Gevonden inspiraties

Werken in privé tijd

Wanneer is iets werk en wanneer is iets privé?

Veel collega ondernemers en werknemers hoor ik praten over het vervagen van de grenzen tussen werktijd en privétijd. Het is ook steeds makkelijker om werk mee naar huis te nemen. Nog even je mail bekijken na het eten op de tablet terwijl je daar net een film op aan het kijken was. De apps beantwoorden op je mobiel of een offerte maken op de pc.

Ongemerkt sluipen werk gerelateerde activiteiten in je privé leven. De vraag is of dat erg is? Als je er zelf geen moeite mee hebt en je gezinsleden ook niet, wat is dan het probleem?

Bij navraag bleek dat het probleem was, dat er geen moment meer was waarop ze totaal los kwamen van hun werk. Er was altijd nog wel iets wat moet gebeuren, al was het alleen al de gedachte eraan. Echt ontspannen was er niet meer bij.

Ontspannen

Het totaal kunnen ontspannen, wellicht kunnen vervelen, is blijkbaar een utopie aan het worden.

Zelf had ik er ook een handje van. Nog even dit, nog even dat. Mijn man klaagt nimmer, zegt niet dat ik de telefoon weg moet doen of die klant niet te woord moet staan onder het eten. Ook vraagt hij of ik lekker in de flow zit met werken terwijl de rest van het gezin een film kijkt of met de hond gaat wandelen.

Het ging kriebelen. Het voelde niet goed, 90% met mijn gedachten bij het werk. De jeugdherinneringen komen boven; mijn ouders spraken altijd aan tafel over het werk, de klanten, de problemen en wat ze nog moesten doen. En eigenlijk vond ik het niet leuk. En toen deed ik het zelf!

Het werd tijd voor actie, of eigenlijk, geen actie!

5 regels om mijn werk uit mijn privéleven te houden

  1. De telefoon is uit aan tafel, bij ontbijt, lunch en avondeten.
  2. Niet werken in het weekend als mijn man en kinderen vrij zijn.
  3. Vier avonden in de week geen afspraken of werk inplannen.
  4. Een vaste avond met mijn tienerdochter iets ondernemen.
  5. Uren bijhouden met mijn werkzaamheden zowel zakelijk als privé zodat ik inzicht krijg in wat wel en wat niet wat oplevert aan tijd, geld en energie én geluk!

Tijd is waardevol

De laatste regel maakt dat ik selectiever ben met mijn tijd. Tijd is namelijk het enige dat niemand ooit meer terug krijgt. Tijd is het waardevolste dat ik en ook jij  hebt. Het waardevolste deel ik graag met mezelf, mijn gezin en de mensen om mij heen. Jij ongetwijfeld ook.

Plannen maken voor lange termijn en de agenda goed bijhouden is dan ook een vast onderdeel geworden van mijn leven. Door structuur aan te brengen houd ik tijd over. En die tijd gebruik ik weer om te mijmeren en mijn creativiteit te stimuleren. Tijdmanagement oftewel AANDACHTS MANAGEMENT is ook een van de belangrijkste vragen die mijn klanten mij stellen. Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn tijd goed besteed.

Elke Dag Geluk

Tijd om te doen waar ik plezier in heb geeft mij Elke Dag Geluk. In mijn gelijknamig e-boek ontdek je hoe ook jij elke dag geluk kunt ervaren. Download dit gratis e-boek via deze link.
Binnenkort start ik met het basis programma van I Love Life. Omdat er een paar wijzigingen in zijn ten opzichte van de vorige, maak ik er een pilot training van. Slechts voor een beperkt aantal mensen beschikbaar. Over mijn eerdere programma schreef Jennie mij:

‘Dit programma was voor mij dé boost om mezelf even een duwtje in de goede richting te geven en stapsgewijs na te denken over wat ik eigenlijk nog wil doen in mijn leven. Ik weet nu hoe ik verder ga om inderdaad elke dag mijn I Love Life te ervaren.’.

Wil je als eerste op de hoogte worden gehouden van deze pilot? Mail michaela@ilovelife.nl en ik je ontvangt de pré mail.

Op jouw I Love Life leven!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: DEEL dit artikel alsjeblieft met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

Respect naar jezelf

Sinds we sms’en  en whats appen is sommige communicatie erg staccato geworden. Kort krachtig en direct. Van beleefdheid is weinig sprake. Van respect soms nog minder.

Niks mis met whats app of sms zolang het bij ‘bakkie doen?’ of ‘kom je me ophalen?’ blijft. Anders wordt het als er emotionele zaken worden gevraagd of als er discussies komen.

Mijn kinderen hebben er een handje van. In korte berichtjes een vraag stellen, direct antwoord willen en vooral een direct gesprek vermijden. Dat laatste is namelijk vermoeiend met een moeder die allerlei vragen stelt zodat zij de plaatjes in haar hoofd duidelijk krijgt. De ervaring leert dat wat ik lees niet altijd is wat de ander bedoelt.

Respectloos

Laatst had ik er weer eentje; de vraag begon met ‘hey’, stukje tekst en een paar dagen later een vraagteken. Ik had namelijk nog niet gereageerd! Dus even een heel korte reminder aan mijn gebrek aan reactie.

In de discussie die we in een gesprek hadden over whatts app, bleek dat ze het echt respectloos van mij (en ook van anderen) vond, om niet te reageren op een whats appje.

Dat wij over die vraag van de whats app inmiddels hadden gesproken was even vergeten. Dat vond ik respectloos.

De vraag kwam wel op: Wat is respect eigenlijk? En is dat voor iedereen hetzelfde?

Respect kent vele vormen

Ik heb er het woordenboek en google op nageslagen:

  1. Respect betekent aanzien, eerbied of waardering die men heeft voor of ontvangt van iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden.
  2. Je kunt iemand respecteren voor zijn mening of rechten. Je hoeft het niet eens met die persoon te zijn om toch zijn opvatting te respecteren.
  3. Een nieuwere vorm is bewondering of ontzag hebben voor, afgeleid uit het Engels en bekend in de rapper scene, ook in negatieve vorm: you better respect my mind – cause I’ll kill you (rapper Z-Ro)

Bij alle drie de vormen gaat het om een soort verdienmodel.  Respect moet je verdienen en dan vooral van een ander. Het geeft je een soort status.

Respect voor jezelf

Wat ik mis in bovenstaande vormen is respect voor jezelf; voor je lichaam, voor je leven en voor al je doen en laten.

Kelly, 41 en assistent-manager, miste in har werk respect van haar directeur. ‘Ik doe zo mijn best, ik werk me ongans, heb allerlei ideeën, maar ik voel me niet gewaardeerd en gerespecteerd’. Bij navraag hoe ze zichzelf waardeerde en respecteerde was het stil. Haar innerlijke communicatie was voornamelijk negatief. Het was nooit goed genoeg, het kon altijd beter of ze had nog meer kunnen doen. Ze had voornamelijk een ander nodig om waardering en respect te krijgen.

Het bleek een eye-openener. Vanaf dat moment leerde Kelly om zichzelf te respecteren in alle cirkels van haar leven. Zowel op zakelijk als persoonlijk gebied.

Met als resultaat:

  • ze voelde zich zekerder
  • ze complimenteerde zichzelf
  • ze straalde van binnenuit
  • ze werd letterlijk gezien in haar baan
  • ze ervoer respect van haar collega’s
  • met succes heeft ze gesolliciteerd naar een andere functie.

Communicatie

Communiceren en respect gaan mijns inziens hand in hand in de wetenschap dat zowel communicatie als respect vele vormen kent. De manier waarop je omgaat met je zelf is de spiegel die je naar buiten brengt.

Mijn wijze oma had er niet zoveel woorden voor nodig. Ze zei vaak: ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’.

Nu nog die wijsheid overbrengen op mijn kinderen. Misschien via de app?

Op jouw respect!
Michaëla Wierdsma Michaëla Wierdsma

NB: wil jij sparren over jouw levens-en ondernemersvragen? Kom dan naar het Start Up Café in Castricum. Elke derde vrijdag van de maand. Meld je aan en voel je hartelijk welkom.

PS: DEEL dit artikel alsjeblieft met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.


Foto: Derick Anies

Loslaten en verantwoording

Loslaten en verantwoording

Toegeeflijkheid, verwennen of gewoon makkelijk

Deze zomer was ik getuige van de interactie tussen een volwassen vrouw en haar negentig jarige moeder. Met verbazing keek ik er naar. Dochter, zelf inmiddels oma, deed alles voor haar moeder. Koffie aanreiken, medicijnen klaarzetten en zelfs bedtijd bepalen. Moeder liet het zich aanleunen. Was het uit gewoonte of wilde ze de strijd om zelfstandigheid niet meer aangaan? Geen idee. Het is ook wel makkelijk als alles aangereikt wordt. Voor de dochter gold ook dat na veel zorg geven vanwege ziekte, het nu moeilijk was om de zorg weer te verminderen.

Voor beide kanten sprak er een automatisme uit. Een gewoonte die inmiddels zo normaal was dat bij een opmerking daarover verbaasd werd gekeken.

Gewoontes

Het zette mij aan het denken. Welke gewoontes of gedragingen heb ik naar mijn kinderen, man, vader of mijn klanten? Welke verantwoording leg ik bij hen en wanneer neem ik hen die uit handen? Laat ik ze in hun waarde? En zeker naar mijn kinderen toe; laat ik ze hun eigen fouten maken én de gevolgen ervaren? Wie ben ik om het ‘beter’ te weten?

Verantwoording

Met mijn klanten is het duidelijk. Ze hebben een doel voor ogen in de coaching, ik begeleid ze onderweg en laat hen hun eigen moeilijkheden ervaren en reageer op hun vragen. Het traject, de acties en het resultaat is hun verantwoording. Ze zijn volwassen tenslotte.

Met mijn kinderen is het toch wat anders. De gevolgen voor hun acties hebben directe invloed op mijn leven, maar vooral ook op hun leven. In de leerschool moederschap heb ik ze toch wel vaak dingen uit handen genomen die ze eigenlijk best zelf konden doen. Het was een gewoonte en lekker makkelijk voor beide partijen. Maar ook zij zijn verantwoordelijk voor hun handelingen en de gevolgen daarvan.

Mijn verantwoording ligt vooral in loslaten. En dat is weer onlosmakelijk verbonden met vertrouwen. Vertrouwen in de begeleiding van mij naar anderen. Vertrouwen in de verantwoording die de ander neemt.

Wanneer is het tijd voor loslaten?

Het is tijd voor loslaten als jezelf of de ander hinder krijgt van teveel vasthouden. Dat merk je als je je irriteert aan bepaald gedrag van jezelf of van een ander. Op het moment dat je wilt dat een ander verantwoording neemt, moet je zelf leren loslaten en is de kans van slagen groot.

3 tips om te leren loslaten

  1. Kijk regelmatig terug naar je eigen gedrag. Vraag je partner, een collega of een vriendin om je feedback te geven over hoe je in hun ogen omgaat met loslaten en verantwoording geven. Luister naar de feedback zonder in de verdediging te gaan. Tenslotte wil je leren van hun reacties.
  1. Pas één aanbeveling uit de feedback per keer toe. Door je op één aanbeveling te richten krijg je meer inzicht in je eigen reacties. Je leert dan een gewoonte te veranderen. Hoe meer gewoontes je tegelijkertijd wilt veranderen, hoe kleiner de kans van slagen is.Rianne kreeg van haar vriendin te horen dat het klaarmaken van lunchpakketten voor haar pubers echt niet meer van deze tijd was. Rianne was meer gaan werken en vergoelijkte haar afwezigheid ‘s ochtends door extra dingen te doen voor haar kinderen zodat ze toch zo goed mogelijk naar school gingen. Loslaten, verantwoording en vertrouwen lagen dicht bij elkaar. De nieuwe verantwoording was de eerste stap op weg naar meer zelfstandigheid. En lekkere broodjes!
  1. Zie loslaten als een leerproces. Je zult dus fouten maken, en dat is goed. Hoe meer fouten je maakt, hoe meer je leert. Leer dus van je fouten en laat ze dan voor wat ze waren: een leerprocesTegen mijn oudste kind zei ik altijd dat hij mijn grootste leerproces is. Bij zijn adoptie kreeg ik geen gebruiksaanwijzing mee en met vallen en opstaan leerde ik moeder te zijn. Terugkijkend was hij een prima broddellapje om heel veel van te leren. Over opvoeden, over mijn eigen reacties en over het leven. Zijn zusje profiteerde ervan, al broddelde ik daar weer op een andere manier. Zonder dat leerproces zou ik niet mijn huidige werk kunnen doen.

I Love Life Challenge

Heb je moeite met loslaten en verantwoording nemen, dan is de 7 daagse GRATIS challenge ‘Op weg naar jouw I Love Life Leven’ een goede start om daarmee aan de slag te gaan. Klik op deze pagina en meld je vandaag nog aan. We starten namelijk maandag 26 september!

Wat is jouw tip?

Dit zijn de essentiële tips voor een succesvol verandertraject in loslaten. Zo zijn er ongetwijfeld nog meer tips. De belangrijkste tip is echter, dat welke verandering je ook wenst, je dat ook werkelijk ,moet willen. Want naast loslaten is de ‘werkelijke wens’ ook je eigen verantwoording.

Welke tips heb jij om te leren loslaten? Schrijf deze in het reactieveld hieronder, ik leer graag van je.

Op jouw loslaten!

Michaëla Wierdsma

PS: Deel dit artikel met jouw social media via de share knoppen zodat ook jouw netwerk voordeel heeft van deze tips.

Foto gemaakt door: Ray Hennessy

Ontspannen vakantie of….

Zomer, zon, zee en vakantie. Facebook en ander social media zijn afgelopen weken overspoeld met vakantiekiekjes, gezelligheid, vergezichten en het ultieme vakantiegevoel.

Was je vakantie echt zo geweldig als facebook doet vermoeden? Ben je uitgerust weer aan het werk? Zijn allerlei issues van voor de vakantie opgelost door pais en vree in het moment van rust? Of is dat wat je aan vakantiegevoel had al weer verdwenen en reken je uit hoeveel weken het nog duurt voor je weer op vakantie mag?

Interne rust

Als ik eerlijk ben, de werkelijke interne rust die ik nodig heb om goed op te laden was toch wel een beetje zoek deze zomer. Met haar eigen paard naar Drenthe was de droom van onze 17-jarige dochter. Ze heeft het geweldig gehad, wij ook, echter ook druk. Paardenstress (als een paard niet in de trailer wil zet ie 500 kilo schrap op 4 benen!), opzadelen, storm, tekenbeten, extra logees en met als afsluiter nog even naar München met 39 graden in de auto (met een defecte airco) voor een Duits/Amerikaanse bruiloft.

Vakantieadvies

Het was allemaal gezellig, leuke visite, veel nieuwe mensen ontmoet, onverwachte dingen gedaan, boeken gelezen, mooie gesprekken, heerlijk gegeten, gelachen, gesport. Echter was het rust? Niet echt.

Ik had mijn eigen advies aan een van mijn klanten zelf beter mogen opvolgen:

De vraag is namelijk: wat is de bedoeling van vakantie vieren? Niet voor iedereen is vakantie houden even fijn. Sommige mensen voelen zich het prettigst als ze elke dag doen wat ze altijd doen. Een ander wil juist uit het patroon van alle dag. De een wil 2 weken luieren, de ander wil in 2 weken al het achterstallige werk wegwerken.

Van vakantie genieten gebeurt niet zo maar. Stel jezelf en je gezinsleden de volgende vragen voordat je überhaupt een vakantie plant.

  1. Wat wil je graag doen of ervaren in de vakantie?
  2. Wat wil je absoluut niet in de vakantie?
  3. Waar wil je naar toe in de vakantie?
  4. Hoe ziet je droomvakantie eruit?
  5. Wat is je budget voor de vakantie?
  6. Waarom wil je op vakantie?
  7. Wat heb je er voor over om de vakantie te laten slagen voor iedereen?

De eerste 5 vragen zijn relatief makkelijk te beantwoorden. Vraag 6 is al wat moeilijker en bij vraag 7 wordt er uiteindelijk van je gevraagd om je te verdiepen in de andere gezinsleden of medereizigers.

Wat kun je doen om je vakantie ook voor de ander prettig te maken? Hoeveel water doe je bij de wijn?

Over vraag 6 had ik wat meer mogen nadenken. Wat wil ik nu zelf met mijn vakantie en waar en wanneer stel ik mijn grens. Dat is dan gelijk een mooie vraag voor mijn onderneming voor de rest van het jaar. 

  • wat wil ik met mijn onderneming
  • wat kan ik met mijn onderneming
  • waar ga ik naar toe met mijn onderneming

De vakantie heeft mij geleerd om juist in de dagelijkse dingen van leven en ondernemen de rust te vinden, zodat ik die niet zo broodnodig in de vakantie hoef te halen.

Hoe zou jij vraag 6 en 7 beantwoorden? Graag lees ik dat in onderstaand reactieveld, ik leer graag van je ervaring.

Op de vakantie!
Michaëla Wierdsma

PS: als extraatje ben ik nog even alleen met mijn lief een weekendje gaan varen in Friesland. De haven uit en dan niemand vertellen waar je bent, als het echt saai wordt heb ik altijd nog de telefoon…stel je voor dat ik te veel rust krijg 🙂

Vakantieadvies opgevolgd. En toen?

Zomer, zon, zee en vakantie. Facebook en andere social media worden overspoeld met vakantiekiekjes, gezelligheid, vergezichten en het ultieme vakantiegevoel.

Was je vakantie echt zo geweldig als facebook doet vermoeden? Ben je weer uitgerust aan het werk? Zijn allerlei issues van voor de vakantie opgelost door pais en vree in het moment van rust? Of is dat wat je aan vakantiegevoel had al weer verdwenen en reken je uit hoeveel weken het nog duurt voor je weer op vakantie mag?

Interne rust

Vorig jaar was de rust ver te zoeken voor mij. We deden namelijk de ideale vakantie voor onze dochter: met haar eigen paard naar Drenthe. Voor mij was het behoorlijk onrustig. Weliswaar ook heel gezellig met visites en een zomerse storm. Maar een paard dat niet in de trailer wil… Geen goed begin en niet mijn ideale vakantie.

Vakantieadvies

Dit jaar heb ik mijn advies aan een van mijn klanten zelf ook opgevolgd.

De vraag is namelijk: wat is de bedoeling van vakantie?

Niet voor iedereen is vakantie houden even fijn. Sommige mensen voelen zich het prettigst als ze elke dag doen wat ze altijd doen. Een ander wil juist uit het patroon van alle dag. De een wil twee weken luieren, de ander wil in twee weken al het achterstallige werk wegwerken.

Van vakantie genieten gebeurt niet zo maar.

Stel jezelf en je gezinsleden de volgende vragen voordat je überhaupt een vakantie plant.

  1. Wat wil je graag doen of ervaren in de vakantie?
  2. Wat wil je absoluut niet in de vakantie?
  3. Waar wil je naar toe in de vakantie?
  4. Hoe ziet je droomvakantie eruit?
  5. Wat is je budget voor de vakantie?
  6. Waarom wil je eigenlijk op vakantie?
  7. Wat heb je er voor over om de vakantie te laten slagen voor iedereen?

De eerste 5 vragen zijn relatief makkelijk te beantwoorden. Vraag 6 is al wat moeilijker en bij vraag 7 wordt je gevraagd om je te verdiepen in de andere gezinsleden of medereizigers.

Wat kun je doen om je vakantie ook voor de ander prettig te maken? Hoeveel water doe je bij de wijn?

Initiatief voor vakantie vieren

Bovenstaande vragen heb ik diverse malen voorgelegd. Buiten ‘ik wil paardrijden’ (dochter) en ‘ik wil ontspannen’ (man) kwamen we uit op: de bergen, geen camping, vriend mee en op bezoek bij een kennis in Beieren. Weinig initiatief van het thuisfront.

De rest mocht ik uitvogelen. Dus vraag 6.

Ik wil op vakantie om nieuwe ervaringen op te doen, uit mijn comfortzone te stappen en niks te moeten. O ja, ik verlangde naar wandelingen in de bergen.

Alles in één

Het werd een alles in één vakantie. Cultuur, natuur en avontuur. Met een sausje van ontmoetingen, inspiratie en humor. Van Dachau en paardrijden, tot bergwandelingen en raften. Het mooie weer en fantastische vergezichten waren de kers op de taart.

En toch ook, verlangend naar huis.

De vakantie vorig jaar heeft mij geleerd om juist in de dagelijkse dingen van leven en ondernemen rust te vinden, zodat ik die niet zo broodnodig uit de vakantie hoef te halen. Want vakantie voor mij is vooral nieuwe plekken ontdekken en erop uit trekken.

Mijn goede voornemen is dan ook om dat niet alleen in de vakantie te doen, maar juist elke maand er een dag op uit te trekken om nieuwe plekken in Nederland te ontdekken.

Nu nog inplannen J

Wat heb jij dit jaar geleerd van jouw vakantie ervaring? Graag lees ik je verhaal in onderstaand reactieveld.

Op jouw inspiratie!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door:  Gert Altmann

5 tips om je kind verantwoording te geven

Verantwoording overdragen, waar begin je?

In het artikel ‘Verantwoording en grenzen’ staat een uitspraak van Abraham Lincoln, de 16e Amerikaanse president die verantwoordelijk was voor de afschaffing van slavernij. De uitspraak luidt:

“Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet,
wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

Dat is een uitspraak die voor zich spreekt.

Hoe pas ik dat toe op mijn kinderen?

Een vraag die ik kreeg na het plaatsen van het artikel. Dan kom ik toch weer terug op het hebben van eigen verantwoording. Het is echter aan de ouder om deze verantwoording gedoseerd op de schouders van je kind te leggen.

5 tips om je kinderen verantwoording te leren nemen:

  1. Leer je eigen verantwoording kennen.
    Bepaal voor jezelf als ouder wat jij vindt dat jouw verantwoording en wat die van je kind is. Pas dan kun je onderstaande tips toepassen.
    Het geven van verantwoording is gebonden aan leeftijd of het reeds geleerde van een kind. Als ze eenmaal brood kunnen smeren, kunnen ze dat ook smeren voor hun lunchpakketje. Geen broodje is honger. Dan leer je snel genoeg om je brood te smeren.
  1. Neem je eigen verantwoording.
    Wees een voorbeeld voor je kinderen. Als jij hecht aan een opgeruimde kamer en je maakt er zelf een zootje van, dan leren je kinderen er niets van.
    Ik houd van op tijd komen en sta op tijd op voor een afspraak. Voor een dagje uit vertel ik hoe laat we weggaan en waarom. Als je er niet bent wordt er gemopperd. Niet echt een lekker begin. Het gevolg is eenmaal geweest dat we binnen drie kilometer de auto gekeerd hebben en weer naar huis gingen. Zo’n gemopper en slechte sfeer voor een uur eerder opstaan! Dan niet. Geen dagje uit. Het is niet meer voorgekomen.
  1. Ga in gesprek en doseer de verantwoording naar vermogen.Van jongs af aan kun je kinderen al leren zelf verantwoordelijk te zijn door ze oorzaak en gevolg te vertellen, te laten zien en te laten voelen.
    Mijn zoon leerde al snel dat de houtkachel heet is. Het was echter mijn verantwoording als ouder om er een hekje omheen te zetten zodat de kachel geen belemmering was om te leren lopen en ongedwongen te spelen.
    Huiswerk maken is ook zoiets. Het gevolg van geen huiswerk maken is een onvoldoende, met de hakken over de sloot of nog een jaartje extra. Is school te makkelijk, dan is het gevolg dat je niet leert leren. Als ouder kun je daar op inspelen door andere uitdagingen te vinden waar je kind wel wat voor moet doen zodat het de kans krijgt om ook te leren.
  1. Geef verantwoording in proporties.
    Groeien gaat met vallen en opstaan en nimmer gelijkmatig.
    Baby’s zijn een mooi voorbeeld. Op het moment dat ze leren praten, doen ze andere dingen minder. Het gewicht stagneert of ze bewegen minder. Op het moment dat ze een bepaald niveau bereiken brabbelen ze een tijdje op hetzelfde niveau en gaan leren iets nieuws met bewegen.
    Wissel de verantwoording af. In proefwerkweken ligt het accent op studeren en minder op kamer opruimen. Als ouder kun je stimuleren om op tijd te beginnen met studeren door te helpen tijdschema’s te maken. Het uitvoeren moeten ze zelf doen. Het resultaat is namelijk het cijfer. Een zes is een voldoende. Of dat voor de ouder voldoende is, is minder belangrijk.
  1. Wees niet bang om te falen.
    Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk van je kinderen. Het is aan hun om geluk te grijpen, kansen te zien en te benutten.
    Je kunt je kinderen helpen mogelijkheden te zien. Het is aan hen om die hulp te aanvaarden of het zelf uit te zoeken.Het mooie is dat dat laatste vooral voor jezelf geldt. Grijp kansen als ze voorbij komen. Dan ben je het beste voorbeeld voor je kinderen in verantwoording nemen voor je eigen leven.

Tip: vertel over de kansen die je hebt gegrepen zodat ze het gevolg daarvan zien. Neem als voorbeeld de ontmoeting met je partner. Als je toen vasthield aan allerlei voorwaarden was je partner je vast ontglipt en dan waren zij er niet geweest.

Heb jij nog aanvullende tips, schrijf het in het reactieveld hieronder. Jouw tips kan ik vast nog gebruiken, al is het maar in verantwoording leren nemen naar anderen en mezelf toe.

Op jouw leven!

 

Michaëla Wierdsma

NB voor mijn kinderen:
Als ik terug kijk op jullie opvoeding, zie ik waar ik gefaald heb. Met name het teveel uit handen nemen. Ik kan het namelijk zelf sneller! Daar heb ik jullie niet mee geholpen alleen mezelf en mijn ongeduld. Mea culpa, mea culpa. Wat ik je nu wil meegeven: je leven is nu jouw verantwoording, maar je mag me altijd om raad vragen!

 

Foto gemaakt door: Jon Flobrant

Verantwoording en grenzen

Wanneer neem je zelf verantwoording?

Een klein kind zegt vaak: ‘zelf doen’. En er komen momenten dat hij het ook zelf moet doen. Opstaan, lopen, eten. Al kan dat laatste wel een aanslag zijn op het geduld van ouders en de hoeveelheid schoonmaakdoekjes.

Normaliter leert een kind te eten zonder te knoeien, fietsen zonder te vallen en zelfstandig naar de wc gaan. Op de basisschool staan ze nog vrolijk op, een paar jaar verder stagneert er iets. Er is veel aanmoediging nodig: ruim op, doe je schoenen uit, maak je huiswerk, zet je fiets binnen, maak de caviakooi schoon, denk aan het Sinterklaasgedicht….. Tot in den treure roepen we onze kinderen na of we gaan zelf de fiets maar binnen zetten.

Waarom doen we dat?

Kinderen, uitzonderingen daargelaten, zien de noodzaak er niet van in om hun kamer op te ruimen of de kattenbak schoon te maken. Hun zintuigen zijn niet gericht op rotzooi of geur. Er is geen noodzaak voor hen, zeker niet met de persoonlijk slaafjes in de vorm van ouders. Die wel zintuigen voor troep en stank hebben.

Een vlinder moet zelf uit de cocon kruipen. Het sterkt tijdens die worsteling zijn vleugels. Zonder die strijd is de vlinder altijd zwak.

Het is dus mijn ouderlijke plicht om mijn kind te laten worstelen met zijn zooi, zijn huiswerk en zijn verantwoording. Het is een eeuwig dilemma. Niemand heeft namelijk verantwoording voor zichzelf alleen, je hebt altijd rekening te houden met anderen. De arme cavia slaapt in zijn eigen keutels!

Grens trekken

Het is duidelijk dat er een grens is. Die is alleen vaag. Net zo vaag als de grens van Nederland met Duitsland. Het is dat er een bordje staat bij de grensovergang anders zou je het pas weten als je typische Duitse huizen ziet.

De grens moet je dus zelf bepalen. Dat geldt niet alleen voor de opvoeding van je kinderen. Dat geldt ook voor de omgang met anderen en met het nemen van verantwoording. Het is als de golven op het strand, zij trekken een grens maar zijn continue in beweging.

Er is hoop, dat heet flexibiliteit. Gelukkig is een kind flexibel en heb je als ouder een jaar of twintig om al je blunders te corrigeren. De ervaring leert dat ze naarmate ze meer verantwoording krijgen die zelf ook nemen. De grootste leerschool voor kinderen zijn andere kinderen. Die zeggen gewoon dat ze stinken (ga douchen), zien hun vieze kamer (ruim op) of je kind bemerkt dat de ander wel een voldoende haalt (toch eens huiswerk maken). Door schade en schande wordt men wijs.

Er is mijns inziens wel een grens. Dat zijn de dieren, zij hebben verzorging en aandacht nodig. Dus geen konijnenhok vol keutels, een hond die een plasje in de tuin moet doen of een paard dat alleen in de wei staat. Grenzen is verantwoording nemen. De verantwoording die je er als ouder bij kreeg toen je kind een dier kreeg.

Er zijn nog meer grenzen, zoals de ‘zwakkeren’ in de samenleving. Je kunt van iemand met een verstandelijke of fysieke beperking niet hetzelfde verwachten als van iemand die dat niet heeft. De grenzen van hun verantwoording liggen anders, maar ze zijn er wel.

Verantwoording

Abraham Lincoln zei: ”Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

De grens is eigenlijk verantwoording nemen voor je eigen leven. Nu zitten daar nuances aan vast. Allemaal redenen dat we niet verantwoordelijk zijn voor dingen die ons overkomen. Van een ongeluk tot een vervelende docent, van een bullebak van een baas tot het missen van een vlucht door stakende douaniers.

Maar niemand, niemand kan ons verhinderen om bij het opstaan te glimlachen. Om de dag te beginnen met een liedje. Om de vlinder te zien vliegen, de wind door je haren te voelen en te genieten van kleine dingen.

Dat is puur en alleen je eigen verantwoording.

Waar ligt jouw grens in verantwoording nemen? Ik ben benieuwd naar jouw golvende grens. Laat het weten in het reactieveld hieronder. Ik laat me graag verrassen.

Op jouw verantwoording. Met een glimlach!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Sarah Bürvenich

Familietradities

Familietradities

Het is Moederdag en ik voel me wegzinken. Niet in een heerlijk geurend bad van vandaag gekregen badolie of ondergedompeld in belangstelling voor mijn wel en wee. Nee, ik voel me wegzinken in zelfmedelijden.

Zelfmedelijden

Moederdag is een commercieel iets. Kinderen maken knutselwerkjes op school of de opvang, vader helpt met het ontbijt en er gaan bezoekjes naar moeder en schoonmoeder. Kortom een happy family idee.

En ik? Ik heb dat niet. Ik zie alleen wat ik niet heb. Manlief is werken, de kinderen slapen uit, moeder en schoonmoeder zijn overleden. Weemoedig denk ik aan de geboortemoeders van mijn geadopteerde kinderen. Zij hebben ook iets wat ik niet heb, natuurlijk moederschap.

Ik ben zielig. Ik wil troost. Ik loop naar de kast. In mijn ooghoek zie ik de koekjes die mijn dochter gisteren heeft gebakken. ‘Nee, niet eten, ze zijn niet van jou, het is niet goed voor je, je wil gezond leven’, spreek ik mezelf vermanend toe. Maar ik ben zielig en ik zoek troost! Ik wil ook familietradities.

Mismoedig roep ik de hond. We gaan lopen. Die wil tenminste wel wat met mij doen. De zon schijnt, de bloesem is uitbundig aanwezig en ik zie het niet zoals ik het gewoonlijk zie. Het enige dat ik zie is dat wat ik niet heb en waar ik naar verlang.

Aandacht

Dat is wat ik wil en waar ik naar verlang. Oprechte aandacht. Van mijn kinderen wel te verstaan. Niet plichtmatig maar vanuit hun verlangen om mij genegenheid te tonen. Ik doe toch zo mijn best om een goede moeder te zijn! Vandaag op de officiële Moederdag is het er niet. Het is een ongemakkelijke dag. Zo van ‘o ja, fijne Moederdag, ik ga zo naar mijn vriend, het is Moederdag ze gaan barbecueën’.

Ik raap mijzelf bij elkaar. Wat wil je nu eigenlijk? Plichtmatige aandacht of gedwongen bezoekjes? Ben je er eigenlijk wel toe bereid om je te laten verrassen? Kun je de touwtjes laten vieren en dat wat op je pad komt verwelkomen? Geef je wel ruimte aan initiatief van je kinderen? Wil je wel echt van die familietradities?

En daar zit de crux. Ik heb niet uitgesproken wat ik wil, noch met Moederdag of mijn verjaardag of met Kerstmis noch met wat dan ook. Onbewuste verlang ik iets van mijn kinderen zonder dat ik die verwachting heb uitgesproken. Het is alsof ze het moeten raden en dat is al niet hun sterkste kant!

Kwartje valt

Ineens valt het kwartje. ‘Hé Wierdsma, spreek je verwachting uit. Wees duidelijk, geef je koters een gebruiksaanwijzing!’. Zakelijk is het makkelijker, privé doe ik het alleen op vakantiegebied. ‘Prima als je meegaat op vakantie, heel gezellig, dat gaan we doen en ik verwacht van jou dat je …..’. En dat is dan vooral ter voorkoming van hotel mama. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Ik loop verder en zet mijzelf aan tot het maken van een persoonlijke opdracht.

  1. Schrijf nou eens op wat je verwacht van je kinderen én wat mogen zij terug verwachten?
  2. En de moeilijkste opdracht, spreek die verwachting uit voordat Moederdag over een maand op herhaling gaat. Over een maand ben ik jarig. Ook zo’n traditiedingetje.

Elke dag is Moederdag

Ik lach in mijzelf en loop met een grijns nog een stukje verder, de hond vindt het best. Ik zie prachtige bloemen, een reiger met een visje in zijn bek, vogels die af en aan naar hun nest vliegen. Wat is het leven toch mooi.

Mijn zelfmedelijden, zieligheid, onrust en snakken naar aandacht en koekjes is verdwenen. Klaar met de familietraditie. Elke dag is Moederdag, het is dag en ik ben moeder. En het is aan mij hoe ik dat ervaar. Fijne barbecue lieve dochter!

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Juan Galafa


Verarming door tijdgebrek?

De jeugd van tegenwoordig….

Wie hoorde dat niet in zijn jeugd? Geen idee meer wat mijn generatie, allemaal niet goed deed. Wat ik wel weet, is dat het de ouderen van toen waren die zo hun twijfels hadden.

En dat kun je je ook bij de ‘jeugd’ van tegenwoordig afvragen. Al append voor de Nachtwacht in het Rijksmuseum, in de bus, op een feestje of tijdens het avondeten. Wat moet er van de jeugd worden!

Geen nieuws onder de zon dus. Nu een mobiele telefoon, vroeger de krant.

Komt het nog goed?

Wat ik mij echter wel eens afvraag: ‘komt het nog goed met de ouderen van tegenwoordig?’ Opgegroeid in de welvaartsstaat van na de oorlog. Geen honger, lineair stijgende salarissen en gewend dat de economie, hun portemonnee en hun omvang groeit. De babyboomers zijn met pensioen en de wereld ligt aan hun voeten, (behalve de jeugd dan, het is namelijk de jeugd van tegenwoordig).

Ik weet het, dit is wat zwart wit. Niet iedereen heeft het rooskleurig, velen moeten sappelen met een klein pensioen. De verschillen tussen arm en rijk, zowel financieel als sociaal, zijn alleen maar groter. Wat mij echter opvalt is het vaak minder sociale gedrag dat niet alleen jeugd ten toon spreid.

Zo kwam ik in 3 dagen tijd verschillend ‘ouderen terreur’ tegen:

  • Hangouderen oftewel de rollator brigade; in de supermarkt uitgebreid koffie drinken, rollators in het gangpad, boos kijkende senioren dat je de rollator opzij zet ….
  • Joggende 65 plus club in het bos, 4 man breed, opzij geduwd worden met je hond…
  • Met 100 een vrachtauto inhalen op een snelweg waar iedereen 130 rijdt…

De rode lijn door generaties heen is mijns inziens erkenning, herkenning en waardering voor elkaar. Van jong naar oud, van oud naar jong, binnen families, bedrijven, wijken, steden en landen.

Tijdsdruk

Als ik naar mezelf kijk is het vooral de tijdsdruk die debet is aan mijn ongeduld. Ongeduld, dat is wat bovenstaande opwekte bij mij. Even snel boodschappen doen, van A naar B racen, eventjes genieten van een boswandeling in te weinig tijd, even een telefoontje plegen, even een appje sturen, even dit, even dat.

En het belangrijkste verlies je uit het oog; investeren in de ander.

8 tips om te investeren in de ander

In gesprekken breng ik het wel eens ter sprake en zo gezamenlijk bedachten we hoe je kunt investeren in een ander:

  1. Een telefoontje plegen zonder dat je je i-pad op schoot hebt of de televisie aan.
  2. Een wandeling maken en alleen luisteren naar de ander zonder je eigen verhaal naar voren te brengen.
  3. Je kind een andere vraag stellen dan ‘hoe was het op school’, logisch dat je altijd te horen krijgt ‘goed’.
  4. Je klant vragen waar hij of zij nu behoefte aan heeft in plaats van je product aan te bevelen.
  5. In je agenda zetten dat je je tante weer eens belt.
  6. Aantekeningen maken van een netwerkgesprek en bij een volgende ontmoeting daarop terug komen.
  7. Op je kalender zetten wanneer iemands dierbare is overleden en dan een kaartje sturen.
  8. Tijd nemen om de buurvrouw uit te leggen hoe skype werkt.

Eigenlijk is het niet zo moeilijk om te investeren. Het kost weinig tot geen geld, het kost je alleen tijd. Ken je deze spreuk: ‘Als tijd geld is, hoe arm ben je dan als je geen tijd hebt?’

En dat we vaak geen tijd hebben of het niet maken is een verarming en heeft niets met de jeugd of senioren van tegenwoordig of te maken. Deze verarming is een groter probleem dan welk politiek issue dan ook.

Er wordt veel gedaan tegen de verarming van de maatschappij. Van Resto Van Harte tot de opleving van Allerzielen, van een 50 partij tot lokale ouderenyoga. Echter de grootste verarming zit in de mensen zelf.

De grootste winst is dan ook bij de mensen zelf te halen.

De reacties op mijn artikel ‘Welke lichtinval gebruik jij bij je contacten’ riep al veel herkenning en goede voornemens op om anders naar je contacten te kijken.

Mijn vraag aan jou is nu: heb je nog tips, ideeën, suggesties om te investeren in de ander? Graag lees ik je reactie in het commentaarveld hier onder. Ik leer graag van je.

Op onze investering!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: Fijn als je dit artikel wilt DELEN met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.