Gevonden inspiraties

Wat wil ik worden als ik groot ben?

Later als ik groot ben

Daar sta je dan. Veertig plus. Ineens drong het tot mij door. De eerste helft van mijn leven is statistisch voorbij. Waar is de tijd gebleven? Alleen die zin al maakt me tot een ‘ouwe doos’. De weemoedige treurigheid straalt er van af.

Is dit wat ik wilde toen ik jong was?

Nou, echt niet. Ik weet zeker dat ik ‘dit’ niet voor ogen had. Ik wist, toen ik 16 of 20 was, namelijk helemaal niet wat ik wilde-worden-als-ik-later-groot-ben. Ik deed maar wat. Iets met mensen, dat wist ik wel. Met dieren, economie of techniek had ik minder affiniteit.
De wereld lag voor me open, geen idee wat er te halen viel, laat staan wat te brengen. En dan word je veertig, tijd voor een feestje en daarna de deceptie. Is dit het nou?

De vraag rees wederom: wat wil ik worden als je groot bent? Echt, zo’n vraag waar ik geen antwoord op had. Ik ging nog even door met uitstelgedrag, nog even varen op de golven van alledag. De gebruikelijke moedertaken, klanten in mijn praktijk, een cursus, een buitenlandse student in huis en actief in vrijwilligers werk. Tot mijn moeder ziek werd, kanker. Mijn wereld stond even stil….

Wake up call

Op nieuw drong dezelfde vraag zich op. ‘Wat wil ik worden als ik groot ben?’ nu meer beseffend dat het leven eindig is. Het was een moment om nu serieus te kijken naar wat ik bereikt heb, waar ik nu sta en waar ik in de toekomst naar toe wil.
Het was alsof ik uit een winterslaap ontwaakte. Geen moment te verliezen.

‘Ik ben aan de beurt’ schreeuwde elke cel in mijn lijf terwijl ik nog aan alle kanten vastgekleefd zat aan zorg. Zorg voor mijn kinderen, zorg voor het huishouden, zorg voor mijn klanten, zorg om mijn ouders. Met bijbehorende titel: moeder van, vrouw van, dochter van, therapeut van, klassenouder van of wat voor ‘van’ dan ook. Verdorie, wie ben IK dan?

Tijd voor actie

Geen gejeremieer meer, tijd voor actie. Tijd om zelf het heft in handen te nemen. Uit te vinden wie ‘IK’ dan ben.

Ik wilde studeren. Kijken of mijn brein nog werkt. Ik wil de fysieke uitdaging, ervaren wat mijn lijf nog kan. Ik wil mijn verhaal vertellen, maar wat is mijn verhaal?

“Dus even praktisch Wierdsma”, sprak ik tot mijzelf. Niet alles tegelijk, tenslotte ben ik ook nog een ‘van’ persoon en heb je ‘zorg voor’.

Vrijheid

Ik ging plannen en vrijheid voor mijzelf creëren. Een paar taken afstoten en daadwerkelijk tijd vrij maken om te doen wat ik wil.

Wat een enorme vrijheid werd dat. Om de week een dag naar Utrecht om onderwezen te worden. Een feest, nieuwe inzichten, nieuwe stof, oude stof in een nieuw jasje. Even uit de sleur van alle dag met mensen die niets van je hoeven of verwachten, waar je medestudent bent. Heerlijk.

Voor de lezers van mijn boek ‘Smelt die ijsberg!’ is de rest bekend. Na het studeren, werd de Alpe d’Huez fietsen mijn doel met als logische volgende stap, schrijven. Opschrijven wat ik in de tien jaar daarvoor met mijn klanten heb bereikt, hoe je zelf aan de slag kunt om uit je vastgeroeste patronen te ontsnappen.

Typisch 40

Is dit typisch iets voor 40 plussers? Geen idee, wat ik wel zie is dat er herkenning is in de stappen die ik heb gezet en nog zet. Dat het mensen inspireert om ook zelf het heft in handen te nemen en te kiezen voor wie zij zijn. En dat is dan mooi de bevestiging om niet te lang stil te staan bij ‘wie ben ik dan’.

Gewoon doen dus.

Later als ik groot ben

Weet ik nu wat ik wil worden als ik groot ben? Nee, maar het is ook niet belangrijk meer. Ik heb geleerd om te zijn wie ik ben, met mijn talenten, mijn onhebbelijkheden, mijn energie en mijn leven. Met vooral de nadruk op de leuke kanten, die leveren namelijk een leuke IK op.

Ik word er blij, energiek, vrolijk en zelfverzekerd van. Ik leef NU, ik leef: ik leef een I Love Life leven. Zo’n lekker luchtig leven waar ik onbewust van gedroomd heb.

Tsjonge, dat ik daar eerst 48 voor moest worden om dat te beseffen. Weet je wat, ik word 100, dan zit ik nu mooi nog niet in mijn tweede helft.

Enne, hoe gaat jouw tweede helft er uit zien denk je? Ik ben heel benieuwd.Laat het weten in het reactieveld hieronder, ik laat me heel graag inspireren door jou.

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Annie Spratt

Duurzame cadeaus

Duurzame cadeaus

Verjaardagen en cadeautjes. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar wat geef je dan? De meeste mensen hebben ‘alles’ al en huizen slippen vol met allerlei overbodige spullen.

Jaren heb ik mijn verjaardag niet of onverwacht spontaan gevierd. Vorig jaar deed ik het anders. Ik had zin in een ervaring met vriendinnen. Ruim van te voren had ik ze uitgenodigd zodat de agenda’s op dezelfde dag nog leeg waren. We gingen, zonder dat ze het wisten een workshop doen en daarna samen eten. En geheid kreeg ik de vraag: “wat wil je voor je verjaardag?”

Het nieuwe cadeau

Ik houd van het leven en het leven houdt van mij. Zeker als ik me lekker licht voel en dat kan vooral met minder spullen. Voor mijn verjaardag vraag ik dus iets wat opgaat of een ervaring zoals ik ook graag anderen geef. Duurzame cadeaus dus.

7 tips voor het geven en ontvangen van cadeaus

1. Ervaringen geven

Een ervaring geven kost geen ruimte in je huis, het levert vooral herinneringen op. Die kun je nog bevestigen met een foto of met een notitie in je dagboek. Als je terug bladert in je dagboek of je camera dan beleef je de ervaring weer.

Persoonlijke ervaring geven. Ik geef graag een ‘terrasje’ cadeau. Een strandwandeling afrondend met een bakkie. Of een verjaardagskaart met daarop een uitnodiging voor een bioscoopje, met mij natuurlijk. Er zit wel een houdbaarheidsdatum op van een jaar. In dat jaar is er vast wel een moment dat je allebei aan de wandel kunt.

Cadeaubon. Als ik weinig tijd heb of de smaken in film verschillen, geef ik graag een bioscoopbon of een bon voor een tijdschrift. Wat het ook goed doet is een bon van een restaurant of een schoonheidsspecialiste waar de jarige graag naar toe gaat.

Dagje uit. Ik wil graag mijn leven leven en beleven met minder spullen en meer contacten en belevenissen. Als gezin gaan we elk jaar met zijn vieren op stap zonder ‘aanhang’. Dat kan een dagje museum, pretpark of musical zijn. Zo zijn we een keer gaan ballonvaren. Een geweldige belevenis. We sparen dan ook echt voor dit cadeau.

2. Tijd cadeau geven

Tijd is het kostbaarste wat je hebt. De minuten komen niet meer terug. Door iets samen te doen of aandacht te geven aan de ontvanger geef je een mooi cadeau. Het leuke van dit cadeau is dat je ook ontvangt. Een blije ontvanger.

In plaats van de schuurmachine uitlenen kun je ook de trap schuren. Klusjes in de tuin, koken of iets waar je als ondernemer geld voor zou vragen kun je cadeau geven.

Het mooie van dit cadeau is dat het een meervoudige functie heeft. Een mooi cadeau, een helpende hand bieden, nieuwe ervaring en relatie verbeteren.

3. Dingen die opgaan

Een buurjongen werd 18. Hij kwam regelmatig langs, kluste lekker mee in de tuin. Op zijn 18e verjaardag verrasten we hem met 18 soorten biertjes.

Zo zijn er hele leuke cadeaus te geven die je direct kunt gebruiken. Een net met sinaasappels, die superlekkere bonbons uit Australië die je echt niet zelf koopt of iets van het favoriete merk verzorgingsproduct.

Het mooie van deze cadeaus is dat ze lekker zijn, op gaan én niet in je huis blijven slingeren.

4. Geef iets persoonlijks – maak het zelf

En dan bedoel ik iets wat je zelf gemaakt hebt; jam, notenbrood of een eigen creatie. Nu kan het wat ongemakkelijk voelen om een tekening of schilderij van jezelf te geven, dus pas je je gift aan bij de ontvanger.

Zo heb ik een keer een lofdicht gekregen als afscheid van zes jaar vrijwilligerswerk. Vier pagina’s lang werden mij allemaal eigenschappen toegedicht. Ik vond het moeilijk te ontvangen, een lofprijzing, echter ik heb me eraan overgegeven en er van genoten. Elke keer als ik het lees, voel ik het plezier en energie die in het gedicht was gegoten en gelijk de mooie ervaringen van het vrijwilligerswerk.

Doe wel iets wat bij je past, persoonlijke cadeaus kosten tijd. Zie het als een hobby om persoonlijke cadeaus te maken. Je deelt wat je leuk vindt en houd er een mooi cadeau en plezier bij het geven aan over.

5. Geef het goede voorbeeld en vraag niets

Als men mij vraag wat ik voor mijn verjaardag wil hebben, geef ik aan “niets of iets kleins of een ervaring”. Het gaat mij er om dat iemand komt omdat die het leuk vindt en er zin in heeft. Soms rijden mensen anderhalf uur voor een feestje en geven dan ook nog een cadeau. De aanwezigheid en de moeite die ze doen om te komen is al een cadeau op zich.

Uiteraard kan ik me voorstellen dat men toch iets mee wil nemen. Dan weet ik altijd nog wel iets kleins te bedenken. Tijdschrift, sudokuboekje, 85% chocolade, bos bloemen of hoogstam appelsap. Tenslotte vind ik het ook niet fijn dat iemand zich ongemakkelijk voelt als die op (verjaardag)visite komt.

6. Minder geven is meer geven

Meer is niet altijd beter. Waren het eerst cadeautjes van vijf of tien euro, nu zie ik dat er veel dure cadeaus of grote geldbedragen gegeven worden. Voel je je er niet prettig bij, verminder het dan of geef cadeaus waar je aan de buitenkant niet kan zien hoeveel het kost zoals bij een waardebon of geld in een enveloppe.

Kinderen willen vaak wel een cadeautje. Zo heb ik een ‘cadeautjes’ la. Door het jaar heen zie ik vaak cadeautjes die passen bij iemand al is die nog niet jarig. Die koop ik dan alvast, zeker als ze in de aanbieding of afgeprijsd zijn en dan aan mijn budget voldoen. Zo vond ik een zilveren kettinkje bij de opheffingsuitverkoop met een hoefijzer voor een goede vriendin van mijn dochter of bijpassende kaarsen bij het nieuwe bankstel van een vriendin. Dat half jaar in de kast maakt dan niet uit.

7. Iets geven van je eigen spullen

Met vrienden kun je ook afspreken dat je iets geeft van je eigen spullen. Als je je vrienden kent weet je waar ze blij van worden of wat ze mooi vinden. Loop eens door je huis en bedenk waar je hen een plezier mee kunt doen wat jij gebruikt of gebruikt hebt.

Zo heb ik een keer een prachtige aardewerken schaal gekregen. Vrienden waren er op uitgekeken en bij mij is de schaal in gebruik. Geef dus niet je troep weg, maar iets wat nog echt mooi is of wat een ander heel mooi vindt.

Tip: beetje spannend? Doe dit dan met bijvoorbeeld het Sinterklaas dobbelspel. In plaats van voor vijf euro cadeautjes te kopen, breng je drie cadeautjes uit je huis in het spel waar je makkelijk afstand van kan doen.

Moeilijk om dingen weg te doen. Kijk dan of je nog blij wordt van die schaal, dat boek of de kruidenpotjes. Niet, dan kan het weg in een spel of wie weet heeft iemand wel eens gezegd dat ze dat zo mooi vinden.

Belangrijkste

Het belangrijkste is toch uiteindelijk de komst van de genodigde op je verjaardag en het gezelschap om je heen. Willen ze graag iets geven dan is dat altijd goed, het gaat uiteindelijk om de aandacht die ze aan je besteden en de moeite om die ene wijn of chocola te vinden.

Fijne verjaardag!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Leonardo Wong

Verarming door tijdgebrek?

De jeugd van tegenwoordig….

Wie hoorde dat niet in zijn jeugd? Geen idee meer wat mijn generatie, allemaal niet goed deed. Wat ik wel weet, is dat het de ouderen van toen waren die zo hun twijfels hadden.

En dat kun je je ook bij de ‘jeugd’ van tegenwoordig afvragen. Al append voor de Nachtwacht in het Rijksmuseum, in de bus, op een feestje of tijdens het avondeten. Wat moet er van de jeugd worden!

Geen nieuws onder de zon dus. Nu een mobiele telefoon, vroeger de krant.

Komt het nog goed?

Wat ik mij echter wel eens afvraag: ‘komt het nog goed met de ouderen van tegenwoordig?’ Opgegroeid in de welvaartsstaat van na de oorlog. Geen honger, lineair stijgende salarissen en gewend dat de economie, hun portemonnee en hun omvang groeit. De babyboomers zijn met pensioen en de wereld ligt aan hun voeten, (behalve de jeugd dan, het is namelijk de jeugd van tegenwoordig).

Ik weet het, dit is wat zwart wit. Niet iedereen heeft het rooskleurig, velen moeten sappelen met een klein pensioen. De verschillen tussen arm en rijk, zowel financieel als sociaal, zijn alleen maar groter. Wat mij echter opvalt is het vaak minder sociale gedrag dat niet alleen jeugd ten toon spreid.

Zo kwam ik in 3 dagen tijd verschillend ‘ouderen terreur’ tegen:

  • Hangouderen oftewel de rollator brigade; in de supermarkt uitgebreid koffie drinken, rollators in het gangpad, boos kijkende senioren dat je de rollator opzij zet ….
  • Joggende 65 plus club in het bos, 4 man breed, opzij geduwd worden met je hond…
  • Met 100 een vrachtauto inhalen op een snelweg waar iedereen 130 rijdt…

De rode lijn door generaties heen is mijns inziens erkenning, herkenning en waardering voor elkaar. Van jong naar oud, van oud naar jong, binnen families, bedrijven, wijken, steden en landen.

Tijdsdruk

Als ik naar mezelf kijk is het vooral de tijdsdruk die debet is aan mijn ongeduld. Ongeduld, dat is wat bovenstaande opwekte bij mij. Even snel boodschappen doen, van A naar B racen, eventjes genieten van een boswandeling in te weinig tijd, even een telefoontje plegen, even een appje sturen, even dit, even dat.

En het belangrijkste verlies je uit het oog; investeren in de ander.

8 tips om te investeren in de ander

In gesprekken breng ik het wel eens ter sprake en zo gezamenlijk bedachten we hoe je kunt investeren in een ander:

  1. Een telefoontje plegen zonder dat je je i-pad op schoot hebt of de televisie aan.
  2. Een wandeling maken en alleen luisteren naar de ander zonder je eigen verhaal naar voren te brengen.
  3. Je kind een andere vraag stellen dan ‘hoe was het op school’, logisch dat je altijd te horen krijgt ‘goed’.
  4. Je klant vragen waar hij of zij nu behoefte aan heeft in plaats van je product aan te bevelen.
  5. In je agenda zetten dat je je tante weer eens belt.
  6. Aantekeningen maken van een netwerkgesprek en bij een volgende ontmoeting daarop terug komen.
  7. Op je kalender zetten wanneer iemands dierbare is overleden en dan een kaartje sturen.
  8. Tijd nemen om de buurvrouw uit te leggen hoe skype werkt.

Eigenlijk is het niet zo moeilijk om te investeren. Het kost weinig tot geen geld, het kost je alleen tijd. Ken je deze spreuk: ‘Als tijd geld is, hoe arm ben je dan als je geen tijd hebt?’

En dat we vaak geen tijd hebben of het niet maken is een verarming en heeft niets met de jeugd of senioren van tegenwoordig of te maken. Deze verarming is een groter probleem dan welk politiek issue dan ook.

Er wordt veel gedaan tegen de verarming van de maatschappij. Van Resto Van Harte tot de opleving van Allerzielen, van een 50 partij tot lokale ouderenyoga. Echter de grootste verarming zit in de mensen zelf.

De grootste winst is dan ook bij de mensen zelf te halen.

De reacties op mijn artikel ‘Welke lichtinval gebruik jij bij je contacten’ riep al veel herkenning en goede voornemens op om anders naar je contacten te kijken.

Mijn vraag aan jou is nu: heb je nog tips, ideeën, suggesties om te investeren in de ander? Graag lees ik je reactie in het commentaarveld hier onder. Ik leer graag van je.

Op onze investering!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: Fijn als je dit artikel wilt DELEN met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

Contacten in je leven

Als ik oppervlakkig in mijn omgeving kijk gaat het iedereen goed. Druk, met van alles bezig, de omzet draait goed, de kinderen doen het fantastisch op school, de vakantie was hemels, sporten gaat lekker en er zijn ogenschijnlijk geen zorgen.

Groen gras

Ben ik dan zo anders? Zijn mijn klanten dan zo anders? Is het gras bij mijn buren echt groener?

Jelmer, 36, had het gevoel dat hij afweek van de mensen om hem heen. Het gesprek ging vooral over de nieuwe auto, verre reis of de verbouwing. Daarnaast veel oppervlakkig gemopper, van gemeentelijke politiek tot landelijke ontevredenheid. Verstandelijk begreep hij wel dat het allemaal niet pais en vree was bij een ander, maar toch, dat onderbuik gevoel van oppervlakkigheid. Het ging hem niet om geld en goederen maar om intensivering van gesprek. Hij wilde graag meer diepgang met de mensen in plaats van het oppervlakkige.

Mijn vraag aan Jelmer was dan ook wat hij had gedaan om dat te uiten. Heb je aangegeven dat je het geweldig voor hun vindt die superleuke vakantie ervaring en dat je benieuwd bent hoe die vriend zich bij die ervaring voelde? Heb je verteld wat je graag wilt of wenst of waar je behoefte aan hebt?

Dat gaf Jelmer inzicht. Hij vroeg aan zijn vrienden en familie hoe zij hem en zijn leven zagen. Het bijzondere was dat er een nieuw gesprek en een soort rust over hem heen kwam daardoor. Een bewustwording van zijn eigen ‘prestaties’ en behoeftes.

Maak echt contact

Het is dus maar net met welke lichtinval je naar het gras kijkt, een gesprek beluisterd of interacties voelt. En laten we wel wezen, je wilt ook niet alle sores in elk gesprek horen. Gewoon een beetje over ditjes en datjes is soms nog wel zo ontspannend. Ik hoef niet met iedereen een geweldig diepzinnig gesprek te hebben.

Wat ik wel prettig vind is om ‘echt’ contact te maken en dat kan ook met de kassière, op een netwerkbijeenkomst of bij de koffiehoek op kantoor. Met dat besef in mijn achterhoofd doe ik anders boodschappen, laat ik bewuster de hond uit of bestel thee in een restaurant met een kwinkslag.

Tips voor echt contact

Er zijn allerlei manieren waarop je intensiever doch luchtig contact kunt hebben met een vreemde.

  • Noem de Ikea medewerker of het meisje bij de supermarkt bij hun naam als je hem of haar wat vraagt.
  • Kijk je collega in de ogen tijdens een gesprek, doe er eens een knipoog bij en het ijs is gebroken.
  • Groet iedereen als je met de hond gaat lopen of door de duinen fietst.
  • Loop door een winkelcentrum en glimlach naar iedereen waar je oogcontact mee maakt.
  • Stuur een verjaardagskaart in plaats van een facebook bericht of mailtje.
  • Vraag een verkoper of stewardess naar zijn of haar naam en bericht het bedrijf dat je tevreden bent over deze medewerker.
  • Trakteer op je werk op gevulde koeken of bloemen, zomaar zonder reden.
  • Maak elke dag een compliment naar een vreemde in de trein of online. Leuke jas, mooie bril, kekke schoenen, prima artikel of mooie quote op twitter.
  • Vraag de daklozenkrant verkoper naar zijn naam en groet hem daar de volgende keer mee.
  • Kijk in de spiegel en geef jezelf een compliment, hoe leuk is dat.

Mensen in plaats van een nummer

De vraag rijst dan, waarom zou je die moeite doen? Je hebt genoeg aan je eigen besognes en gewoontes. De ervaring leert dat als je bovenstaande eens een week doet dat je veel bewuster omgaat met je omgeving, de mensen achter het naambordje, de daklozenkrant, de hond of het werk dat ze doen. In plaats van een nummer zijn het mensen. Net als jij en ik.

Echt contact is geeft veel terug.

Maar niets voor niets. Je krijgt er veel voor terug. Voor niets.

  1. Je overwint een zekere schroom.
  2. Je komt uit je comfortzone.
  3. Je ontmoet hele leuke mensen.
  4. Je ontvangt een glimlach terug.
  5. Je leefwereld wordt groter.
  6. Je hoeft geen angst meer te hebben voor het onbekende.

Kortom, allerlei extra’s komen jouw kant op.

Zelf doe ik dit al jaren, het is een goede gewoonte geworden die mij nog steeds verrassende gesprekken oplevert. Van luchtige babbeltjes in de trein tot serieuze uitwisseling van kennis bij een cursus. Het maakt mij completer, ik heb er vriendschappen aan overgehouden en ik word er blij van. Echt prettig.

Hoe doe jij dat met contacten uit je adresboek of op straat? Durf jij een vreemde een compliment te maken? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen en tips voor intensiever doch luchtiger contact. Graag lees ik dat in het reactieveld hieronder.

Op ons contact!

Michaëla Wierdsma

 

 

 

Michaëla Wierdsma

NB: Het spreekt voor zich dat niet iedereen dergelijke activiteiten van mij op prijs stelt. Met name mijn dochter. Die heeft zo haar ‘schaamte’ momenten met haar moeder. Dat het de naam van de juiste winkel voor dat leuke jack die dat meisje aan heeft welke achter ons fietst, oplevert is mij dan weer vergeven. Pfieuwww!

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.