I Love Life – Inspiratie

Familietradities

Familietradities

Het is Moederdag en ik voel me wegzinken. Niet in een heerlijk geurend bad van vandaag gekregen badolie of ondergedompeld in belangstelling voor mijn wel en wee. Nee, ik voel me wegzinken in zelfmedelijden.

Zelfmedelijden

Moederdag is een commercieel iets. Kinderen maken knutselwerkjes op school of de opvang, vader helpt met het ontbijt en er gaan bezoekjes naar moeder en schoonmoeder. Kortom een happy family idee.

En ik? Ik heb dat niet. Ik zie alleen wat ik niet heb. Manlief is werken, de kinderen slapen uit, moeder en schoonmoeder zijn overleden. Weemoedig denk ik aan de geboortemoeders van mijn geadopteerde kinderen. Zij hebben ook iets wat ik niet heb, natuurlijk moederschap.

Ik ben zielig. Ik wil troost. Ik loop naar de kast. In mijn ooghoek zie ik de koekjes die mijn dochter gisteren heeft gebakken. ‘Nee, niet eten, ze zijn niet van jou, het is niet goed voor je, je wil gezond leven’, spreek ik mezelf vermanend toe. Maar ik ben zielig en ik zoek troost! Ik wil ook familietradities.

Mismoedig roep ik de hond. We gaan lopen. Die wil tenminste wel wat met mij doen. De zon schijnt, de bloesem is uitbundig aanwezig en ik zie het niet zoals ik het gewoonlijk zie. Het enige dat ik zie is dat wat ik niet heb en waar ik naar verlang.

Aandacht

Dat is wat ik wil en waar ik naar verlang. Oprechte aandacht. Van mijn kinderen wel te verstaan. Niet plichtmatig maar vanuit hun verlangen om mij genegenheid te tonen. Ik doe toch zo mijn best om een goede moeder te zijn! Vandaag op de officiële Moederdag is het er niet. Het is een ongemakkelijke dag. Zo van ‘o ja, fijne Moederdag, ik ga zo naar mijn vriend, het is Moederdag ze gaan barbecueën’.

Ik raap mijzelf bij elkaar. Wat wil je nu eigenlijk? Plichtmatige aandacht of gedwongen bezoekjes? Ben je er eigenlijk wel toe bereid om je te laten verrassen? Kun je de touwtjes laten vieren en dat wat op je pad komt verwelkomen? Geef je wel ruimte aan initiatief van je kinderen? Wil je wel echt van die familietradities?

En daar zit de crux. Ik heb niet uitgesproken wat ik wil, noch met Moederdag of mijn verjaardag of met Kerstmis noch met wat dan ook. Onbewuste verlang ik iets van mijn kinderen zonder dat ik die verwachting heb uitgesproken. Het is alsof ze het moeten raden en dat is al niet hun sterkste kant!

Kwartje valt

Ineens valt het kwartje. ‘Hé Wierdsma, spreek je verwachting uit. Wees duidelijk, geef je koters een gebruiksaanwijzing!’. Zakelijk is het makkelijker, privé doe ik het alleen op vakantiegebied. ‘Prima als je meegaat op vakantie, heel gezellig, dat gaan we doen en ik verwacht van jou dat je …..’. En dat is dan vooral ter voorkoming van hotel mama. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Ik loop verder en zet mijzelf aan tot het maken van een persoonlijke opdracht.

  1. Schrijf nou eens op wat je verwacht van je kinderen én wat mogen zij terug verwachten?
  2. En de moeilijkste opdracht, spreek die verwachting uit voordat Moederdag over een maand op herhaling gaat. Over een maand ben ik jarig. Ook zo’n traditiedingetje.

Elke dag is Moederdag

Ik lach in mijzelf en loop met een grijns nog een stukje verder, de hond vindt het best. Ik zie prachtige bloemen, een reiger met een visje in zijn bek, vogels die af en aan naar hun nest vliegen. Wat is het leven toch mooi.

Mijn zelfmedelijden, zieligheid, onrust en snakken naar aandacht en koekjes is verdwenen. Klaar met de familietraditie. Elke dag is Moederdag, het is dag en ik ben moeder. En het is aan mij hoe ik dat ervaar. Fijne barbecue lieve dochter!

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Juan Galafa


No Comments

Be the first to start a conversation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.