Gevonden inspiraties

Loslaten en verantwoording

Loslaten en verantwoording

Toegeeflijkheid, verwennen of gewoon makkelijk

Deze zomer was ik getuige van de interactie tussen een volwassen vrouw en haar negentig jarige moeder. Met verbazing keek ik er naar. Dochter, zelf inmiddels oma, deed alles voor haar moeder. Koffie aanreiken, medicijnen klaarzetten en zelfs bedtijd bepalen. Moeder liet het zich aanleunen. Was het uit gewoonte of wilde ze de strijd om zelfstandigheid niet meer aangaan? Geen idee. Het is ook wel makkelijk als alles aangereikt wordt. Voor de dochter gold ook dat na veel zorg geven vanwege ziekte, het nu moeilijk was om de zorg weer te verminderen.

Voor beide kanten sprak er een automatisme uit. Een gewoonte die inmiddels zo normaal was dat bij een opmerking daarover verbaasd werd gekeken.

Gewoontes

Het zette mij aan het denken. Welke gewoontes of gedragingen heb ik naar mijn kinderen, man, vader of mijn klanten? Welke verantwoording leg ik bij hen en wanneer neem ik hen die uit handen? Laat ik ze in hun waarde? En zeker naar mijn kinderen toe; laat ik ze hun eigen fouten maken én de gevolgen ervaren? Wie ben ik om het ‘beter’ te weten?

Verantwoording

Met mijn klanten is het duidelijk. Ze hebben een doel voor ogen in de coaching, ik begeleid ze onderweg en laat hen hun eigen moeilijkheden ervaren en reageer op hun vragen. Het traject, de acties en het resultaat is hun verantwoording. Ze zijn volwassen tenslotte.

Met mijn kinderen is het toch wat anders. De gevolgen voor hun acties hebben directe invloed op mijn leven, maar vooral ook op hun leven. In de leerschool moederschap heb ik ze toch wel vaak dingen uit handen genomen die ze eigenlijk best zelf konden doen. Het was een gewoonte en lekker makkelijk voor beide partijen. Maar ook zij zijn verantwoordelijk voor hun handelingen en de gevolgen daarvan.

Mijn verantwoording ligt vooral in loslaten. En dat is weer onlosmakelijk verbonden met vertrouwen. Vertrouwen in de begeleiding van mij naar anderen. Vertrouwen in de verantwoording die de ander neemt.

Wanneer is het tijd voor loslaten?

Het is tijd voor loslaten als jezelf of de ander hinder krijgt van teveel vasthouden. Dat merk je als je je irriteert aan bepaald gedrag van jezelf of van een ander. Op het moment dat je wilt dat een ander verantwoording neemt, moet je zelf leren loslaten en is de kans van slagen groot.

3 tips om te leren loslaten

  1. Kijk regelmatig terug naar je eigen gedrag. Vraag je partner, een collega of een vriendin om je feedback te geven over hoe je in hun ogen omgaat met loslaten en verantwoording geven. Luister naar de feedback zonder in de verdediging te gaan. Tenslotte wil je leren van hun reacties.
  1. Pas één aanbeveling uit de feedback per keer toe. Door je op één aanbeveling te richten krijg je meer inzicht in je eigen reacties. Je leert dan een gewoonte te veranderen. Hoe meer gewoontes je tegelijkertijd wilt veranderen, hoe kleiner de kans van slagen is.Rianne kreeg van haar vriendin te horen dat het klaarmaken van lunchpakketten voor haar pubers echt niet meer van deze tijd was. Rianne was meer gaan werken en vergoelijkte haar afwezigheid ‘s ochtends door extra dingen te doen voor haar kinderen zodat ze toch zo goed mogelijk naar school gingen. Loslaten, verantwoording en vertrouwen lagen dicht bij elkaar. De nieuwe verantwoording was de eerste stap op weg naar meer zelfstandigheid. En lekkere broodjes!
  1. Zie loslaten als een leerproces. Je zult dus fouten maken, en dat is goed. Hoe meer fouten je maakt, hoe meer je leert. Leer dus van je fouten en laat ze dan voor wat ze waren: een leerprocesTegen mijn oudste kind zei ik altijd dat hij mijn grootste leerproces is. Bij zijn adoptie kreeg ik geen gebruiksaanwijzing mee en met vallen en opstaan leerde ik moeder te zijn. Terugkijkend was hij een prima broddellapje om heel veel van te leren. Over opvoeden, over mijn eigen reacties en over het leven. Zijn zusje profiteerde ervan, al broddelde ik daar weer op een andere manier. Zonder dat leerproces zou ik niet mijn huidige werk kunnen doen.

I Love Life Challenge

Heb je moeite met loslaten en verantwoording nemen, dan is de 7 daagse GRATIS challenge ‘Op weg naar jouw I Love Life Leven’ een goede start om daarmee aan de slag te gaan. Klik op deze pagina en meld je vandaag nog aan. We starten namelijk maandag 26 september!

Wat is jouw tip?

Dit zijn de essentiële tips voor een succesvol verandertraject in loslaten. Zo zijn er ongetwijfeld nog meer tips. De belangrijkste tip is echter, dat welke verandering je ook wenst, je dat ook werkelijk ,moet willen. Want naast loslaten is de ‘werkelijke wens’ ook je eigen verantwoording.

Welke tips heb jij om te leren loslaten? Schrijf deze in het reactieveld hieronder, ik leer graag van je.

Op jouw loslaten!

Michaëla Wierdsma

PS: Deel dit artikel met jouw social media via de share knoppen zodat ook jouw netwerk voordeel heeft van deze tips.

Foto gemaakt door: Ray Hennessy

Een eenvoudig plan dat je verzekerd van een gezond lichaam

7 tips die elke vrouw van 40 zou moeten toepassen

In je vierde decennia ben je in de bloei van je leven. Al voel je soms de jaren van daarvoor wel. Stijvere spieren, doorzakken tot diep in de nacht levert een brakke dag op en op gewicht blijven lukt niet zo goed meer. Dit proces van degeneratie gaat geleidelijk. En stopt niet!

Help! En dan ben je nog niet eens op de helft van je leven! Even wat feitjes.

  • De stofwisseling vertraagt met 2% per decennia
  • Je spieren verminderen na je 40e met 1% per jaar
  • Elk jaar daalt je botgehalte met 1% vanaf je 35e
  • Door stress en hormonale verandering daalt je libido
  • Het stressgehalte is in je veertiger jaren hoger, debet aan kinderen, ouders, gezondheid, financiën, carrière.
  • Depressie ligt op de loer, juist nu je zoveel ballen in de lucht moet houden.

Het lijkt allemaal heel deprimerend en onlosmakelijk verbonden met het passeren van je 40e verjaardag. Het hoeft het niet deprimerend te zijn. Je kunt invloed hebben op deze items zodat je het proces van ‘aftakeling’ kunt vertragen.

7 tips waarmee je invloed op je gezondheid hebt. 

1. Ontbijt elke dag

De stofwisseling is op zijn actiefst in de ochtend. Begin met een goed volwaardig ontbijt zonder suiker. Varieer je ontbijt. De ene dag een smoothie, de andere dag yoghurt met fruit of bak een omelet. Je spijsvertering komt op gang en met een goed ontbijt kun je je beter concentreren.

Als extraatje, met een goed ontbijt heb je minder de behoeft om te snacken in de loop van de ochtend.

2. Begin de dag met bewegen

Door ’s ochtends te lopen, fietsen of een work-out te doen maak je je lijf wakker. Het maakt je goed wakker voor de dag. Bewegen is meer dan naar je koffieapparaat lopen. Is het slecht weer, doen dan een paar oefeningen in de kamer. Het enige wat je er voor hoeft te doen is eerder opstaan.

Door ’s ochtends te bewegen, geeft je energie voor de hele dag. Je begint de dag met een leeg hoofd en je maakt een mentale to-do lijst voor de rest van de dag. Als extraatje verbeterd bewegen in de ochtend je stoelgang.

3. Zorg dat je voldoende vitamine D binnen krijgt

Vitamine D is nodig om calcium uit voeding in het lichaam op te nemen. Dat is weer belangrijk voor de groei én het behoud van stevige botten en tanden. Zonlicht is de belangrijkste bron. Het lichaam maakt vitamine aan in de huid onder invloed van de zon. Vitamine D haal je ook uitvoedingsmiddelen, vooral in vette vis en in lagere gehaltes in vlees en eieren. Kom je weinig buiten of heb je een getinte huidskleur dan is het raadzaam vitamine D te suppleren.

4. Houd je stress niveau in balans

Er is niets mis met stress totdat het langdurig is. Chronische stress heeft invloed op je lichamelijk en geestelijke welzijn. Verandering in je leven zijn debet aan het meer beïnvloed worden. Stress houd je laag door spanning en ontspanning af te wisselen. Niet door eens per jaar een lange vakantie te nemen, maar elke dag voor ontspanning te zorgen.

Door meer ritme en regelmaat houd je de schommelingen buiten de deur. Het opvolgen van tip 1 en 2 zijn direct merkbaar in je leven.

Goede en voldoende slaap helpen je te ontspannen, evenals elke dat bewust ontspanning opzoeken.

Op de site staan een aantal artikelen speciaal om ontspanning meer in je leven te integreren. Je leest ze hier.

5. Krijg meer eiwitten binnen

Eiwitten, ze duiken steeds vaker op bij een gezonde levensstijl. Eiwitten zijn de bouwstenen (cellen) van je lichaam. Je cellen vernieuwen zich continue en daar zijn eiwitten voor nodig.

Er zijn allerlei soorten eiwitten die haal je uit vis, vlees, noten, zuivel en bonen. Door ze in elke maaltijd te gebruiken krijg je voldoende eiwitten binnen. Een tekort leidt tot afbraak van spierweefsel. Een teveel aan eiwitten kan ook, dat zie je bij eiwit diëten of bodybuilders. Voor informatie op jouw situatie geënt raad ik je dan ook aan om naar een orthomoleculair diëtist te gaan.

Ga op avontuur met je partner

Grote kans dat sleur om de hoek komt kijken als je al jaren met je partner bent. Je kent elkaar inmiddels, de leuke en minder leuke kanten. De gesprekken zijn bekend: de kinderen, het werk, ouders, de voetbal. Sleur doorbreek je door je patroon te veranderen.

  • Verras elkaar met een avondje uit
  • Spreek een woord of naam van persoon uit dat je niet aan tafel mag zeggen
  • Doorbreek je geijkte sekspatroon
  • Plan een avond in de week of een dag in de maand met z’n tweeën
  • Lees het artikel 25 tips voor een goede relatie voor nog meer ideeën

7. Ontspan met vriendinnen

Ontspanning is essentieel voor een lekker leven na je 40e. Vriendinnen zijn een rijke bron van afleiding, lachen, ontspannen en even lekker niks hoeven. Door alle drukte kun je elkaar uit het oog verliezen. Dat is jammer, vriendinnen geven zo veel meer dan dat het tijd kost.

  • Ontmoet elkaar regelmatig al dan niet met een doel. Samen wandelen, fröbelen of koken.
  • Als je elkaar af en toe ontmoet, houd dan contact via app of telefoon.
  • Maak gelijk een volgende afspraak. Er is zo weer een half jaar voorbij.
  • Vriendinnen zijn is geven en ontvangen. Het is prima als het een tijdje uit balans is door ziek en zeer, echter alleen geven in welke relatie dan ook is funest voor de verhouding.
  • Doe eens wat anders met je vriendinnen. Organiseer een verrassingstocht. Ga met elkaar eten en doe een dress up.
  • Heb je weinig vrienden buiten facebook om, lees dan deze tips, ze helpen je om nieuwe vrienden te maken.

Het belangrijkste is dat je in balans komt met jezelf en het leven dat je leidt. Bovenstaande 7 tips zijn een goede manier om te beginnen. De belangrijkste tip is echter deze

Neem je eigen verantwoording voor je leven.

En ga doen. Door kleine veranderingen in je patroon aan te brengen ervaar je grote gevolgen.

Op de site van I Love Life staan allerlei tips, ideeën en overpeinzingen over alle gebieden van je leven. Elke week verschijnt er een nieuw artikel. Deze kun je automatisch in je mailbox ontvangen.

Meld je aan via deze link, je ontvangt dan gelijk het gratis e-boek Lekker leven na je 40e in 7 stappen.

Als jij nog andere tips hebt, dan lees ik ze graag in onderstaand reactieveld.

Op jouw lekkere ontspannen leven!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Alondra Olivase

5 tips om je kind verantwoording te geven

Verantwoording overdragen, waar begin je?

In het artikel ‘Verantwoording en grenzen’ staat een uitspraak van Abraham Lincoln, de 16e Amerikaanse president die verantwoordelijk was voor de afschaffing van slavernij. De uitspraak luidt:

“Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet,
wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

Dat is een uitspraak die voor zich spreekt.

Hoe pas ik dat toe op mijn kinderen?

Een vraag die ik kreeg na het plaatsen van het artikel. Dan kom ik toch weer terug op het hebben van eigen verantwoording. Het is echter aan de ouder om deze verantwoording gedoseerd op de schouders van je kind te leggen.

5 tips om je kinderen verantwoording te leren nemen:

  1. Leer je eigen verantwoording kennen.
    Bepaal voor jezelf als ouder wat jij vindt dat jouw verantwoording en wat die van je kind is. Pas dan kun je onderstaande tips toepassen.
    Het geven van verantwoording is gebonden aan leeftijd of het reeds geleerde van een kind. Als ze eenmaal brood kunnen smeren, kunnen ze dat ook smeren voor hun lunchpakketje. Geen broodje is honger. Dan leer je snel genoeg om je brood te smeren.
  1. Neem je eigen verantwoording.
    Wees een voorbeeld voor je kinderen. Als jij hecht aan een opgeruimde kamer en je maakt er zelf een zootje van, dan leren je kinderen er niets van.
    Ik houd van op tijd komen en sta op tijd op voor een afspraak. Voor een dagje uit vertel ik hoe laat we weggaan en waarom. Als je er niet bent wordt er gemopperd. Niet echt een lekker begin. Het gevolg is eenmaal geweest dat we binnen drie kilometer de auto gekeerd hebben en weer naar huis gingen. Zo’n gemopper en slechte sfeer voor een uur eerder opstaan! Dan niet. Geen dagje uit. Het is niet meer voorgekomen.
  1. Ga in gesprek en doseer de verantwoording naar vermogen.Van jongs af aan kun je kinderen al leren zelf verantwoordelijk te zijn door ze oorzaak en gevolg te vertellen, te laten zien en te laten voelen.
    Mijn zoon leerde al snel dat de houtkachel heet is. Het was echter mijn verantwoording als ouder om er een hekje omheen te zetten zodat de kachel geen belemmering was om te leren lopen en ongedwongen te spelen.
    Huiswerk maken is ook zoiets. Het gevolg van geen huiswerk maken is een onvoldoende, met de hakken over de sloot of nog een jaartje extra. Is school te makkelijk, dan is het gevolg dat je niet leert leren. Als ouder kun je daar op inspelen door andere uitdagingen te vinden waar je kind wel wat voor moet doen zodat het de kans krijgt om ook te leren.
  1. Geef verantwoording in proporties.
    Groeien gaat met vallen en opstaan en nimmer gelijkmatig.
    Baby’s zijn een mooi voorbeeld. Op het moment dat ze leren praten, doen ze andere dingen minder. Het gewicht stagneert of ze bewegen minder. Op het moment dat ze een bepaald niveau bereiken brabbelen ze een tijdje op hetzelfde niveau en gaan leren iets nieuws met bewegen.
    Wissel de verantwoording af. In proefwerkweken ligt het accent op studeren en minder op kamer opruimen. Als ouder kun je stimuleren om op tijd te beginnen met studeren door te helpen tijdschema’s te maken. Het uitvoeren moeten ze zelf doen. Het resultaat is namelijk het cijfer. Een zes is een voldoende. Of dat voor de ouder voldoende is, is minder belangrijk.
  1. Wees niet bang om te falen.
    Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk van je kinderen. Het is aan hun om geluk te grijpen, kansen te zien en te benutten.
    Je kunt je kinderen helpen mogelijkheden te zien. Het is aan hen om die hulp te aanvaarden of het zelf uit te zoeken.Het mooie is dat dat laatste vooral voor jezelf geldt. Grijp kansen als ze voorbij komen. Dan ben je het beste voorbeeld voor je kinderen in verantwoording nemen voor je eigen leven.

Tip: vertel over de kansen die je hebt gegrepen zodat ze het gevolg daarvan zien. Neem als voorbeeld de ontmoeting met je partner. Als je toen vasthield aan allerlei voorwaarden was je partner je vast ontglipt en dan waren zij er niet geweest.

Heb jij nog aanvullende tips, schrijf het in het reactieveld hieronder. Jouw tips kan ik vast nog gebruiken, al is het maar in verantwoording leren nemen naar anderen en mezelf toe.

Op jouw leven!

 

Michaëla Wierdsma

NB voor mijn kinderen:
Als ik terug kijk op jullie opvoeding, zie ik waar ik gefaald heb. Met name het teveel uit handen nemen. Ik kan het namelijk zelf sneller! Daar heb ik jullie niet mee geholpen alleen mezelf en mijn ongeduld. Mea culpa, mea culpa. Wat ik je nu wil meegeven: je leven is nu jouw verantwoording, maar je mag me altijd om raad vragen!

 

Foto gemaakt door: Jon Flobrant

Verantwoording en grenzen

Wanneer neem je zelf verantwoording?

Een klein kind zegt vaak: ‘zelf doen’. En er komen momenten dat hij het ook zelf moet doen. Opstaan, lopen, eten. Al kan dat laatste wel een aanslag zijn op het geduld van ouders en de hoeveelheid schoonmaakdoekjes.

Normaliter leert een kind te eten zonder te knoeien, fietsen zonder te vallen en zelfstandig naar de wc gaan. Op de basisschool staan ze nog vrolijk op, een paar jaar verder stagneert er iets. Er is veel aanmoediging nodig: ruim op, doe je schoenen uit, maak je huiswerk, zet je fiets binnen, maak de caviakooi schoon, denk aan het Sinterklaasgedicht….. Tot in den treure roepen we onze kinderen na of we gaan zelf de fiets maar binnen zetten.

Waarom doen we dat?

Kinderen, uitzonderingen daargelaten, zien de noodzaak er niet van in om hun kamer op te ruimen of de kattenbak schoon te maken. Hun zintuigen zijn niet gericht op rotzooi of geur. Er is geen noodzaak voor hen, zeker niet met de persoonlijk slaafjes in de vorm van ouders. Die wel zintuigen voor troep en stank hebben.

Een vlinder moet zelf uit de cocon kruipen. Het sterkt tijdens die worsteling zijn vleugels. Zonder die strijd is de vlinder altijd zwak.

Het is dus mijn ouderlijke plicht om mijn kind te laten worstelen met zijn zooi, zijn huiswerk en zijn verantwoording. Het is een eeuwig dilemma. Niemand heeft namelijk verantwoording voor zichzelf alleen, je hebt altijd rekening te houden met anderen. De arme cavia slaapt in zijn eigen keutels!

Grens trekken

Het is duidelijk dat er een grens is. Die is alleen vaag. Net zo vaag als de grens van Nederland met Duitsland. Het is dat er een bordje staat bij de grensovergang anders zou je het pas weten als je typische Duitse huizen ziet.

De grens moet je dus zelf bepalen. Dat geldt niet alleen voor de opvoeding van je kinderen. Dat geldt ook voor de omgang met anderen en met het nemen van verantwoording. Het is als de golven op het strand, zij trekken een grens maar zijn continue in beweging.

Er is hoop, dat heet flexibiliteit. Gelukkig is een kind flexibel en heb je als ouder een jaar of twintig om al je blunders te corrigeren. De ervaring leert dat ze naarmate ze meer verantwoording krijgen die zelf ook nemen. De grootste leerschool voor kinderen zijn andere kinderen. Die zeggen gewoon dat ze stinken (ga douchen), zien hun vieze kamer (ruim op) of je kind bemerkt dat de ander wel een voldoende haalt (toch eens huiswerk maken). Door schade en schande wordt men wijs.

Er is mijns inziens wel een grens. Dat zijn de dieren, zij hebben verzorging en aandacht nodig. Dus geen konijnenhok vol keutels, een hond die een plasje in de tuin moet doen of een paard dat alleen in de wei staat. Grenzen is verantwoording nemen. De verantwoording die je er als ouder bij kreeg toen je kind een dier kreeg.

Er zijn nog meer grenzen, zoals de ‘zwakkeren’ in de samenleving. Je kunt van iemand met een verstandelijke of fysieke beperking niet hetzelfde verwachten als van iemand die dat niet heeft. De grenzen van hun verantwoording liggen anders, maar ze zijn er wel.

Verantwoording

Abraham Lincoln zei: ”Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

De grens is eigenlijk verantwoording nemen voor je eigen leven. Nu zitten daar nuances aan vast. Allemaal redenen dat we niet verantwoordelijk zijn voor dingen die ons overkomen. Van een ongeluk tot een vervelende docent, van een bullebak van een baas tot het missen van een vlucht door stakende douaniers.

Maar niemand, niemand kan ons verhinderen om bij het opstaan te glimlachen. Om de dag te beginnen met een liedje. Om de vlinder te zien vliegen, de wind door je haren te voelen en te genieten van kleine dingen.

Dat is puur en alleen je eigen verantwoording.

Waar ligt jouw grens in verantwoording nemen? Ik ben benieuwd naar jouw golvende grens. Laat het weten in het reactieveld hieronder. Ik laat me graag verrassen.

Op jouw verantwoording. Met een glimlach!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Sarah Bürvenich

Puber sores

Voors en tegens in relaties

Het doucheputje zit vol gekruld haar, kleding maat S is verspreid over drie verdiepingen, afdrukken van stallaarzen in de keuken en een tafel vol papieren en make-up staart me aan. En niemand om op te mopperen. De eigenaresse van de troep is voor een paar dagen de hort op. Met schoolkamp.

Ik zucht, begin op te ruimen en vraag mij af wat ik verkeerd heb gedaan in de opvoeding dat dit spoor van een puber zo in huis te vinden is. Ben ik te toegeeflijk, te mopperig, te streng, te lief, te wat dan ook? Of kan ik het de schuld geven van de genen? Dat zou mooi zijn, mijn dochter is geadopteerd dus ik was mijn handen in onschuld.

Helaas geen Pilatus handeling. Het is ongetwijfeld een combi van. Puber, opvoeding, aanleg en actie reactie bij dochterlief. Nu ze toch even letterlijk voor een paar dagen de deur uit is, is het tijd voor rijtjes.

De voors en tegens afwegen

Mijn manier om even terug te kijken is de voors en tegens af te wegen. Wat is het probleem, wie heeft dat probleem en wat kun je eraan doen.

Probleem Dochter Moeder Conclusie
Opruimen Geen aanleg, het goede voorbeeld is wisselend. Geen aanleg, ook aangeleerd. Geef het goede voorbeeld.
Chaotisch Vooruit denken is moeilijk. Ik heb geleerd om alles in stukjes te hakken Help in stappen te denken.
Weggooien Kan ze goed. Oepsie. Moeilijk. Je kan het altijd nog gebruiken. Dochter niet tegenhouden met weggooien.
Overzicht Wat is dat? Heb ik van nature. Volhouden, leert ze nog, hopelijk.
Schoonmaken Moet dat? Heb ik van nature. Leer haar kijken. Spinnen zitten ook aan het plafond. Laat haar het putje schoonmaken. Gevolgen ondervinden.
Ontspannen Kan ze heel goed. Kan ik nog wat van leren. Doen moeders, kijk naar je dochter!
Keuzes maken Alles is belangrijk. Heb ik geleerd. Geef haar tijd om dit te leren.

Het rijtje kan nog flink aangevuld worden. Dat is niet belangrijk, het belangrijkste dat ik hiervan leer is mijn reactie. Ik verwacht blijkbaar dingen van mijn dochter die zij niet kan waarmaken om wat voor reden dan ook.

Wiens probleem is het eigenlijk

Het is mijn probleem, die viezigheid in het doucheputje. Maar haar probleem als ze niet leert schoonmaken. Dat ze dat niet ziet is logisch, overzicht hebben, keuzes maken en vooruitkijken is niet haar sterkste kant.

Conclusie

Dus moeders, vertel ik mijzelf, ga weer terug naar de basis. Help haar leren. Want of het nou zwemmen, fietsen of opruimen is, als het niet vanzelf gaat hebben koters ook later nog zijwieltjes nodig.

Heb je ook kinderen in huis die tegendraads, dwars, slordig en energievretend zijn? In het artikel Liefdestaal vertel ik over hoe je de emotionele bankrekening in balans houdt. Niet alleen met je kinderen maar in alle relaties.

Heb jij nog tips, suggesties of aanvulling bij mijn voors en tegens? Ik lees het graag in onderstaand reactieveld.

En al opruimend verheug ik me op dochters thuiskomst. Een frisse start in een opgeruimd huis met een schoon bed. Daags erna hoor ik de verhalen wel. Als alle belangrijke contacten zijn geappt, facebook is geraadpleegd en instagram is bijgewerkt gaan we het eens hebben over overzicht, vooruitplannen en verantwoording.

Niet gelijk natuurlijk. Eerst ontspannen. Heb ik van haar geleerd.

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Nicole Harrington

Uit de doos!

Uit de doos, eindelijk!

Na vele omwegen van smoezen, bagatelliseren en uitstelgedrag is het zo ver. Ik kom uit de doos. Uit de doos van verantwoording bij een ander leggen of nog erger, de schuld bij een ander leggen. ‘Door hem of haar kan ik echt niet …..’, de schuldbekentenis allertijden.

De knop om

Dit klinkt dramatischer dan het is. Het uit de doos komen. Het is niets anders dan de ‘knop’ die omgaat. Hoe vaak lees of hoor je niet “er ging een knop bij mij om” of “ik werd wakker en toen wist ik het”.

Tot nu toe dacht ik ‘waar zit die knop eigenlijk?’ Hoeveel boeken ik ook las of interviews ik zag of luisterde, die knop was niet aanwijsbaar. Een het-zal-wel gevoel kreeg ik erbij.

Successen zonder slag of stoot bestaan niet

Wat ik wel leerde: met of zonder knop, dat de successen van die mensen nimmer zonder slag of stoot kwamen. Een weg van pieken en dalen ongeacht waarin zij succes hebben ervaren.

Ik deed een aantal ontdekkingen:

  • Als je iets wilt bereiken, ga gewoon DOEN
  • Falen is prima, ga ook dat DOEN, daar leer je van
  • Ambitie is geen vies woord, ambitie is DOEN
  • Werk doelgericht met het einde voor ogen, begin met DOEN
  • Gebruik alle facetten in je leven in je doelen
  • Houd een goede balans tussen werk, privé en ontspanning

Jaren heb ik onbewust allerlei doelen gezet. Al noemde ik dat niet zo. Ik vond een levenspartner, we werden vegetariër, we kochten een huis, we adopteerden twee kinderen (da’s pas een lange termijn doel), ik startte een praktijk, een paar verbouwingen et cetera. Het leven kabbelde voort met ups en downs zonder dat ik echt doelbewust leefde.

Ongetwijfeld herkenbaar voor velen. Tot ik de 40 gepasseerd was. Is dit het nu.

Blijkbaar had ik het licht zien branden dat flikkerde als een kapotte tl-buis. Irritant genoeg om nu echt de knop te vinden en het licht te laten branden. Mijn verhaal is bekend: studeren, fysieke inspanning, een nieuw bedrijf opzetten en mijn boek schrijven was het gevolg.

Succesvol maar toch…

Nog steeds flikkert die innerlijke tl-buis. Aan, uit, aan, uit. Zo ontzettend irritant. Tot ik ineens wakker werd met een zin uit een interview met Warren Buffet, succesvol zakenman, in mijn gedachten. ‘Als je iets niet leuk vindt om te doen, zorg er dan voor dat je het leuk vindt’.

Bingo. Mijn knop gevonden. Wanneer vind ik iets niet leuk: als ik er niet goed in ben, als ik er het nut niet van inzie, als het technisch is, als het iets met cijfers is, als ik iets nieuws moet leren én het allerergste, als ik het voor mijzelf moet doen.

Die laatste was zo’n eyeopener dat ik om zes uur rechtop in mijn bed zat. Alles wat ik tot nu toe heb gedaan was vooral gebaseerd op ego, op bewijskracht, op doorzettingsvermogen met het excuus dat ik echt niet zo’n duffe doos ben als ik eruit zie.

Ik spring uit mijn doos en zit vol energie. Die dag heb ik een afspraak bij de orthomoleculair diëtiste, mijn mentor. Ik heb nog niets gezegd als zij zegt: “dus jij gaat nu eindelijk op dieet”. Blijkbaar straal ik geen flikkerend tl-licht meer uit maar sta in volle gloed. De knop is gevonden. Ik ben er eindelijk klaar voor.

Prioriteit stellen

Ik maak een nieuwe keuze, de keuze voor een gezond lichaam. De werkelijke wens dat ik in een gezond lichaam leef. De verandering is dat ik er zelf verantwoordelijk voor ben. Verantwoordelijk voor wat ik eet, wat ik drink, voor de ontspanning, voor voldoende slaap. Ik kan niemand meer de schuld geven van een niet gezond lijf.

Het is dus prioriteiten stellen in mijn tijd. Tijd vrij houden om te koken, boodschappenbriefjes te maken, te ontspannen en te lummelen. Het is mijn persoonlijke uitdaging én ……….. laat ik uitdagingen hebben nou wel leuk vinden!

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Edu Lauton


 

Zwerfvuil blijft een grote ergernis

Rennen, fietsen, wandelen of kanoën. Ik kom elke dag buiten en elke dag zie ik zwerfvuil. Ik verbaas me er niet meer over en erger me er doorgaans niet aan. Het leven wordt er niet leuker op bij ergernissen en wat kan je eraan doen.

Wat kan je er aan doen?

Tot vandaag. Het is windkracht 9, ik ben aan het rennen, er waait van alles langs. In mijn ooghoek zie ik een buurman verderop wat zwerfvuil uit zijn tuin halen. ‘Goed bezig buurman’ denk ik maar op dat moment gooit hij het weg, de steeg in. Verbouwereerd sta ik stil. Duhhh, hoe kan dat. Je haalt wat uit je tuin en gooit het op straat. Je loopt zo langs je grijze container!

Gedesillusioneerd loop ik verder, ik pik het ritme van rennen weer op. Ondertussen een symbolisch schouderklopje: ‘ik heb mijn mond gehouden, scheelt ruzie’ en op de andere schouder ‘waarom heb je niks gezegd, neem je verantwoording voor zwerfvuil’. Een dilemma. Wanneer wijs je iemand op zijn verantwoording en wanneer niet.

Wiens verantwoording is zwerfvuil

Zwerfvuil. Wie heeft er niet iets op straat gegooid, een peuk, een snoeppapiertje of zoals mijn zoon in zijn tienertijd deed, een heel pak folders. Maar wiens verantwoording is het zwerfvuil. In geval van mijn bengel: hij én ik. Stukje opvoeding over zwerfvuil, eerlijk geld verdienen en openheid als je iets niet ziet zitten. In geval van de peuk, de zakdoekjes, de chips zakken, de koekverpakkingen of waterflesjes: de eigenaar daarvan. En in het verlengde de verkoper.

Ik zie mooie initiatieven: strandtenten die een geslaagde campagne opzetten om het strand dagelijks schoon te houden, winkeliers die de omgeving uitkammen, fastfoodrestaurants die hun personeel de buurt laten afstruinen. Niettemin, het zijn de mensen die de rotzooi maken.

Zwerfvuil en duurzaamheid

Nu heet dat duurzaamheid. Vroeger heette dat je plicht. Wee mijn gebeente als ik iets liet zwerven tijdens de uitjes. ‘Als je iets meeneemt, kun je het ook mee terugnemen’ ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen.

Mijn vader voegde de daad bij woord. Tijdens het roeien nam hij een grijper mee. Elke week haalde hij wel een paar kilo uit de sloot. En ik, ik ren door en hoop, wens, verwacht, dat de lessen van de (groot)ouders tot mijn koters zijn doorgedrongen.

Nu zelf nog even actie ondernemen. Een grijper bij de gemeente halen en vuil uit mijn omgeving opruimen. Want eerlijk is eerlijk, ik heb het stuk plastic ook niet meegenomen naar huis. Dus buurman, fijne dag en tot ziens.

Michaëla Wierdsma

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.