinig zin. De basis van de problemen die je hebt, zitten in jezelf en waar je ook naar toe gaat, letterlijk of in gedachten, je neemt jezelf mee.

Voorkomen is beter dan genezen

Ja, duh, hoe herken ik het dan. Ik wil toch niet in zomaar een cabrio? Klopt, de cabrio is een gevolg van een aantal tekens aan de wand. Mijn klanten die met de vraagstukken van het leven worstelden verwoorden het zo:

  • Het bedrijf waar ik ooit met veel plezier mee startte, hangt nu als een molensteen om mijn nek.
  • Ik slaap slecht en vraag me ’s nachts regelmatig af waar ik nu eigenlijk mee bezig ben.
  • Ik voel een sleur in mijn leven, alle dagen lijken hetzelfde.”
  • Het lijkt wel of ik steeds meer lichamelijke klachten ervaar; slecht slapen, pijntjes in mijn lijf, geen zin in seks, altijd maar moe.
  • Omdat ik weinig energie kan opbrengen, loopt mijn bedrijf ook slecht. Klanten blijven weg en de omzet loopt terug.
  • “Ik vind het moeilijk om beslissingen te nemen, soms dub ik dagen om een keuze te maken”
  • Ik houd niet van sporten en ineens wil ik de marathon lopen!
  • Op deze manier loop ik steeds meer vast en ik weet niet meer hoe ik weer plezier krijg in mijn bedrijf, mijn werk en mijn leven.
  • Ik droom van weggaan, de boel de boel laten.
  • Ik erger me aan mijn partner en als ik eerlijk ben, doe ik zelf die ergernissen ook, het is alleen makkelijker om mijn partner de schuld te geven.

Allemaal opmerkingen die, als je er niet mee aan de slag gaat, kunnen leiden tot een midlifecrisis.

En laat ik dan ook maar een eigen voorbeeld nemen. Ik was mijn leven aardig zat met heus wel leuke dingen: mijn superman in huis, fijn werk, energieke kinderen, actief leven. Ik had alles voor elkaar. Echter, saaaaai. Geen uitdaging meer: van huis kopen tot kinderen adopteren, van praktijk verbouwen tot vechten voor mijn koters. Zelfs de passie voor een milieuvriendelijk zelfredzaam leven was weg!

Terugkijkend zocht ik uitdaging: intellectueel, fysiek en passioneel. Mijn motorrijbewijs heb ik al jaren, een minnaar is te gecompliceerd en ik houd niet van snelle auto’s. Wat dan? Ik ging studeren, daarna een fysieke uitdaging (Alpe d’Huez fietsen) en een werkuitdaging zoals het schrijven van mijn boek Smelt die ijsberg!

De grootste uitdaging

Echter de grootste uitdaging zat in mijzelf. Om te voorkomen dat ik echt de ‘kolder-in-de-kop’ krijg stel ik mijzelf regelmatig een viertal vragen:

  1. wie ben ik eigenlijk: waar sta ik voor, wat zijn mijn waardes in het leven, waar houd ik van, wat vind ik moeilijk, wat zijn mijn talenten. Kortom: beschrijf jezelf eens zoals je werkelijk bent en niet zoals je ideaalbeeld is. 
  1. wat doe ik: leef ik naar wie ik eigenlijk ben, doe ik werk waar ik de meeste tijd zin in hebt, gebruik ik mijn talenten. Kortom: pas ik wie ik werkelijk bent ook toe in mijn leven?
  1. waar wil ik naar toe: welke dromen heb ik, zijn ze haalbaar, wat moet ik doen om ze te halen, wat heb ik er voor over om mijn dromen waar te maken?
  1. hoe wil ik in het uur van mijn dood terug kijken op mijn leven: wat zit mij nu dwars, is er iets dat ik graag wilt rechtzetten, wat is het belangrijkste in mijn leven. De film ‘The bucketlist’ geeft een prachtige vertolking van die laatste vraag. Een aanrader.

Deze vragen kan je voor jezelf beantwoorden of juist met iemand anders. Voor mij werkt het juist goed om dergelijke levensvragen en antwoorden te delen met anderen en mij te committeren aan acties om de antwoorden ook werkelijkheid te laten worden.

Want aan het beantwoorden van de vragen zit nog een vervolg. Handelen. Handel naar je antwoord.

Mijn klanten zijn nagenoeg allemaal ondernemers in de midlife fase. Hun uitdaging is om weer passie te ervaren in hun werk en hun leven. Zij zien in dat de gevolgen van hun persoonlijke ontwikkeling, positief en negatief, enorm van invloed zijn op hun bedrijf.

Wat is jouw persoonlijke uitdaging en hoe ga jij die aan? Schrijf het in onderstaand commentaarveld, ik leer graag van jou.

Op jouw verandering!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: Superfijn als je dit artikel deelt met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

4 Responses to “Van midlife naar midlifecrisis…of toch maar niet?”

  1. Wilhelmus Hoekstra

    Hallo Michaela,
    Zeer herkenbaar je blog!
    Ook ik heb in mijn leven beperkingen en problemen gehad en herken de worsteling. Mijn problemen heb ik aangepakt; ze liggen inmiddels achter me. Ik heb nu ruimte voor anderen en biedt mensen graag een podium om op te stralen!
    Ondanks de vele onzekerheden, o.a. als volledig zelfstandige, kan ik zeggen dat ik tevreden, gelukkig en in balans ben. Ik doe nu wat ik het allerliefste doe, ik geniet hier met volle teugen van en ik zou dit ook nog doen als ik morgen een miljoen zou winnen!
    Wilhelmus

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Dank je wel Wilhelmus voor je reactie. Wat fijn dat jij nu doet waar je passie ligt, wellicht dankzij de worsteling die je hebt gehad.

      Op momenten van ‘sleur’ weet jij waar je naar terug kan grijpen: jouw ‘ik worstel en kom boven’ periode.

      Ik wens dat je velen inspireert, met je muziek en je verhaal. Ook als je je miljoen binnen hebt.
      Hartelijke groet, Michaëla

      Beantwoorden
  2. Ingrid

    Ik zie het zelf nog niet zo, een midlife crisis bij mijzelf, maar als ik de symptomen bekijk …

    Het is heel herkenbaar bovenstaande. Ik ben aan het losbreken, losbreken van mijn eigen bedrijf wat niet loopt, van de geldnood, van de negatieve spiraal waarin ik maar aan het omhoog zwemmen was, de lage energie, de nachten met weinig slaap.

    Heb ik al een persoonlijke uitdaging? Nee, mijn leven is een groot vat met uitdagingen op dit moment. Dus ik ga de 4 vragen zeker doen. Zodra ik de rust kan vinden. Correctie, ik ga die rust natuurlijk zelf creëren, anders gebeurt het weer niet in alle waanzin van de dag. Misschien is dat mijn persoonlijke uitdaging: mijn eigen rust creëren

    Beantwoorden
    • Michaëla Wierdsma

      Beste Ingrid, top dat je de symptomen herkend, nu kan je er naar handelen. In plaats van omhoog te zwemmen, laat je eens met de stroom meevoeren. Op het moment dat de stroom minder is kan je gaan watertrappelen en om je heen kijken.

      Dan ervaar je de rust waar je naar zoekt en kan je keuzes maken.

      Even heel praktisch: plan aan het einde van de dag een moment in dat jij terug kan kijken op de activiteiten van jouw dag. Dan plan je de dag van morgen zodat je je werkdag kan afsluiten en kan opladen. Eens per week kijk je naar het grote geheel. Op deze manier creëer jij je eigen momenten van rust in de stroom.

      Succes, het gaat je lukken.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.