Gevonden inspiraties

Posts Categorised: Relaties

Maak van chaos overzicht

‘Mijn seksleven, hoe het daarmee is?’ Yorick begon te lachen. ‘Jij bent ook direct zeg’.  Ik lachte mee en herhaalde serieus de vraag. ‘Hoe is het met je seksleven?’

Schoorvoetend kwam eruit dat er wel verbetering in zijn seksleven wel mocht komen. Yorick is 43 is een zzp-er met een volle agenda. Zijn vrouw is 39 met een meer dan fulltime baan. Samen hebben ze twee jonge kinderen en om het weekend is zijn dochter uit een eerdere relatie ook bij hen.

Yorick kwam om in de chaos van werk, gezin en wensen. Afmaken is niet zijn ding en nee zeggen ook niet. Het plezier en de energie die hij tien jaar terug als startende ondernemer had, is verdwenen. Yorick heeft het gevoel te stagneren en gevangen te zitten in allerlei verplichtingen.

Begin met het nu

Om orde te krijgen, is het nodig om de chaos inzichtelijk te maken. Zonder oordeel maak je een ‘nu’ moment. Uiteraard begonnen we niet met zijn seksleven, wel spraken we over zijn onderneming. Onderstaande vragen kwamen aan bod:

  • Welke werkzaamheden doe je ?
  • Wat geeft je het meeste plezier?
  • Wat wil je afstoten?
  • Wat zijn je toekomstplannen?
  • Wil je groeien?

Het leven bestaat uit meer dan ondernemen. Na het werk en financiële stuk kwamen relaties, thuis, gezondheid, ontspanning, dromen en wensen aan bod.

Yorick zei dat zijn vrouw en kinderen het belangrijkste zijn in zijn leven. Uit zijn tijdsbesteding bleek wat anders. Het gevoel uit elkaar te groeien was gegrond. Van al zijn uren in de week was er amper een uur tijd om alleen met zijn vrouw te door te brengen. Tijd voor seks was er amper. De kinderen kwamen er in tijd iets beter af dankzij de ‘papamiddag’.

Over naar actie

Het was voor Yorick een ontluisterend beeld, de orde die uit de chaos tevoorschijn kwam.

Een aantal acties kwamen er direct uit voort:

  1. Zijn zakelijke doelen op een rijtje zetten.
  2. Werkzaamheden uitbesteden.
  3. Thuis extra hulp inschakelen zodat de vrije tijd die hij en zijn vrouw hebben niet opgaan aan huishoudelijke klussen.
  4. De agenda om de schoolvakanties inplannen.
  5. Keuzes maken die gelieerd zijn aan zijn doelen.

En zijn seksleven? Die kreeg serieuze aandacht. Daten met zijn vrouw, oppas vaker inhuren en het meest ongewone, gewoon seksafspraken maken om half negen ’s ochtends. De kinderen naar school, de hond was uitgelaten, de telefoon uit en de gordijnen dicht.

Door naast alle andere acties ook zijn seksleven tot een hernieuwde gewoonte te maken, keerde de lust en spontaniteit weer terug.

Overzicht in chaos

Doordat Yorick overzicht bracht in de chaos en keuzes maakte die groei bevorderde kreeg hij meer ruimte. Letterlijk en figuurlijk. Het kwam volledig ten goede aan zijn werk én aan zijn privéleven.

Is jouw chaos in je leven groot? Heb je geen idee hoe dat aan te pakken? Maak dan gebruik van een van de twee gratis Start Up gesprekken die ik maandelijks geef. Je ontvangt direct, een persoonlijke tip om je werk en leven weer op de rit te krijgen.

Op jouw groei in je leven!

 

Michaëla Wierdsma

 

 

Michaëla Wierdsma

Foto: Matheus Ferrero on Unsplash

NB: Wil je elke dag groei in je leven? Het is mogelijk. Begin met elke dag geluk. Ontdek het met mijn gratis e-boek Elke Dag Geluk en de 7 pijlers van geluk. Download ‘m via deze link.  En ontdek hoe je jouw geluk een handje kunt helpen.

PS: Deel dit artikel met je Facebook vrienden- en volgers, LinkedIn contacten en Twittervolgers via de share knoppen, zodat ook zij voordeel hebben van deze materie. 

Het hebben van relaties is ook investeren in elkaar

‘Ik heb helemaal niets met mijn schoonmoeder’. Jenny is aan het woord tijdens ons maandelijks gesprek, ‘Ze heeft het alleen maar over haar fuchsia’s en wie er allemaal ziek of overleden is. Het is dat het Freds moeder is, anders zou ik helemaal geen contact met haar hebben’.

Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor. Ik snap Jenny wel, ze heeft zich nooit geaccepteerd gevoeld bij haar. Alsof ze niet goed genoeg is.

Ineens gooi ik de knuppel in het hoenderhok. Jenny is nog volop in de klaagmodus als ik ineens vraag: Jenny, hoe denkt jouw schoonmoeder over jou? Denk je dat ze iets met jou heeft? Zou het kunnen dat zij jouw verhalen over de kinderen, Fred die nooit thuis is en je klaagzangen over anderen leuk vindt? Heb je je al eens verdiept in haar schilderscursus of haar activiteiten voor de kerk?

Met recht was dit de knuppel in het hoenderhok. Jenny trok wit weg en wilde van leer trekken. Ik keek haar aan en vroeg haar even te wachten met reageren. Als je eenmaal iets gezegd hebt kun je dat niet meer terugnemen.

Verwachtingen

Bovenstaand voorbeeld uit mijn praktijk is ongetwijfeld herkenbaar in veel relaties. De Jenny’s en schoonmoeders zijn legio. Waar het om gaat is dat elke relatie uit twee personen bestaat en zijn verwachtingen heeft van een ander. De kunst is de verwachting voor jezelf duidelijk te hebben en daarover met de ander in gesprek gaan te als er niet aan je verwachtingen wordt voldaan.

Investeren

Prettige relaties staan met een goede gezondheid bovenaan het wensenlijstje van de meeste mensen. Zoals het logisch is dat voeding, beweging en rust horen bij een goede gezondheid, zo is investeren in de ander dat bij relaties.

Nu kun je niet intens investeren in alle relaties die je hebt. Het gaat ook wel ver om het hele hebben en houwen van de vrouw van een collega van je man te kennen of te onthouden hoe het met de kinderen van de overbuurvrouw gaat. Het is dus aan jezelf waar je wel en niet in investeert.

Investeren in relaties bestaat mijns inziens uit:

  • belangstelling tonen
  • soms meer geven dan je ontvangt
  • contact houden
  • er zijn als het er toe doet en ook
  • je kunnen uitspreken zonder op eieren te lopen

Relaties

Maar wie zijn dan die relaties waarin je investeert? Dat is aan jezelf. Je kunt je relaties verdelen in jezelf, je gezin, (schoon)familie, vrienden, kennissen, collega’s, buren of social media bekenden. Het is aan jou hoeveel tijd je investeert in die personen en wat je terug verwacht.

Hoe doe ik dat dan was de vraag van Jenny nadat ze bekomen was van mijn opmerking. Dat kan op verschillende manieren. Hieronder vind je één manier uitgeschreven.

  1. Zet je naam in het midden van een vel papier. Schrijf om je naam de mensen die dicht bij je staan én welke relaties zij hebben. Ook met die mensen ben je namelijk in contact. Hoe verder de mensen van je afstaan, hoe minder intens je relatie met hen is. In Jenny haar cirkel stonden ook haar kinderen, collega’s, studiegenootjes en buren. Aan Fred waren zijn ouders, overige familie, collega’s en voetbalvrienden verbonden.
  2. Geef bij elke persoon aan hoe graag je met ze omgaat in cijfers van 1 – 10. 1 is niet zo graag, 10 is heel graag.
  1. Geef bij elk persoon aan hoeveel je nu in contact bent en of dat in verhouding is met je wens. 1 is weinig, 10 is veel.
  1. Bekijk dan de verhouding tussen wens en werkelijkheid. Schrijf voor jezelf op waar het scheef loopt en hoe je dat zou willen veranderen.

Voor Jenny was dit een eyeopener. Door met andere ogen naar haar relatie met haar schoonmoeder te kijken en daarna te investeren in haar, ontstond er ontspanning in de relatie. Nu we een jaar verder zijn blikt Jenny terug. Er is meer ruimte gekomen om met elkaar in gesprek te gaan over andere dingen dan de ditjes en datjes en is het wederzijds respect toegenomen.

Willen

Een intensieve relatie opbouwen kost tijd. En dat moet je willen. Daarbij, je kunt nog zo graag willen, it takes two to tango. De ander kan die behoefte niet hebben. Soms groei je uit elkaar, soms verwaterd een contact, soms investeer je en is het niet wat je ervan verwacht. Soms investeert een ander in jou en kun of wil je niet aan de verwachtingen voldoen.

Eén ding weet je zeker: er is nooit een saai moment, tenslotte ben je er zelf bij.

Op jouw relaties!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: door je relaties samen met een ander door te nemen, wordt je een spiegel voorgehouden die je nieuwe inzichten geeft.

PPS: Wil jij weten hoe jij je relaties kunt verbeteren, neem dan vrijblijvend contact op via michaela@ilovelife.nl voor een eerste persoonlijke tip.

PPPS: DEEL dit artikel alsjeblieft met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

Foto: Alexis Brown

Respect naar jezelf

Sinds we sms’en  en whats appen is sommige communicatie erg staccato geworden. Kort krachtig en direct. Van beleefdheid is weinig sprake. Van respect soms nog minder.

Niks mis met whats app of sms zolang het bij ‘bakkie doen?’ of ‘kom je me ophalen?’ blijft. Anders wordt het als er emotionele zaken worden gevraagd of als er discussies komen.

Mijn kinderen hebben er een handje van. In korte berichtjes een vraag stellen, direct antwoord willen en vooral een direct gesprek vermijden. Dat laatste is namelijk vermoeiend met een moeder die allerlei vragen stelt zodat zij de plaatjes in haar hoofd duidelijk krijgt. De ervaring leert dat wat ik lees niet altijd is wat de ander bedoelt.

Respectloos

Laatst had ik er weer eentje; de vraag begon met ‘hey’, stukje tekst en een paar dagen later een vraagteken. Ik had namelijk nog niet gereageerd! Dus even een heel korte reminder aan mijn gebrek aan reactie.

In de discussie die we in een gesprek hadden over whatts app, bleek dat ze het echt respectloos van mij (en ook van anderen) vond, om niet te reageren op een whats appje.

Dat wij over die vraag van de whats app inmiddels hadden gesproken was even vergeten. Dat vond ik respectloos.

De vraag kwam wel op: Wat is respect eigenlijk? En is dat voor iedereen hetzelfde?

Respect kent vele vormen

Ik heb er het woordenboek en google op nageslagen:

  1. Respect betekent aanzien, eerbied of waardering die men heeft voor of ontvangt van iemand vanwege zijn kwaliteiten, prestaties of vaardigheden.
  2. Je kunt iemand respecteren voor zijn mening of rechten. Je hoeft het niet eens met die persoon te zijn om toch zijn opvatting te respecteren.
  3. Een nieuwere vorm is bewondering of ontzag hebben voor, afgeleid uit het Engels en bekend in de rapper scene, ook in negatieve vorm: you better respect my mind – cause I’ll kill you (rapper Z-Ro)

Bij alle drie de vormen gaat het om een soort verdienmodel.  Respect moet je verdienen en dan vooral van een ander. Het geeft je een soort status.

Respect voor jezelf

Wat ik mis in bovenstaande vormen is respect voor jezelf; voor je lichaam, voor je leven en voor al je doen en laten.

Kelly, 41 en assistent-manager, miste in har werk respect van haar directeur. ‘Ik doe zo mijn best, ik werk me ongans, heb allerlei ideeën, maar ik voel me niet gewaardeerd en gerespecteerd’. Bij navraag hoe ze zichzelf waardeerde en respecteerde was het stil. Haar innerlijke communicatie was voornamelijk negatief. Het was nooit goed genoeg, het kon altijd beter of ze had nog meer kunnen doen. Ze had voornamelijk een ander nodig om waardering en respect te krijgen.

Het bleek een eye-openener. Vanaf dat moment leerde Kelly om zichzelf te respecteren in alle cirkels van haar leven. Zowel op zakelijk als persoonlijk gebied.

Met als resultaat:

  • ze voelde zich zekerder
  • ze complimenteerde zichzelf
  • ze straalde van binnenuit
  • ze werd letterlijk gezien in haar baan
  • ze ervoer respect van haar collega’s
  • met succes heeft ze gesolliciteerd naar een andere functie.

Communicatie

Communiceren en respect gaan mijns inziens hand in hand in de wetenschap dat zowel communicatie als respect vele vormen kent. De manier waarop je omgaat met je zelf is de spiegel die je naar buiten brengt.

Mijn wijze oma had er niet zoveel woorden voor nodig. Ze zei vaak: ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’.

Nu nog die wijsheid overbrengen op mijn kinderen. Misschien via de app?

Op jouw respect!
Michaëla Wierdsma Michaëla Wierdsma

NB: wil jij sparren over jouw levens-en ondernemersvragen? Kom dan naar het Start Up Café in Castricum. Elke derde vrijdag van de maand. Meld je aan en voel je hartelijk welkom.

PS: DEEL dit artikel alsjeblieft met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.


Foto: Derick Anies

Loslaten en verantwoording

Loslaten en verantwoording

Toegeeflijkheid, verwennen of gewoon makkelijk

Deze zomer was ik getuige van de interactie tussen een volwassen vrouw en haar negentig jarige moeder. Met verbazing keek ik er naar. Dochter, zelf inmiddels oma, deed alles voor haar moeder. Koffie aanreiken, medicijnen klaarzetten en zelfs bedtijd bepalen. Moeder liet het zich aanleunen. Was het uit gewoonte of wilde ze de strijd om zelfstandigheid niet meer aangaan? Geen idee. Het is ook wel makkelijk als alles aangereikt wordt. Voor de dochter gold ook dat na veel zorg geven vanwege ziekte, het nu moeilijk was om de zorg weer te verminderen.

Voor beide kanten sprak er een automatisme uit. Een gewoonte die inmiddels zo normaal was dat bij een opmerking daarover verbaasd werd gekeken.

Gewoontes

Het zette mij aan het denken. Welke gewoontes of gedragingen heb ik naar mijn kinderen, man, vader of mijn klanten? Welke verantwoording leg ik bij hen en wanneer neem ik hen die uit handen? Laat ik ze in hun waarde? En zeker naar mijn kinderen toe; laat ik ze hun eigen fouten maken én de gevolgen ervaren? Wie ben ik om het ‘beter’ te weten?

Verantwoording

Met mijn klanten is het duidelijk. Ze hebben een doel voor ogen in de coaching, ik begeleid ze onderweg en laat hen hun eigen moeilijkheden ervaren en reageer op hun vragen. Het traject, de acties en het resultaat is hun verantwoording. Ze zijn volwassen tenslotte.

Met mijn kinderen is het toch wat anders. De gevolgen voor hun acties hebben directe invloed op mijn leven, maar vooral ook op hun leven. In de leerschool moederschap heb ik ze toch wel vaak dingen uit handen genomen die ze eigenlijk best zelf konden doen. Het was een gewoonte en lekker makkelijk voor beide partijen. Maar ook zij zijn verantwoordelijk voor hun handelingen en de gevolgen daarvan.

Mijn verantwoording ligt vooral in loslaten. En dat is weer onlosmakelijk verbonden met vertrouwen. Vertrouwen in de begeleiding van mij naar anderen. Vertrouwen in de verantwoording die de ander neemt.

Wanneer is het tijd voor loslaten?

Het is tijd voor loslaten als jezelf of de ander hinder krijgt van teveel vasthouden. Dat merk je als je je irriteert aan bepaald gedrag van jezelf of van een ander. Op het moment dat je wilt dat een ander verantwoording neemt, moet je zelf leren loslaten en is de kans van slagen groot.

3 tips om te leren loslaten

  1. Kijk regelmatig terug naar je eigen gedrag. Vraag je partner, een collega of een vriendin om je feedback te geven over hoe je in hun ogen omgaat met loslaten en verantwoording geven. Luister naar de feedback zonder in de verdediging te gaan. Tenslotte wil je leren van hun reacties.
  1. Pas één aanbeveling uit de feedback per keer toe. Door je op één aanbeveling te richten krijg je meer inzicht in je eigen reacties. Je leert dan een gewoonte te veranderen. Hoe meer gewoontes je tegelijkertijd wilt veranderen, hoe kleiner de kans van slagen is.Rianne kreeg van haar vriendin te horen dat het klaarmaken van lunchpakketten voor haar pubers echt niet meer van deze tijd was. Rianne was meer gaan werken en vergoelijkte haar afwezigheid ‘s ochtends door extra dingen te doen voor haar kinderen zodat ze toch zo goed mogelijk naar school gingen. Loslaten, verantwoording en vertrouwen lagen dicht bij elkaar. De nieuwe verantwoording was de eerste stap op weg naar meer zelfstandigheid. En lekkere broodjes!
  1. Zie loslaten als een leerproces. Je zult dus fouten maken, en dat is goed. Hoe meer fouten je maakt, hoe meer je leert. Leer dus van je fouten en laat ze dan voor wat ze waren: een leerprocesTegen mijn oudste kind zei ik altijd dat hij mijn grootste leerproces is. Bij zijn adoptie kreeg ik geen gebruiksaanwijzing mee en met vallen en opstaan leerde ik moeder te zijn. Terugkijkend was hij een prima broddellapje om heel veel van te leren. Over opvoeden, over mijn eigen reacties en over het leven. Zijn zusje profiteerde ervan, al broddelde ik daar weer op een andere manier. Zonder dat leerproces zou ik niet mijn huidige werk kunnen doen.

I Love Life Challenge

Heb je moeite met loslaten en verantwoording nemen, dan is de 7 daagse GRATIS challenge ‘Op weg naar jouw I Love Life Leven’ een goede start om daarmee aan de slag te gaan. Klik op deze pagina en meld je vandaag nog aan. We starten namelijk maandag 26 september!

Wat is jouw tip?

Dit zijn de essentiële tips voor een succesvol verandertraject in loslaten. Zo zijn er ongetwijfeld nog meer tips. De belangrijkste tip is echter, dat welke verandering je ook wenst, je dat ook werkelijk ,moet willen. Want naast loslaten is de ‘werkelijke wens’ ook je eigen verantwoording.

Welke tips heb jij om te leren loslaten? Schrijf deze in het reactieveld hieronder, ik leer graag van je.

Op jouw loslaten!

Michaëla Wierdsma

PS: Deel dit artikel met jouw social media via de share knoppen zodat ook jouw netwerk voordeel heeft van deze tips.

Foto gemaakt door: Ray Hennessy

Oprechte belangstelling

Verplichtingen zonder irritatie, is dat mogelijk?

‘Oh, even mevrouw Vaassen bellen’ zuchtte een vrouw naast me op het terras, ze is voor onderzoek naar het ziekenhuis geweest’. Ze pakt haar telefoon en belt. ‘Dag mevrouw Vaasesen, met die andere mevrouw Vaassen, jahaa uw schoondochter!’. Het gesprek kabbelt voort. Ik hoor het gesprek eenzijdig aan, genietend van een kopje thee, de zon en de Dwingeloose heide.

Ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar de toon, de intonatie en de woorden. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Je schoonmoeder mevrouw Vaassen noemen? Straks even vragen, tenslotte ben ik nieuwsgierig.

Mevrouw Vaassen aan deze kant van de lijn sprak over ‘mam’ en draaide met haar ogen. Haar woorden waren beleefd en belangstellend, haar houding ongeduldig.

‘Ja, zei ze tegen mij na mijn vraag, ‘afhankelijk van mijn stemming noem ik haar Mevrouw Vaassen, mijn schoonmoeder, ma of Tako’s moeder.’ En vandaag is zo’n verplicht telefoontje, waarbij ze tussen de woorden haar eenzaamheid verteld’. De buurvrouw op het terras zuchtte.

Wijs geworden uit eerdere ervaringen van mijn onuitputtelijke nieuwsgierigheid ga ik niet in discussie en reageer ik meelevend met knikken, uhmen en aha’s. Zeker begrijpelijk allemaal.

Verplichting

Dit soort gesprekken zetten mij aan het denken. Doe ik ook zo? Hoe zou ik mij voelen als iemand op die manier met mij omgaat? Zou ik het ook merken? Wanneer is belangstelling een verplichting en wanneer is deze oprecht?

Ook ik ken van die momenten dat je toch maar eens even moet bellen of langs gaan om te vragen hoe het ervoor staat. Ik werd een kei in uitstellen; geen tijd, geen energie of geen zin. Tot ik uiteindelijk belde of langs ging en door schuldgevoel overmand veel te lang aan de telefoon hing of bleef plakken. Met na afloop een ontevreden leeg gevoel.

Dat lege gevoel werd niet altijd veroorzaakt doordat ik al lang niets van me had laten horen. Ook doordat de persoon aan de andere kant van de lijn bijvoorbeeld achter de tv of tablet zat. Er was eigenlijk geen tijd om belangstelling te tonen.

Sindsdien doe ik het volgende bij ‘verplichtingen’:

5 tips om van verplichting naar oprechte belangstelling te gaan

  1. Ik zet in mijn agenda wanneer ik iemand gebeld heb of langs ben gegaan met een kleine notitie over de inhoud van het gesprek.
  1. Ik zet in mijn agenda wanneer ik beloofd heb weer contact op te nemen of wanneer een telefoontje zeker gewenst is. Zoals Mevrouw Vaassen haar schoonmoeder belt nadat ze een vervelend ziekenhuis onderzoek heeft gehad.
  1. Ik vraag of het gelegen komt. Als het niet uitkomt spreek ik af wanneer ik kan bellen of zal langskomen. Van sommigen weet ik dat ze niet opnemen of open doen als het niet uitkomt. Ook prima.
  1. Als ik merk dat men ondertussen ook met wat anders bezig is dan bellen, dan vraag ik dat. Zo nodig hang ik op en zeg ik ook waarom ik ophang. Het kostbaarste wat ik heb is tijd en als ik die besteed aan een ander is het prettig om te weten dat het ook op die manier gewaardeerd wordt.
  1. Als ik gebeld word en het komt mij niet uit (ik heb geen nummerherkenning op mijn telefoon), dan geef ik dat aan en spreek een ander moment af.

Het mooie is dat sinds ik op die manier telefoneer of afspreek, ik veel meer oprechte belangstelling kan tonen zonder me schuldig te voelen over lang geen contact te hebben gehad.

Vroeger onthield ik de meest maffe gesprekken, dat lukt niet meer zo makkelijk. Door aantekeningen te maken kan ik beter verbindingen leggen, houd ik mijn hoofd leger en voel niet de irritatie van een ander die iets al twee keer verteld heeft.

En als kers op de taart is volgens anderen attent zijn een goede eigenschap van me. Tja, dan is nu het geheim daarvan onthuld.

Is het maken van keuzes een van jouw valkuilen? Doe dan mee aan de 7-daagse challenge ‘Op weg naar jouw I Love Life Leven’ startend op 26 september. Jouw start om van je valkuilen af te komen.

Enne….hoe ga jij om met ‘verplichte’ telefoontjes of bezoekjes? Zijn ze een bezoeking of heb je er ook een ontspannen modus in gevonden? Graag lees ik het in het reactieveld hieronder en leer van jou.

Op jouw oprechte belangstelling!

Michaëla Wierdsma

PS: Deel dit artikel met je Facebook vrienden- en volgers, LinkedIn contacten en Twittervolgers via de share knoppen, zodat ook zij voordeel hebben van deze materie.

Foto gemaakt door: Matthew Wiebe

5 tips om je kind verantwoording te geven

Verantwoording overdragen, waar begin je?

In het artikel ‘Verantwoording en grenzen’ staat een uitspraak van Abraham Lincoln, de 16e Amerikaanse president die verantwoordelijk was voor de afschaffing van slavernij. De uitspraak luidt:

“Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet,
wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

Dat is een uitspraak die voor zich spreekt.

Hoe pas ik dat toe op mijn kinderen?

Een vraag die ik kreeg na het plaatsen van het artikel. Dan kom ik toch weer terug op het hebben van eigen verantwoording. Het is echter aan de ouder om deze verantwoording gedoseerd op de schouders van je kind te leggen.

5 tips om je kinderen verantwoording te leren nemen:

  1. Leer je eigen verantwoording kennen.
    Bepaal voor jezelf als ouder wat jij vindt dat jouw verantwoording en wat die van je kind is. Pas dan kun je onderstaande tips toepassen.
    Het geven van verantwoording is gebonden aan leeftijd of het reeds geleerde van een kind. Als ze eenmaal brood kunnen smeren, kunnen ze dat ook smeren voor hun lunchpakketje. Geen broodje is honger. Dan leer je snel genoeg om je brood te smeren.
  1. Neem je eigen verantwoording.
    Wees een voorbeeld voor je kinderen. Als jij hecht aan een opgeruimde kamer en je maakt er zelf een zootje van, dan leren je kinderen er niets van.
    Ik houd van op tijd komen en sta op tijd op voor een afspraak. Voor een dagje uit vertel ik hoe laat we weggaan en waarom. Als je er niet bent wordt er gemopperd. Niet echt een lekker begin. Het gevolg is eenmaal geweest dat we binnen drie kilometer de auto gekeerd hebben en weer naar huis gingen. Zo’n gemopper en slechte sfeer voor een uur eerder opstaan! Dan niet. Geen dagje uit. Het is niet meer voorgekomen.
  1. Ga in gesprek en doseer de verantwoording naar vermogen.Van jongs af aan kun je kinderen al leren zelf verantwoordelijk te zijn door ze oorzaak en gevolg te vertellen, te laten zien en te laten voelen.
    Mijn zoon leerde al snel dat de houtkachel heet is. Het was echter mijn verantwoording als ouder om er een hekje omheen te zetten zodat de kachel geen belemmering was om te leren lopen en ongedwongen te spelen.
    Huiswerk maken is ook zoiets. Het gevolg van geen huiswerk maken is een onvoldoende, met de hakken over de sloot of nog een jaartje extra. Is school te makkelijk, dan is het gevolg dat je niet leert leren. Als ouder kun je daar op inspelen door andere uitdagingen te vinden waar je kind wel wat voor moet doen zodat het de kans krijgt om ook te leren.
  1. Geef verantwoording in proporties.
    Groeien gaat met vallen en opstaan en nimmer gelijkmatig.
    Baby’s zijn een mooi voorbeeld. Op het moment dat ze leren praten, doen ze andere dingen minder. Het gewicht stagneert of ze bewegen minder. Op het moment dat ze een bepaald niveau bereiken brabbelen ze een tijdje op hetzelfde niveau en gaan leren iets nieuws met bewegen.
    Wissel de verantwoording af. In proefwerkweken ligt het accent op studeren en minder op kamer opruimen. Als ouder kun je stimuleren om op tijd te beginnen met studeren door te helpen tijdschema’s te maken. Het uitvoeren moeten ze zelf doen. Het resultaat is namelijk het cijfer. Een zes is een voldoende. Of dat voor de ouder voldoende is, is minder belangrijk.
  1. Wees niet bang om te falen.
    Je bent niet verantwoordelijk voor het geluk van je kinderen. Het is aan hun om geluk te grijpen, kansen te zien en te benutten.
    Je kunt je kinderen helpen mogelijkheden te zien. Het is aan hen om die hulp te aanvaarden of het zelf uit te zoeken.Het mooie is dat dat laatste vooral voor jezelf geldt. Grijp kansen als ze voorbij komen. Dan ben je het beste voorbeeld voor je kinderen in verantwoording nemen voor je eigen leven.

Tip: vertel over de kansen die je hebt gegrepen zodat ze het gevolg daarvan zien. Neem als voorbeeld de ontmoeting met je partner. Als je toen vasthield aan allerlei voorwaarden was je partner je vast ontglipt en dan waren zij er niet geweest.

Heb jij nog aanvullende tips, schrijf het in het reactieveld hieronder. Jouw tips kan ik vast nog gebruiken, al is het maar in verantwoording leren nemen naar anderen en mezelf toe.

Op jouw leven!

 

Michaëla Wierdsma

NB voor mijn kinderen:
Als ik terug kijk op jullie opvoeding, zie ik waar ik gefaald heb. Met name het teveel uit handen nemen. Ik kan het namelijk zelf sneller! Daar heb ik jullie niet mee geholpen alleen mezelf en mijn ongeduld. Mea culpa, mea culpa. Wat ik je nu wil meegeven: je leven is nu jouw verantwoording, maar je mag me altijd om raad vragen!

 

Foto gemaakt door: Jon Flobrant

Verantwoording en grenzen

Wanneer neem je zelf verantwoording?

Een klein kind zegt vaak: ‘zelf doen’. En er komen momenten dat hij het ook zelf moet doen. Opstaan, lopen, eten. Al kan dat laatste wel een aanslag zijn op het geduld van ouders en de hoeveelheid schoonmaakdoekjes.

Normaliter leert een kind te eten zonder te knoeien, fietsen zonder te vallen en zelfstandig naar de wc gaan. Op de basisschool staan ze nog vrolijk op, een paar jaar verder stagneert er iets. Er is veel aanmoediging nodig: ruim op, doe je schoenen uit, maak je huiswerk, zet je fiets binnen, maak de caviakooi schoon, denk aan het Sinterklaasgedicht….. Tot in den treure roepen we onze kinderen na of we gaan zelf de fiets maar binnen zetten.

Waarom doen we dat?

Kinderen, uitzonderingen daargelaten, zien de noodzaak er niet van in om hun kamer op te ruimen of de kattenbak schoon te maken. Hun zintuigen zijn niet gericht op rotzooi of geur. Er is geen noodzaak voor hen, zeker niet met de persoonlijk slaafjes in de vorm van ouders. Die wel zintuigen voor troep en stank hebben.

Een vlinder moet zelf uit de cocon kruipen. Het sterkt tijdens die worsteling zijn vleugels. Zonder die strijd is de vlinder altijd zwak.

Het is dus mijn ouderlijke plicht om mijn kind te laten worstelen met zijn zooi, zijn huiswerk en zijn verantwoording. Het is een eeuwig dilemma. Niemand heeft namelijk verantwoording voor zichzelf alleen, je hebt altijd rekening te houden met anderen. De arme cavia slaapt in zijn eigen keutels!

Grens trekken

Het is duidelijk dat er een grens is. Die is alleen vaag. Net zo vaag als de grens van Nederland met Duitsland. Het is dat er een bordje staat bij de grensovergang anders zou je het pas weten als je typische Duitse huizen ziet.

De grens moet je dus zelf bepalen. Dat geldt niet alleen voor de opvoeding van je kinderen. Dat geldt ook voor de omgang met anderen en met het nemen van verantwoording. Het is als de golven op het strand, zij trekken een grens maar zijn continue in beweging.

Er is hoop, dat heet flexibiliteit. Gelukkig is een kind flexibel en heb je als ouder een jaar of twintig om al je blunders te corrigeren. De ervaring leert dat ze naarmate ze meer verantwoording krijgen die zelf ook nemen. De grootste leerschool voor kinderen zijn andere kinderen. Die zeggen gewoon dat ze stinken (ga douchen), zien hun vieze kamer (ruim op) of je kind bemerkt dat de ander wel een voldoende haalt (toch eens huiswerk maken). Door schade en schande wordt men wijs.

Er is mijns inziens wel een grens. Dat zijn de dieren, zij hebben verzorging en aandacht nodig. Dus geen konijnenhok vol keutels, een hond die een plasje in de tuin moet doen of een paard dat alleen in de wei staat. Grenzen is verantwoording nemen. De verantwoording die je er als ouder bij kreeg toen je kind een dier kreeg.

Er zijn nog meer grenzen, zoals de ‘zwakkeren’ in de samenleving. Je kunt van iemand met een verstandelijke of fysieke beperking niet hetzelfde verwachten als van iemand die dat niet heeft. De grenzen van hun verantwoording liggen anders, maar ze zijn er wel.

Verantwoording

Abraham Lincoln zei: ”Je kunt mensen op de lange duur niet helpen als je voor hen doet wat zij voor zichzelf zouden moeten doen.”

De grens is eigenlijk verantwoording nemen voor je eigen leven. Nu zitten daar nuances aan vast. Allemaal redenen dat we niet verantwoordelijk zijn voor dingen die ons overkomen. Van een ongeluk tot een vervelende docent, van een bullebak van een baas tot het missen van een vlucht door stakende douaniers.

Maar niemand, niemand kan ons verhinderen om bij het opstaan te glimlachen. Om de dag te beginnen met een liedje. Om de vlinder te zien vliegen, de wind door je haren te voelen en te genieten van kleine dingen.

Dat is puur en alleen je eigen verantwoording.

Waar ligt jouw grens in verantwoording nemen? Ik ben benieuwd naar jouw golvende grens. Laat het weten in het reactieveld hieronder. Ik laat me graag verrassen.

Op jouw verantwoording. Met een glimlach!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Sarah Bürvenich

Puber sores

Voors en tegens in relaties

Het doucheputje zit vol gekruld haar, kleding maat S is verspreid over drie verdiepingen, afdrukken van stallaarzen in de keuken en een tafel vol papieren en make-up staart me aan. En niemand om op te mopperen. De eigenaresse van de troep is voor een paar dagen de hort op. Met schoolkamp.

Ik zucht, begin op te ruimen en vraag mij af wat ik verkeerd heb gedaan in de opvoeding dat dit spoor van een puber zo in huis te vinden is. Ben ik te toegeeflijk, te mopperig, te streng, te lief, te wat dan ook? Of kan ik het de schuld geven van de genen? Dat zou mooi zijn, mijn dochter is geadopteerd dus ik was mijn handen in onschuld.

Helaas geen Pilatus handeling. Het is ongetwijfeld een combi van. Puber, opvoeding, aanleg en actie reactie bij dochterlief. Nu ze toch even letterlijk voor een paar dagen de deur uit is, is het tijd voor rijtjes.

De voors en tegens afwegen

Mijn manier om even terug te kijken is de voors en tegens af te wegen. Wat is het probleem, wie heeft dat probleem en wat kun je eraan doen.

Probleem Dochter Moeder Conclusie
Opruimen Geen aanleg, het goede voorbeeld is wisselend. Geen aanleg, ook aangeleerd. Geef het goede voorbeeld.
Chaotisch Vooruit denken is moeilijk. Ik heb geleerd om alles in stukjes te hakken Help in stappen te denken.
Weggooien Kan ze goed. Oepsie. Moeilijk. Je kan het altijd nog gebruiken. Dochter niet tegenhouden met weggooien.
Overzicht Wat is dat? Heb ik van nature. Volhouden, leert ze nog, hopelijk.
Schoonmaken Moet dat? Heb ik van nature. Leer haar kijken. Spinnen zitten ook aan het plafond. Laat haar het putje schoonmaken. Gevolgen ondervinden.
Ontspannen Kan ze heel goed. Kan ik nog wat van leren. Doen moeders, kijk naar je dochter!
Keuzes maken Alles is belangrijk. Heb ik geleerd. Geef haar tijd om dit te leren.

Het rijtje kan nog flink aangevuld worden. Dat is niet belangrijk, het belangrijkste dat ik hiervan leer is mijn reactie. Ik verwacht blijkbaar dingen van mijn dochter die zij niet kan waarmaken om wat voor reden dan ook.

Wiens probleem is het eigenlijk

Het is mijn probleem, die viezigheid in het doucheputje. Maar haar probleem als ze niet leert schoonmaken. Dat ze dat niet ziet is logisch, overzicht hebben, keuzes maken en vooruitkijken is niet haar sterkste kant.

Conclusie

Dus moeders, vertel ik mijzelf, ga weer terug naar de basis. Help haar leren. Want of het nou zwemmen, fietsen of opruimen is, als het niet vanzelf gaat hebben koters ook later nog zijwieltjes nodig.

Heb je ook kinderen in huis die tegendraads, dwars, slordig en energievretend zijn? In het artikel Liefdestaal vertel ik over hoe je de emotionele bankrekening in balans houdt. Niet alleen met je kinderen maar in alle relaties.

Heb jij nog tips, suggesties of aanvulling bij mijn voors en tegens? Ik lees het graag in onderstaand reactieveld.

En al opruimend verheug ik me op dochters thuiskomst. Een frisse start in een opgeruimd huis met een schoon bed. Daags erna hoor ik de verhalen wel. Als alle belangrijke contacten zijn geappt, facebook is geraadpleegd en instagram is bijgewerkt gaan we het eens hebben over overzicht, vooruitplannen en verantwoording.

Niet gelijk natuurlijk. Eerst ontspannen. Heb ik van haar geleerd.

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Nicole Harrington

Liefdestaal

Liefdestaal

Er zijn vele talen op de wereld, maar er is één universele taal die overal voelbaar is. De taal der liefde. Gary Chapman heeft er een boek over geschreven: Liefdestaal

Onderstaande 5 manieren zijn volgens de schrijver, de 5 talen van de liefde.

  1. Aandacht/tijd: bewust tijd en aandacht geven, luisteren
  2. Woorden: complimenten, bedankjes
  3. Cadeautjes: kleine aardigheidjes
  4. Hulpvaardig: een dienst verlenen
  5. Aanraking: een knuffel, zoen of aai over de bol

Een paar voorbeelden die vast herkenbaar zijn in het ontvangen van iets wat je niet wilt.

  • Dan kom je een oude kennis tegen en ter begroeting krijg je drie van die luchtzoenen naast je hoofd.
  • Of weer een cadeautje waar je niks mee kan van je moeder.
  • Of de kaartjes met je verjaardag die direct de oud papierbak in gaan, zonde van het papier.
  • Of de buurman, die wil je altijd helpen of je collega die graag wil dat je luistert naar zijn of haar verhaal.

De overeenkomst is dat het uitingen zijn van de 5 talen der liefde.

Emotionele bankrekening

We hebben het over het vullen van de emotionele bankrekening. En dat is er niet één, dat zijn er meerdere. Met elke relatie heb je een emotionele bankrekening. En je snapt het vast, ze zijn niet gelijkwaardig.

De bankrekening naar mijn klanten ziet er anders uit die van mijn kinderen. Mijn kinderen kunnen met een enkele handeling, of het nalaten van die handeling de bankrekening enorm vullen. Het vergeten van mijn verjaardag……oef, die bankrekening gaat bijna in het rood. Terwijl een ander zoiets heeft van ‘waar maak je je druk om’.

Net als bij elke bankrekening heb je geven en ontvangen.

Op het moment dat je van de ander weet waar zijn of haar voorkeur naar uitgaat kun je daar naar handelen.

Anton is heel hulpvaardig. Hij wil alle klusjes wel voor je doen. Hij houdt echter van ontvangen van aandacht. Dat houdt dus in dat als Anton een klusje voor je doet je hem vooral bedankt door even tijd te maken voor een praatje. Met woorden van dank bevestig je het. Gelijk overgestoken.

Marie geeft altijd cadeautjes. Altijd als je bij haar komt heeft ze wel iets ‘leuks’ voor je gevonden of ze neemt iets mee. Het is haar manier van liefde uiten naar haar omgeving. Ze woont alleen en mist direct contact. Door haar een knuffel te geven of zomaar tussendoor een zoen, wordt de bankrekening gelijkgetrokken.

Ongewenste liefdestaal

Tja, en daar zit je. Een doos vol fysieke cadeautjes. Wat moet je met dat veel te grote t-shirt uit Stockholm of die mok met hartjes? Als je de gever vraagt om niets meer te kopen omdat je huis dicht groeit, trap je haar op de ziel. Maar als je de giften ziet als haar manier van liefde geven, ontvang je het met een glimlach en beantwoord je het met hoe zij graag liefde wil ontvangen. In het geval van Marie een zoen. Voor het laten verdwijnen pas je een van de opruimmethodes op die ik in dit artikel heb beschreven.

Jouw liefdestaal

Welke van de bovenstaande 5 liefdestalen geef jij het liefst en naar wie? En welke ontvang jij het liefst en van wie?

Het kan in de loop der tijd ook veranderen. Zelf is hulpvaardigheid een dingetje van me. Ik wil iedereen wel helpen, echter het kost veel tijd en in verhouding was, achteraf gezien, de bankrekening wel erg uit balans. Nu koppel ik hulpvaardigheid aan tijd en als het voor mij niet gelijkwaardig voelt, pas ik deze liefdestaal niet toe.

Tijd is een kostbaar goed

Zo is het ontvangen van aandacht en tijd soms ook dubieus. Dan ontvang ik zogenaamd aandacht, maar die ander verteld alleen maar over zichzelf!

Ik stort nu vooral positieve woorden op de bankrekening van de ander. Ik word er blij van en de ander ook. Wat ik ook heel leuk vind én regelmatig doe, is het geven van kleine attenties met bijpassend verhaaltje en leuk ingepakt. Op zo’n moment ben ik echt even bezig met de ontvanger. Het voordeel is dat ik dat op een moment doe dat het mij uitkomt qua tijd. Daarbij heb ik voorpret en vaak verstuur ik de attentie per post. Kun je je voorstellen hoe het is om een cadeautje via de post te ontvangen? Leuk toch!

Ontvangen doe ik graag in de vorm van aandacht voor mijn verhaal of woorden op een kaartje of in het echie natuurlijk.

Vind een modus

Vind dus een modus tussen geven en ontvangen, een modus die bij jou past. Ik ben benieuwd wat jouw modus hierin is.

Schrijf jouw geven en ontvangen in onderstaand reactieveld. Dan kunnen we onze emotionele bankrekening op elkaar afstemmen.

Op jouw liefdestaal!

Michaëla Wierdsma

Foto gemaakt door: Mayur Gala

Familietradities

Familietradities

Het is Moederdag en ik voel me wegzinken. Niet in een heerlijk geurend bad van vandaag gekregen badolie of ondergedompeld in belangstelling voor mijn wel en wee. Nee, ik voel me wegzinken in zelfmedelijden.

Zelfmedelijden

Moederdag is een commercieel iets. Kinderen maken knutselwerkjes op school of de opvang, vader helpt met het ontbijt en er gaan bezoekjes naar moeder en schoonmoeder. Kortom een happy family idee.

En ik? Ik heb dat niet. Ik zie alleen wat ik niet heb. Manlief is werken, de kinderen slapen uit, moeder en schoonmoeder zijn overleden. Weemoedig denk ik aan de geboortemoeders van mijn geadopteerde kinderen. Zij hebben ook iets wat ik niet heb, natuurlijk moederschap.

Ik ben zielig. Ik wil troost. Ik loop naar de kast. In mijn ooghoek zie ik de koekjes die mijn dochter gisteren heeft gebakken. ‘Nee, niet eten, ze zijn niet van jou, het is niet goed voor je, je wil gezond leven’, spreek ik mezelf vermanend toe. Maar ik ben zielig en ik zoek troost! Ik wil ook familietradities.

Mismoedig roep ik de hond. We gaan lopen. Die wil tenminste wel wat met mij doen. De zon schijnt, de bloesem is uitbundig aanwezig en ik zie het niet zoals ik het gewoonlijk zie. Het enige dat ik zie is dat wat ik niet heb en waar ik naar verlang.

Aandacht

Dat is wat ik wil en waar ik naar verlang. Oprechte aandacht. Van mijn kinderen wel te verstaan. Niet plichtmatig maar vanuit hun verlangen om mij genegenheid te tonen. Ik doe toch zo mijn best om een goede moeder te zijn! Vandaag op de officiële Moederdag is het er niet. Het is een ongemakkelijke dag. Zo van ‘o ja, fijne Moederdag, ik ga zo naar mijn vriend, het is Moederdag ze gaan barbecueën’.

Ik raap mijzelf bij elkaar. Wat wil je nu eigenlijk? Plichtmatige aandacht of gedwongen bezoekjes? Ben je er eigenlijk wel toe bereid om je te laten verrassen? Kun je de touwtjes laten vieren en dat wat op je pad komt verwelkomen? Geef je wel ruimte aan initiatief van je kinderen? Wil je wel echt van die familietradities?

En daar zit de crux. Ik heb niet uitgesproken wat ik wil, noch met Moederdag of mijn verjaardag of met Kerstmis noch met wat dan ook. Onbewuste verlang ik iets van mijn kinderen zonder dat ik die verwachting heb uitgesproken. Het is alsof ze het moeten raden en dat is al niet hun sterkste kant!

Kwartje valt

Ineens valt het kwartje. ‘Hé Wierdsma, spreek je verwachting uit. Wees duidelijk, geef je koters een gebruiksaanwijzing!’. Zakelijk is het makkelijker, privé doe ik het alleen op vakantiegebied. ‘Prima als je meegaat op vakantie, heel gezellig, dat gaan we doen en ik verwacht van jou dat je …..’. En dat is dan vooral ter voorkoming van hotel mama. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Ik loop verder en zet mijzelf aan tot het maken van een persoonlijke opdracht.

  1. Schrijf nou eens op wat je verwacht van je kinderen én wat mogen zij terug verwachten?
  2. En de moeilijkste opdracht, spreek die verwachting uit voordat Moederdag over een maand op herhaling gaat. Over een maand ben ik jarig. Ook zo’n traditiedingetje.

Elke dag is Moederdag

Ik lach in mijzelf en loop met een grijns nog een stukje verder, de hond vindt het best. Ik zie prachtige bloemen, een reiger met een visje in zijn bek, vogels die af en aan naar hun nest vliegen. Wat is het leven toch mooi.

Mijn zelfmedelijden, zieligheid, onrust en snakken naar aandacht en koekjes is verdwenen. Klaar met de familietraditie. Elke dag is Moederdag, het is dag en ik ben moeder. En het is aan mij hoe ik dat ervaar. Fijne barbecue lieve dochter!

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Juan Galafa


© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.