Gevonden inspiraties

Posts Categorised: Maatschappij

Eenvoudig naar een duurzaam leven!

Naast me zit Laura. Met blosjes op haar wangen en een glinstering in haar ogen. “Dit is zo herkenbaar, daar ben ik ook naar op zoek”. Ik vertelde over hoe we duurzaam leven met een knipoog naar geitenwollensokken in sandalen.

Duurzaam leven is niet meer weg te denken uit het hedendaagse leven. Laura zoekt een manier om duurzaam te integreren zoals flossen bij tandenpoetsen past. Een gewoonte waar je niet bij na hoeft te denken. Het lijkt alleen zo zwaar en moeizaam te zijn. Dat hoeft niet. Duurzaam leven is zo leuk en licht als je het zelf maakt.

Duurzame jojo

Om eerlijk te zijn: ik vond het ooit ook best pittig, eenzaam en frustrerend. In mijn blog ‘Ecologisch zonder geitenwollen sok’ vertel ik hoe het twintig jaar terug ging. Best heftig en hilarisch: met eigengemaakte pap waar de lepel rechtop in stond op de camping.

Wat ik daarvan heb geleerd is: houd duurzaam leven leuk en voedend. Waarom leuk? Denk maar eens aan diëten; op het moment dat je op dieet gaat wil je alleen nog maar dat wat niet mag! Zo’n dieet werkt niet, zodra je op je ideale gewicht bent ga je weer naar je oude patroon. De jojo ervaring die vooral teleurstelling brengt.

Zo’n dieet wil je niet, noch zo’n duurzame jojo.

Herkenning

Waar begin je dan? Zoek gelijkgestemden. Laura zocht dus mensen die duurzaamheid integreren in hun leven en die daar plezier bij uitstraalden. Waarbij duurzaam leven juist leuk is. Het is de herkenning, de humor en de energie die zij uitstralen die maakt dat je dat ook wilt. Je wilt dat leven.

Door de herkenning, ervaar je gelijk waar je op eenzelfde golflengte zit en waar er ruis zit. Laura ervaart een spagaat in haar werk en haar principes. “Hoe doe ik het met mijn werk, werk dat niet bijdraagt aan waar ik voor sta, maar wel brood op de plank geeft?” vroeg ze gefrustreerd.

Terug naar de basis

De frustratie van Laura leidt naar de volgende vragen.

  • Waar word je blij van?
  • Waar krijg je energie van?
  • Wat is je basale levenswaarde?
  • Wanneer laat je je verleiden?
  • Wat wil je betekenen in je leven en dat van je naasten?
  • Wanneer word je persoonlijke grens overschreden?

Met de antwoorden in je hoofd leef je je leven. En soms gaat het mis.

Vorig jaar ben ik min of meer verleid om een workshop te gaan doen in Spanje in de winter. De verlokkingen van de cursus met het mooie weer in combinatie met een wintervakantie, hebben ertoe geleid dat ik mijn principe om niet op vliegvakantie te gaan heb verloochend.

Was de Spanjereis het waard? Nee, noch de cursus noch het verloochenen. Kan ik daar wat mee? Ja, herkennen wanneer ik ontvankelijker bent voor invloeden en daar lering uit trekken.

Schuldgevoel

Terugkijkend baal ik behoorlijk, het zou me zelfs een schuldgevoel kunnen opleveren. Echter van schuldgevoel word je niet blij.

Mijn tip aan jouw is dan ook: evalueer, herken en erken dergelijke situaties en ga weer door. Schuldgevoel over wat je hebt besloten, hebt gedaan of juist hebt gelaten, levert je niets op. Herkennen, erkennen en er lering uit trekken levert je juist veel op.

Voor Laura was dit een eyeopener en aanleiding met haar antwoorden op weg te gaan naar haar leuke, lichte én duurzame leven.

Herken jij dat, een dergelijke spagaat in duurzaam leven? Hoe ga jij er mee om? Graag leer ik van jouw reactie in het commentaarveld hieronder.

Op jouw I Love Life!

Michaëla Wierdsma

 

 

Michaëla Wierdsma

NB: één van de belangrijkste frustraties op weg naar een duurzaam leven zijn tijdvreters. In de workshop ‘Baas over eigen tijd’ ontdek je jouw tijdvreter en hoe je deze kunt integreren in je duurzame leven. Lees hier meer over deze workshop.

Foto:  Almos Bechtold on Unsplash 


Ecologische voetafdruk

Viel dat even tegen, mijn ecologische voetafdruk. Had ik een paar jaar geleden nog een voetafdruk waar ik vol trots en zonder schaamte opschepperig over kon vertellen – ja, onder de 1,8 HA – nu krab ik mij eens achter de oren.

Waar is mijn idealistische kijk gebleven? Waar is de trots van een lage voetafdruk? Om eerlijk te zijn: ik ben net als velen. Ik gebruik gedachteloos de auto, heb een goede reden om met het vliegtuig naar Londen te gaan, klaag mee over de hoge prijzen van biologische groenten, eet bananen en chocolade is toch wel heel erg lekker.

Bewustwording

Het rommelt bij ons thuis. We hebben alles, mijn man en ik. Fijne relatie, fijne mensen om ons heen, warm huis, leuk werk, gezond en ga zo maar door. Maar toch. De idealistische wereldverbeteraars die we waren zijn de afgelopen 15 jaar weggezakt in een modus van beslommeringen in huis, gezin, werk en familie.

De verhalen over fietsvakanties, met de kinderwagen in de bus naar Friesland, tomaten kweken in de vensterbank of biologische melk halen op de fiets een dorp verderop. Ze leveren mooie romantische herinneringen op en ondertussen denkend, waarom doen we dat nu niet meer. Is het gemakzucht of druk met van alles?

Ineens was ik me weer bewust van mijn aandeel in de maatschappij. Tja, het rommelde niet voor niks.

Natuurlijk kan ik wijzen naar anderen: hij doet dit fout en zij doen dat niet handig en dan excuseer ik mijn gedrag. Dat komt dan neer op het ‘ja-maar-hij-begon’ excuus. Nee, kijk naar wat je zelf kunt doen en leer van mensen die een stuk verder zijn.

Zo is een nieuw project geboren in ons huis en hart.

De gouden voetafdruk

Het doel is een voetafdruk van minder dan 1,8 HA binnen een jaar te realiseren. De gouden voetafdruk dus. We zitten nu op ongeveer 2,9 – Eric wat hoger dan ik, ik ga namelijk op sokken naar mijn werk en hij met de auto!

Leuk zo’n doel, zeiden we tegen elkaar, maar hoe gaan we dat doen? Enthousiast beginnen en na een maand afhaken met een of andere kulsmoes? Is het alleen maar zwaar en moeilijk? Wat zijn de verwachte voordelen? Voor wie doe je het? We discussiëren wat af op zoek naar een modus die past en bijna onhaalbaar is.

Wat het antwoord ook is, voor mij persoonlijk telt mee dat ik nog zo’n mooi geweldig leven kan hebben, ik leef niet alleen op deze wereld.

Wereldverbeteraar in de dop

Yes, daar is ze weer, ik voel het kriebelen: de wereldverbeteraar in mij, gelouterd door levenservaring en nog steeds geen geitenwollensokken dragend. Op de barricaden via bloggen, vloggen, internet en ontmoetingen. Het is spannend en leuk tegelijk. Maar het mooiste is, we doen het samen, enthousiast en blij. Dat maakt dat dit voelt als compleet I Love Life.

Hoe is dat voor jou? Heb jij ook wel eens van die ‘wereldverbeteraar’ kriebels? Graag lees ik jouw ervaring in het reactieveld hieronder.

Op jouw I Love Life!

Michaëla Wierdsma

 

 

Michaëla Wierdsma

PS: De eerste barricade zijn we al tegengekomen: onze dochter uitleggen waarom we de auto veel minder gaan gebruiken en wellicht weg doen! Gelukkig heeft ze een regenbroek en Eric ook, nu ik nog 😊

Foto: Roman Kraft on Unsplash


Van geitenwollen sok naar de gouden voetafdruk

Zo’n twintig jaar terug was ik een grijze geitenwollen sok in de ogen van velen. Geen auto, vegetariër, bewust voor adoptiekinderen gekozen en fietsvakanties. Uiteraard met de tent en zo’n zwaar blauw hergebruik gasflesje. Dat ik geen grijze wollen sokken droeg was debet aan mijn allergie voor wol.

Was het altijd leuk? Nee, het was vaak pittig, moeilijk, eenzaam en tijdrovend. Eric raakte overspannen, werken in een staalfabriek en je staande houden met je principes in combinatie met heftige emotionele jaren deden hem de das om. Het leven met principes viel vaak niet mee, maar dat vertel je natuurlijk niet aan je omgeving. Die stond al klaar met goedbedoelde adviezen die totaal voorbij gingen aan je principes.

Omslag

De omslag kwam toen onze achtjarige zoon, acht kilometer verderop naar school moest en de schoolbus er vijf kwartier over deed. Van ons laatste spaargeld kochten we een auto. En het was of de sluizen van gemak opengingen.

Vegetarisch eten is gebleven, al kwam er wel eens een stukje zalm voorbij, het aantal autokilometers steeg enorm. We susten ons geweten met mooie excuses en gingen op vakantie met auto inclusief veel bagage. We compenseerden het met zonnepanelen die zwaar gesubsidieerd waren, biologisch eten, tweedehands kleding en lidmaatschap van milieudefensie en de Genoeg. De smaak van gemak was best lekker.

Met als bonus: in de ogen van onze ouders werden we volwassen: eigen huis, zoon en dochter, auto, werk en niet al te afwijkend gedrag.

Kriebelen

Maar het bleef kriebelen, al waren het niet de geitenwollen sokken. Het was de onvrede en het besef dat we niet alleen op de wereld zijn en dat ons gedrag van invloed is.

Het sussen heeft jaren geduurd. Twee rootsreizen naar Sri Lanka en de Verenigde Staten en onze dochter twintig kilometer verderop naar school, maakte onze voetafdruk alleen maar groter. Afval scheiden en geen melk drinken was geen compensatie. De kriebel van afgelopen jaren is inmiddels flinke jeuk geworden. Als iedereen leeft zoals wij hebben we een extra aarde nodig. Is dit mijn voorbeeld naar mijn kinderen?

Leuk

Afgelopen maanden kwam er weer een omslag. Maak de jeuk leuk. I Love Life is kiezen voor een leven dat bij je past en waar je blij van wordt. I Love Life is lekker licht leven en dat is wat we doen. Weer een automatisme maken voor alles wat we doen zodat het goed voelt én dat we een bijdrage leveren aan de maatschappij.

Ogenschijnlijk is het veel inleveren van gemak, of dat ook werkelijk zo is weten we over een jaar. Komend jaar willen we onze ecologische voetafdruk naar de gouden voetafdruk van maximaal 1,8 HA terug brengen.

Moeilijk? Vast als het regent en je om vijf uur ’s ochtends op de fiets naar je werk gaat.

Uitdagend? Zeker, hoe zorg je dat je zo weinig mogelijk afval hebt, verpakte groente is vaak goedkoper dan onverpakt.

Leuk? Absoluut, we gaan weer samen een project doen dat energie en afwisseling brengt.

Want één ding weet ik zeker. Een gouden voetafdruk halen doe je niet alleen, maar samen. En samen dingen doen houd je geest wakker en maakt je leven leuk en is voor mij een compleet I Love Life.

Hoe is dat voor jou? Heb jij ook wel eens van die kriebels? Laat je het kriebelen of onderneem je actie? Graag lees ik jouw ervaring in het reactieveld hieronder.

Op jouw goudenI Love Life!

Michaëla Wierdsma

 

 

Michaëla Wierdsma

Foto: Haley Powers on Unsplash 


Vrijheid is meer, vrijheid is persoonlijk ervaren

Vandaag is het feest. Het is Hemelvaartsdag. Het verhaal gaat dat Jezus op deze 40e dag na zijn opstanding met Pasen naar de hemel voer. Dit in vertrouwen dat zijn apostelen ‘het’ verhaal zouden vertellen.

Vandaag is het feest. Bevrijdingsfeest. 71 jaar geleden werd met een handtekening het einde van de Tweede Wereldoorlog bezegeld. Dit in vertrouwen dat er nu vrede zou komen en ‘dit’ nooit meer zou gebeuren.

Vrede is vrijheid, vrijheid is vrede in jezelf

Noch de dood van Jezus, noch de handtekening in 1945 heeft ertoe geleidt dat er vrede is. Vrede tussen de mensen of tussen volkeren. Je zou er bijna moedeloos van raken. Als dat zo is, dan is vandaag de dag om je bed in te duiken en met een kussen over je hoofd alle festiviteiten links te laten liggen. Wachtend op 6 mei, dan is alles weer normaal.

Of…

Je staat stil bij wat er wel is. Wonen in overvloed, wonen in een veilig land waar journalisten de dag kunnen verslaan zonder zich af te vragen of ze ’s avonds opgepakt worden. Wonen in een land waarin kansen zijn, waar een vangnet is, waar je kan gaan en staan waar je wilt.

Wonen in een land waar ook nog heel wat te verbeteren valt; aan de regering, de bedrijfscultuur, het onderwijs, de zorg en vooral aan de mensen. Want die buurvrouw, die collega, die ambtenaar of die neef, ze mogen allemaal wel eens veranderen, dan wordt de wereld er een stukje mooier op. Toch?

Helaas pindakaas. Dat gaat ‘m niet worden. Wijzen naar groot geld graaiers, het koningshuis, de pers of je vader heeft geen zin. Je krijgt je verwijzing direct terug, in drievoud. Je wijst met je wijsvinger, je duim ter ondersteuning en je andere drie vingers wijzen naar jezelf.

Bezinning

Gisteren werden de doden herdacht uit oorlogshaarden vanaf 1940. Twee minuten per jaar is het doodstil op de Dam, je hoort alleen het wapperen van de vlag. Een massale stilte met het nieuwe herdenken: de smartphone stilte.

Vandaag is het feest; jouw persoonlijke feest. Het grootste feest dat je jezelf kunt geven is je te bevrijden van het wijzen naar anderen. Het is het grote gun feest naar jezelf.

Leren van je fouten, glimlachen om je bloopers en even stil staan bij wie je bent. Een mooi, leuk, wonderlijk mens met ongewone krachten, springlevend en trappelend om je bijdrage te leveren aan deze wereld. Vanuit je hart, met mededogen, zelfreflectie en humor. Wereld, ik kom eraan roep je vol vreugde!

Dauw trappen

Tsjonge wat een bezinning. Het zijn de overpeinzingen na een vroege ochtend dauwtrappen. Zo’n ander feest dat al voor de geboorte van Jezus ontstond.

Vroeg opstaan om blootsvoets op het gras te dansen en de zuiverende werking te ervaren van het meifeest.

Dit jaar ben ik gaan dauwtrappen. Met stevige schoenen trapte ik de kilometers weg op mijn fiets in het donker. Zwijgend stonden mijn lief en ik te kijken naar de zonsopgang op de top van een duin.

Het was een feest. Een persoonlijk bevrijdingsfeest. De overweldigende natuur die zich, onbewust van een handtekening of vredeswens, in volle glorie liet zien en horen. Dit is I Love Life.

Ik werd overstelpt door energie, vreugde en dankbaarheid. Een ongewone kracht trok door mijn lijf. Mijn persoonlijke bevrijding, eigen verantwoording nemen. Tijd voor een nieuwe uitdaging. Ook I Love Life.

Evenals de kou. Over tot de orde van de dag. Schoenen weer aan, thee uit de thermoskan, schrijven in mijn notitieboekje en huiswaarts. Stukkie tikken met de glans van de zon nog op mijn netvlies en een kruik op mijn buik.

Fijne vrijheid voor jou!

Michaela Wierdsma

Red de wereld

Leef blij

Red de wereld

“Jij zat toen zo in de red-de-wereld modus” zei een vriendin laatst tegen mij. Het ging over een periode die eigenlijk niet zo leuk was. We zaten op een zonnig terras even bij te praten. Eerlijk is eerlijk, ze had een beetje gelijk. Niet dat ik die observatie van mijn leven leuk vond, tenslotte deed ik dingen die de wereld konden redden. En zij niet.

Milieubewust

Milieu issues waren de leidraad in ons leven. We leefden milieubewust, al hadden we toen nog nooit van dat woord gehoord. We werden vegetariër, met bijkomend voordeel dat ik geen hoofdpijn meer had. We adopteerden heel bewust onze zoon. Waarom zelf een kind maken als er kinderen te over zijn! We hadden geen auto en gingen met de interliner naar Friesland met een tas vol zelfgemaakte pap. En natuurlijk geen potjesvoer voor de volgende generatie.

Ons huis rook naar ecoverf, wc papier voelde als schuurpapier en we hadden tweedehands meubels. Onbewust stond alles in het teken van zuinig, zwaar en zoekend. Tenslotte wil je de wereld mooier achterlaten dan dat je ‘m gevonden hebt.

Eenzaam

Werd ik er leuker door? Nee, absoluut niet. Wat we ook deden, de wereld werd er niet merkbaar mooier van. En ons leven al helemaal niet. We hadden het goed met elkaar, maar eenzaam was het wel. Altijd maar vechten, met name tegen jezelf, je overtuigingen en tegen de ‘rest’.

Na een jaar of tien zo geleefd te hebben werden we ziek. Mentaal en fysiek. Uitgeput door leven van weinig geld en onbewuste stress. Allerlei vage klachtjes waren debet aan een niet lekker gevoel. We zochten hulp, leerden dat lichaam en geest met elkaar verbonden waren en sloegen een nieuwe weg in.

Lichter leven

Het leven werd lichter, luchtiger en blijer. Het extreme was er van af. Een auto als vervoermiddel gaf lucht evenals de nieuwe kennissen.

En de wereld redden? Dat doen we nog steeds. Die gewoonte is echt niet verdwenen. Het is alleen meer algemeen goed geworden. Al is het plantaardig eten nog wel wat ‘extreem’ voor sommigen.

Ogen geopend

Het belangrijkste is dat mijn ogen geopend zijn voor de noden van anderen, dichterbij dan de zielige kindjes in Afrika of de ontbossing van de Amazone. Beide zijn belangrijk maar de eerste groep zit echt niet te wachten op mijn opgeheven vingertje. Juist niet. En de wereld redden zit ‘m vooral in luisteren, niet in oordelen maar rustig je eigen gang gaan.

En dat allemaal overpeinzend op dat terras. Waar de zon, vriendschap en een bakkie ‘takke thee’ al niet goed voor zijn. Wat houd ik toch van het leven.

Op jouw leven!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Christian Battaglia


Duurzame cadeaus

Duurzame cadeaus

Verjaardagen en cadeautjes. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar wat geef je dan? De meeste mensen hebben ‘alles’ al en huizen slippen vol met allerlei overbodige spullen.

Jaren heb ik mijn verjaardag niet of onverwacht spontaan gevierd. Vorig jaar deed ik het anders. Ik had zin in een ervaring met vriendinnen. Ruim van te voren had ik ze uitgenodigd zodat de agenda’s op dezelfde dag nog leeg waren. We gingen, zonder dat ze het wisten een workshop doen en daarna samen eten. En geheid kreeg ik de vraag: “wat wil je voor je verjaardag?”

Het nieuwe cadeau

Ik houd van het leven en het leven houdt van mij. Zeker als ik me lekker licht voel en dat kan vooral met minder spullen. Voor mijn verjaardag vraag ik dus iets wat opgaat of een ervaring zoals ik ook graag anderen geef. Duurzame cadeaus dus.

7 tips voor het geven en ontvangen van cadeaus

1. Ervaringen geven

Een ervaring geven kost geen ruimte in je huis, het levert vooral herinneringen op. Die kun je nog bevestigen met een foto of met een notitie in je dagboek. Als je terug bladert in je dagboek of je camera dan beleef je de ervaring weer.

Persoonlijke ervaring geven. Ik geef graag een ‘terrasje’ cadeau. Een strandwandeling afrondend met een bakkie. Of een verjaardagskaart met daarop een uitnodiging voor een bioscoopje, met mij natuurlijk. Er zit wel een houdbaarheidsdatum op van een jaar. In dat jaar is er vast wel een moment dat je allebei aan de wandel kunt.

Cadeaubon. Als ik weinig tijd heb of de smaken in film verschillen, geef ik graag een bioscoopbon of een bon voor een tijdschrift. Wat het ook goed doet is een bon van een restaurant of een schoonheidsspecialiste waar de jarige graag naar toe gaat.

Dagje uit. Ik wil graag mijn leven leven en beleven met minder spullen en meer contacten en belevenissen. Als gezin gaan we elk jaar met zijn vieren op stap zonder ‘aanhang’. Dat kan een dagje museum, pretpark of musical zijn. Zo zijn we een keer gaan ballonvaren. Een geweldige belevenis. We sparen dan ook echt voor dit cadeau.

2. Tijd cadeau geven

Tijd is het kostbaarste wat je hebt. De minuten komen niet meer terug. Door iets samen te doen of aandacht te geven aan de ontvanger geef je een mooi cadeau. Het leuke van dit cadeau is dat je ook ontvangt. Een blije ontvanger.

In plaats van de schuurmachine uitlenen kun je ook de trap schuren. Klusjes in de tuin, koken of iets waar je als ondernemer geld voor zou vragen kun je cadeau geven.

Het mooie van dit cadeau is dat het een meervoudige functie heeft. Een mooi cadeau, een helpende hand bieden, nieuwe ervaring en relatie verbeteren.

3. Dingen die opgaan

Een buurjongen werd 18. Hij kwam regelmatig langs, kluste lekker mee in de tuin. Op zijn 18e verjaardag verrasten we hem met 18 soorten biertjes.

Zo zijn er hele leuke cadeaus te geven die je direct kunt gebruiken. Een net met sinaasappels, die superlekkere bonbons uit Australië die je echt niet zelf koopt of iets van het favoriete merk verzorgingsproduct.

Het mooie van deze cadeaus is dat ze lekker zijn, op gaan én niet in je huis blijven slingeren.

4. Geef iets persoonlijks – maak het zelf

En dan bedoel ik iets wat je zelf gemaakt hebt; jam, notenbrood of een eigen creatie. Nu kan het wat ongemakkelijk voelen om een tekening of schilderij van jezelf te geven, dus pas je je gift aan bij de ontvanger.

Zo heb ik een keer een lofdicht gekregen als afscheid van zes jaar vrijwilligerswerk. Vier pagina’s lang werden mij allemaal eigenschappen toegedicht. Ik vond het moeilijk te ontvangen, een lofprijzing, echter ik heb me eraan overgegeven en er van genoten. Elke keer als ik het lees, voel ik het plezier en energie die in het gedicht was gegoten en gelijk de mooie ervaringen van het vrijwilligerswerk.

Doe wel iets wat bij je past, persoonlijke cadeaus kosten tijd. Zie het als een hobby om persoonlijke cadeaus te maken. Je deelt wat je leuk vindt en houd er een mooi cadeau en plezier bij het geven aan over.

5. Geef het goede voorbeeld en vraag niets

Als men mij vraag wat ik voor mijn verjaardag wil hebben, geef ik aan “niets of iets kleins of een ervaring”. Het gaat mij er om dat iemand komt omdat die het leuk vindt en er zin in heeft. Soms rijden mensen anderhalf uur voor een feestje en geven dan ook nog een cadeau. De aanwezigheid en de moeite die ze doen om te komen is al een cadeau op zich.

Uiteraard kan ik me voorstellen dat men toch iets mee wil nemen. Dan weet ik altijd nog wel iets kleins te bedenken. Tijdschrift, sudokuboekje, 85% chocolade, bos bloemen of hoogstam appelsap. Tenslotte vind ik het ook niet fijn dat iemand zich ongemakkelijk voelt als die op (verjaardag)visite komt.

6. Minder geven is meer geven

Meer is niet altijd beter. Waren het eerst cadeautjes van vijf of tien euro, nu zie ik dat er veel dure cadeaus of grote geldbedragen gegeven worden. Voel je je er niet prettig bij, verminder het dan of geef cadeaus waar je aan de buitenkant niet kan zien hoeveel het kost zoals bij een waardebon of geld in een enveloppe.

Kinderen willen vaak wel een cadeautje. Zo heb ik een ‘cadeautjes’ la. Door het jaar heen zie ik vaak cadeautjes die passen bij iemand al is die nog niet jarig. Die koop ik dan alvast, zeker als ze in de aanbieding of afgeprijsd zijn en dan aan mijn budget voldoen. Zo vond ik een zilveren kettinkje bij de opheffingsuitverkoop met een hoefijzer voor een goede vriendin van mijn dochter of bijpassende kaarsen bij het nieuwe bankstel van een vriendin. Dat half jaar in de kast maakt dan niet uit.

7. Iets geven van je eigen spullen

Met vrienden kun je ook afspreken dat je iets geeft van je eigen spullen. Als je je vrienden kent weet je waar ze blij van worden of wat ze mooi vinden. Loop eens door je huis en bedenk waar je hen een plezier mee kunt doen wat jij gebruikt of gebruikt hebt.

Zo heb ik een keer een prachtige aardewerken schaal gekregen. Vrienden waren er op uitgekeken en bij mij is de schaal in gebruik. Geef dus niet je troep weg, maar iets wat nog echt mooi is of wat een ander heel mooi vindt.

Tip: beetje spannend? Doe dit dan met bijvoorbeeld het Sinterklaas dobbelspel. In plaats van voor vijf euro cadeautjes te kopen, breng je drie cadeautjes uit je huis in het spel waar je makkelijk afstand van kan doen.

Moeilijk om dingen weg te doen. Kijk dan of je nog blij wordt van die schaal, dat boek of de kruidenpotjes. Niet, dan kan het weg in een spel of wie weet heeft iemand wel eens gezegd dat ze dat zo mooi vinden.

Belangrijkste

Het belangrijkste is toch uiteindelijk de komst van de genodigde op je verjaardag en het gezelschap om je heen. Willen ze graag iets geven dan is dat altijd goed, het gaat uiteindelijk om de aandacht die ze aan je besteden en de moeite om die ene wijn of chocola te vinden.

Fijne verjaardag!

Michaëla Wierdsma

Foto door: Leonardo Wong

 

Zwerfvuil blijft een grote ergernis

Rennen, fietsen, wandelen of kanoën. Ik kom elke dag buiten en elke dag zie ik zwerfvuil. Ik verbaas me er niet meer over en erger me er doorgaans niet aan. Het leven wordt er niet leuker op bij ergernissen en wat kan je eraan doen.

Wat kan je er aan doen?

Tot vandaag. Het is windkracht 9, ik ben aan het rennen, er waait van alles langs. In mijn ooghoek zie ik een buurman verderop wat zwerfvuil uit zijn tuin halen. ‘Goed bezig buurman’ denk ik maar op dat moment gooit hij het weg, de steeg in. Verbouwereerd sta ik stil. Duhhh, hoe kan dat. Je haalt wat uit je tuin en gooit het op straat. Je loopt zo langs je grijze container!

Gedesillusioneerd loop ik verder, ik pik het ritme van rennen weer op. Ondertussen een symbolisch schouderklopje: ‘ik heb mijn mond gehouden, scheelt ruzie’ en op de andere schouder ‘waarom heb je niks gezegd, neem je verantwoording voor zwerfvuil’. Een dilemma. Wanneer wijs je iemand op zijn verantwoording en wanneer niet.

Wiens verantwoording is zwerfvuil

Zwerfvuil. Wie heeft er niet iets op straat gegooid, een peuk, een snoeppapiertje of zoals mijn zoon in zijn tienertijd deed, een heel pak folders. Maar wiens verantwoording is het zwerfvuil. In geval van mijn bengel: hij én ik. Stukje opvoeding over zwerfvuil, eerlijk geld verdienen en openheid als je iets niet ziet zitten. In geval van de peuk, de zakdoekjes, de chips zakken, de koekverpakkingen of waterflesjes: de eigenaar daarvan. En in het verlengde de verkoper.

Ik zie mooie initiatieven: strandtenten die een geslaagde campagne opzetten om het strand dagelijks schoon te houden, winkeliers die de omgeving uitkammen, fastfoodrestaurants die hun personeel de buurt laten afstruinen. Niettemin, het zijn de mensen die de rotzooi maken.

Zwerfvuil en duurzaamheid

Nu heet dat duurzaamheid. Vroeger heette dat je plicht. Wee mijn gebeente als ik iets liet zwerven tijdens de uitjes. ‘Als je iets meeneemt, kun je het ook mee terugnemen’ ik hoor het mijn moeder nog zo zeggen.

Mijn vader voegde de daad bij woord. Tijdens het roeien nam hij een grijper mee. Elke week haalde hij wel een paar kilo uit de sloot. En ik, ik ren door en hoop, wens, verwacht, dat de lessen van de (groot)ouders tot mijn koters zijn doorgedrongen.

Nu zelf nog even actie ondernemen. Een grijper bij de gemeente halen en vuil uit mijn omgeving opruimen. Want eerlijk is eerlijk, ik heb het stuk plastic ook niet meegenomen naar huis. Dus buurman, fijne dag en tot ziens.

Michaëla Wierdsma

De angst van nu

Is de angst van nu, de werkelijkheid in de toekomst?

Meestal houd ik mij afzijdig van discussies over politiek, voeding, geloof en wat er in het nieuws is. Er word zoveel gezegd, er komen zoveel beelden voorbij en er is zoveel waarheid tussen de regels dat er niet één enkele waarheid meer is.

Het is zoals blind met een groep mensen om een olifant heen staan en iedereen voelt een stukje olifant. En je weet zeker dat een olifant harig is of juist stevig of flexibel of heel hard. Het is maar net of je een staart, poot, slurf of slagtand aanraakt op dat moment.

Angst wordt gezaaid

Ik kijk weinig nieuwsprogramma’s. Nieuws komt via de mail, social media, documentaires of flitsen krant naar me toe. En over het algemeen is het nieuws negatief. En soms bekruipt me de angst. Niet de angst voor bommeldingen, reizen met de metro, vluchtelingen, enge ziektes, klimaatsveranderingen of koopkrachtvermindering.

Nee, de angst voor intolerantie, hebberigheid, de ‘ikke’ cultuur, de onverdraagzaamheid, de eenzaamheid, de verveling, het (ver)oordelen, de herhaling van de geschiedenis in negatieve vorm. Waar gaan we met z’n allen naar toe?

Er zijn drie dingen die ik kan doen op momenten dat de angst van nu mij bekruipt:

  • Ik kruip dieper weg van alles wat er om mij heen gebeurt. Het symbolische kussen over mijn hoofd of kop in het zand, wat niet weet wat niet deert.
  • Ik ageer tegen alles wat ik tegenkom. Op de symbolische barricaden en ik twitter, blog en spreek het van mij af of ik ga demonstreren.
  • Ik filter wat mij ter ore komt. Laat het op mijn inwerken als water door een koffiefilter en maak dan de keuze of ik reageer.

Van de eerste krijg ik het benauwd en zoals het gezegde al aangeeft: ‘de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest’.

Nummer twee vind ik buitengewoon vermoeiend. Voor een discussie zou ik van veel facetten op de hoogte moeten zijn. Dus niet alleen de poot of de slagtand hebben gevoeld, echter de hele olifant. Dat kost heel veel tijd en energie die ik er meestal niet voor over heb.

Structurele oplossing voor angst

Inmiddels is nummer drie mijn structurele oplossing voor de angst die mij bekruipt.

En heel praktisch zet ik daar een paar stappen bij:

  1. Ben ik direct in gevaar?
  2. Zijn zij die ik liefheb in gevaar?
  3. Waar ervaar ik die angst? Is dat fysiek of mentaal?
  4. Wordt er getornd aan de normen en waarden die ik respecteer?
  5. Kan ik mij verplaatsen in de ander of de situatie die deze angst veroorzaakt?
  6. Heb ik direct of indirect invloed op de angst die ik ervaar?

Afweging en actie bij angst

Actie kan ik direct ondernemen op de eerste drie stappen.

Stap 4, 5 en 6 zijn er van afweging en gesprek. Ik zie de beelden van jouwende mensen (stap 4: er wordt getornd aan mijn normen en waarden) naar iemand die een andere mening heeft over het opnemen van vluchtelingen in ons land. Het zijn de extremen die de angst doet opleven (stap 5: ik kan mij verplaatsen in zowel de menigte als de eenling). Door gesprek, hoor en wederhoor kan ik mijn angst beïnvloeden (stap 6), en daar een actie aan te verbinden.

En zo zijn er nog meer voorbeelden. Echter mijn grootste angst is dat ik en anderen zich door de angst laat leiden. Angst verkrampt je letterlijk, angst maakt je kortzichtig en angst laat de macht van de sterkste toe.

De sterkste is echter niet de wijste!

Het is dus aan ieder individu hoe om te gaan met angst en de sfeer van angst om je heen.

In Nederland is vrijheid van meningsuiting een groot goed, net als vrijheid van levensvorm of wijze. Het respect voor de ander ongeacht geloof, ras, politieke of seksuele voorkeur is mijns inziens de basis van normen en waarden. En die basis mis ik steeds meer. En dat boezemt me angst in…….

Ken jij angst? In  je leven, werk, gezin of land? Hoe ga jij ermee om? Graag lees ik jouw verhaal in de het reactieveld hieronder.

Op jouw angstvrije leven!

Michaëla Wierdsma

Michaëla Wierdsma

PS: DEEL dit artikel alsjeblieft met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

Foto: Annie Spratt

Verarming door tijdgebrek?

De jeugd van tegenwoordig….

Wie hoorde dat niet in zijn jeugd? Geen idee meer wat mijn generatie, allemaal niet goed deed. Wat ik wel weet, is dat het de ouderen van toen waren die zo hun twijfels hadden.

En dat kun je je ook bij de ‘jeugd’ van tegenwoordig afvragen. Al append voor de Nachtwacht in het Rijksmuseum, in de bus, op een feestje of tijdens het avondeten. Wat moet er van de jeugd worden!

Geen nieuws onder de zon dus. Nu een mobiele telefoon, vroeger de krant.

Komt het nog goed?

Wat ik mij echter wel eens afvraag: ‘komt het nog goed met de ouderen van tegenwoordig?’ Opgegroeid in de welvaartsstaat van na de oorlog. Geen honger, lineair stijgende salarissen en gewend dat de economie, hun portemonnee en hun omvang groeit. De babyboomers zijn met pensioen en de wereld ligt aan hun voeten, (behalve de jeugd dan, het is namelijk de jeugd van tegenwoordig).

Ik weet het, dit is wat zwart wit. Niet iedereen heeft het rooskleurig, velen moeten sappelen met een klein pensioen. De verschillen tussen arm en rijk, zowel financieel als sociaal, zijn alleen maar groter. Wat mij echter opvalt is het vaak minder sociale gedrag dat niet alleen jeugd ten toon spreid.

Zo kwam ik in 3 dagen tijd verschillend ‘ouderen terreur’ tegen:

  • Hangouderen oftewel de rollator brigade; in de supermarkt uitgebreid koffie drinken, rollators in het gangpad, boos kijkende senioren dat je de rollator opzij zet ….
  • Joggende 65 plus club in het bos, 4 man breed, opzij geduwd worden met je hond…
  • Met 100 een vrachtauto inhalen op een snelweg waar iedereen 130 rijdt…

De rode lijn door generaties heen is mijns inziens erkenning, herkenning en waardering voor elkaar. Van jong naar oud, van oud naar jong, binnen families, bedrijven, wijken, steden en landen.

Tijdsdruk

Als ik naar mezelf kijk is het vooral de tijdsdruk die debet is aan mijn ongeduld. Ongeduld, dat is wat bovenstaande opwekte bij mij. Even snel boodschappen doen, van A naar B racen, eventjes genieten van een boswandeling in te weinig tijd, even een telefoontje plegen, even een appje sturen, even dit, even dat.

En het belangrijkste verlies je uit het oog; investeren in de ander.

8 tips om te investeren in de ander

In gesprekken breng ik het wel eens ter sprake en zo gezamenlijk bedachten we hoe je kunt investeren in een ander:

  1. Een telefoontje plegen zonder dat je je i-pad op schoot hebt of de televisie aan.
  2. Een wandeling maken en alleen luisteren naar de ander zonder je eigen verhaal naar voren te brengen.
  3. Je kind een andere vraag stellen dan ‘hoe was het op school’, logisch dat je altijd te horen krijgt ‘goed’.
  4. Je klant vragen waar hij of zij nu behoefte aan heeft in plaats van je product aan te bevelen.
  5. In je agenda zetten dat je je tante weer eens belt.
  6. Aantekeningen maken van een netwerkgesprek en bij een volgende ontmoeting daarop terug komen.
  7. Op je kalender zetten wanneer iemands dierbare is overleden en dan een kaartje sturen.
  8. Tijd nemen om de buurvrouw uit te leggen hoe skype werkt.

Eigenlijk is het niet zo moeilijk om te investeren. Het kost weinig tot geen geld, het kost je alleen tijd. Ken je deze spreuk: ‘Als tijd geld is, hoe arm ben je dan als je geen tijd hebt?’

En dat we vaak geen tijd hebben of het niet maken is een verarming en heeft niets met de jeugd of senioren van tegenwoordig of te maken. Deze verarming is een groter probleem dan welk politiek issue dan ook.

Er wordt veel gedaan tegen de verarming van de maatschappij. Van Resto Van Harte tot de opleving van Allerzielen, van een 50 partij tot lokale ouderenyoga. Echter de grootste verarming zit in de mensen zelf.

De grootste winst is dan ook bij de mensen zelf te halen.

De reacties op mijn artikel ‘Welke lichtinval gebruik jij bij je contacten’ riep al veel herkenning en goede voornemens op om anders naar je contacten te kijken.

Mijn vraag aan jou is nu: heb je nog tips, ideeën, suggesties om te investeren in de ander? Graag lees ik je reactie in het commentaarveld hier onder. Ik leer graag van je.

Op onze investering!

Michaëla Wierdsma
Michaëla Wierdsma

PS: Fijn als je dit artikel wilt DELEN met jouw netwerk door op de Facebook, LinkedIn, Twitter en Google knoppen te klikken, want zo kunnen je vrienden in jouw netwerk ook van dit materiaal profiteren.

© 2016, I Love Life. Alle rechten voorbehouden. Ontworpen en onderhouden door websitedienstverlening.nl ILoveLife is een geregistreerd handelsmerk.